Bir taraftan sevdiği kızın hayali gerçekleşsin diye ondan vazgeçmek zorunda kalan Avaz... Bir taraftan tek dileği ve hayali "Avukat hanım" olmak isteyen Zeyşan... Bir taraftan da gözünün önünde karısının başkasını sevdiğini gören ve onlara yardım eden Ali... Ben Zeyşan hayat beni çok yordu...Çocukluğumdan beri ben bir türlü mutlu olmağı beceremedim.Büyümek zorunda kaldım aslında büyümedim.İçimde bir yerlerde bir çocuk yaşıyor ve o çocuk Avazla birlikte büyüyor... Bir gün karşıma geçti ve "Senden vazgeçersem tüm Mardin bana lanat okusun" dedi.İşte o an anladım bana yemin etdiğini işte o an anladım ne olursa olsun beni yanlız bırakmayacağını ve ömrünün sonuna kadar koruyacağını. Ve işte benim en büyük hayalim..."Avukat hanım" olmak.Beni babasının kızı ya da kiminse karısı olarak bilsinler istemiyorum.Beni her kes "Avukat hanım" olarak bilsin. Hayaller gerçekleştirilmek içindir değil mi?Peki ben hep zorluklar çeken biri olarak bunu başara bilirmiyim?Tabii ki hayır?!Evet ben yapa bilirim,ama kolay şekilde değil! Arkadaşlar,hayalim bu ve size de tavsiyem hayallerinizin peşinden gidin ne olursa olsun vazgeçmeyin.Arkanızı döndüğünüzde hayatınızda "iyi ki be" dediğiniz dönemler ve hatıralar olsun. Bu kitap da hayatınızda arkanızı döndüğünüzde "iyi ki okumuşum" diye bileceğiniz bir kitap olsun. Ben bunu ünlü olmak ve ya bir çok insanın okuya bileceği bir kitap olsun istemiyorum az önce de dediğim gibi "iyi ki" dediklerinizden olsun. Sizi çokca seviyorum...Veeee yorum atmağı da unutmayınnnn.... iyi okumalar...🌸🫶🏻

Bu Mavi ve Kara'nın hikayesi... Adları gibi iki hikaye... İki varlıklı ailenin bireyleri... Mavi adından da göründüyü gibi pırıl-pırıl,cıvıl-cıvıl,hayat enerjisi yüksek,bıcır-bıcır,tatlı mı tatlı bir kız...Mavi babasını çocukken kayb etdi.Ama hayat onun enerjisinden bir şey alıp götüremedi...Çünki babası ona hep mutlu olmağı ve güçlü durmayı öyretmişdi... Kara da adı gibi tam bir "kara".Sadece kendisini ailesine adamış,abisiyle birlikte ailesinin başında duran,içine kapanık birisi..Aslında o da çok hayat enerjili birisi,birisiydi yani...Ama babasını kayb etdikten sonra içine kapandı.O mutlu çocuktan geriye hiç bir şey kalmadı... Mavi ve Kara... Kara Mavi'yi bir tesadüf eseri her gün görür.Bir ay boyunca kendisini gözlemler ve ona aşık olur... Bir gün Mavi ve Kara'ya aynı anda gelen zarf hayatlarını değiştirir... Kara'nın yolu Mavi ile kesişir.Kendisinin aşık olduğu kızı karşısında görür ve onunla iş birliği yapar. Gizemli zarfın sırrını çözmeye çalışırlar...

İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.