Hayatın en yalnız hissettiren anları, sana ait olanın bile sana karşı çıkmasıydı. Hayatı paçalarını bir türlü çamurdan çıkaramayan, soğuk yağmurlarda şemsiyesiz dolanan bir çocuk oldum. Büyüdüm ama; ıslandıkça çamur yağmurda, ben battım sürekli her yaşımda...

Aşkı ve mantığı arasında sıkışıp kalan bir kadının savaşında hangisi gâlip gelirdi? "Sabrımı zorluyorsun!" diye tısladım. Bana hep engel olmak zorunda mıydı?! Yüzüne ciddi bir ifade katarak, "Sende benimkini sınıyorsun Akılsız, ödeşiyoruz işte." Sakince konuşmasına iğrentiyle, "Evet fark ediyorum, geçmişte kullandığın birini hep karşında görmek her insanın sinirlerini bozar." Bu dediğime karşın gözlerini yumarak sabır çekti. Gözlerini hiddetle aralayarak gözlerimin içine bakıp, "Kendine gel Simge Güzin! Eğer seni kullanmış olsaydım daha en başından yatağıma alırdım. Ben sana kıyamayacak kadar seni çok seviyorum." dediğinde gözlerimi kocaman açtım. Buna inanmıyordum! Hiçbir zamanda inanmayacaktım! "Peki ya duygularım ve hislerim?!" diye mırıldandım sessizce, duymasından şüphe ederek. Belkide duymamalıydı, bu güçsüz soruyu. Başını yukarı kaldırırken iç çekerek, "Of Akılsız of!" dediğinde sinirle,"Bana akılsız demeyi kes!" diye çattım. Bakışlarını bana indirirken yüzümü her zerresinde gezdirdi bakışlarını."Neden değil misin?" diye sorunca aynı hiddetle,"Değilim aptal!" dediğimde güldü. Bakışları yüzümden ayrılırken gözlerime değdi ve orada durdu. "Akılsızsın Simge Güzin, o kadar ağır bir sızısınki ne yapsam çıkamıyorsun aklımdan." dediğinde cümleler susmuştu artık. Kalp ağır atmayı bırakmış ve dünya o an dönmeyi unutmuştu. Şu duvar saatleri yerine koskocaman cama asılan köstekli saatin tıkırtısı bile durmuştu. Evet bayım, bu bir itiraftı ama, hiç olmadık anda gelmişti. Yargıc tokmağı indirdi, bu dava kabul edilemezmiş.

🌙🌙🌙 Bana tereddütle bakan Ayaz, " Sen hastaymışsın." dediğinde kaşlarımı çatarak, "Ne hastalığından bahsediyorsun?!" dedim. Neyden bahsediyordu? İç çeken adam bunu söylemekten çekinir bir şekilde, beni incitmikten korkar bir şekilde geri çekilmek istedi. Ama onun kolunu tutarken kendim bile ne yaptığımın farkında değildim. Başını eğip tuttuğum koluna bakıp, ardından bana döndü. Kolunu tuttuğumu fark ettiğim anda bıraktım. "Özür dilerim âni bir tepki verdim..." dediğimde sesine yansıyan güzel tınıyla, "Sorun değil." dedi. Hâlâ ondan cevap bekler bir şekilde bakarken, o bakışlarını kaçırarak, "Küçükken Ruh ve Sinir Hastanesinde tedavi olmak için yatmışsın." dediğinde şaşkınlıkla ağzım aralandı. Ben öyle bir yere yattığımı hatırlamıyorum, ayrıca akıl sağlımı bozacak ne yaptım...