စာစဉ်အဖွင့် မင်း အသက် (၂) နှစ် ပြည့်ရင်... ဒဏ္ဍာရီလာ ဓားတစ်ချောင်း လက်ဆောင်ရမယ်။ အသက် (၃) နှစ် ပြည့်ရင်... နောက်ထပ် ဓားတစ်ချောင်း ထပ်ရမယ်။ အဆင့်တက်နိုင်ရင်... ဓားရမယ်။ သိုင်းလောကမှာ လူတိုင်းက "ရှားပါးတဲ့ ဓားကောင်း" တစ်ချောင်းလောက် ရဖို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး လုနေကြရတဲ့အချိန်မှာ... ကျိုးရွှမ်းကျီကတော့... "ဟာ... ဓားတွေ များလွန်းလို့ ထားစရာ နေရာတောင် မရှိတော့ဘူး။ ဒီနေ့ ဘယ်ဓားကို ထုတ်သုံးရင် ကောင်းမလဲ" ဆိုပြီး ခေါင်းကိုက်နေရတဲ့ လူစားမျိုးပါ။ သူ့မှာ ရှိတာက "အဓိပတိဓားစနစ်"။ သူ့ဘဝရဲ့ ရည်မှန်းချက်က ရှင်းတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိရှိသမျှ ဓားကောင်းတွေ အကုန်လုံး သူ့လက်ထဲ ရောက်နေရမယ်။

မသေမျိုးအမှောင်လောကသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီ နတ်ဆိုးဘုရင်များ အင်မော်တယ်အင်ပါယာများကိုပင် ကြောက်ရွံဝပ်တွားစေသူအဖြစ်မှ အနားယူခဲ့ပြီးနောက် ကမ္ဘာပေါ်ရှိလုံအန်မြို့တွင် ဘားပိုင်ရှင်အဖြစ်နေထိုင်လျက်ရှိသော ကိုလူချော ယဲ့ဟွာ..။အသန့်အလွန်ကြိုက်တက်ပြီ အလွန်လှပသောမိန်းမချောလေးတစ်ယောက်ကိုပင် တစ်ခါအိပ်ပြီလျင် နောက်တစ်ခေါက်ထပ်မထိချင်လောက်အောင် ဇီဇာကြောင်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း........ညတစ်ညမှာမဖိတ်ခေါ်ပဲရောက်လာသောမိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါမှာတော့ ဘယဆက်ဖြစ်မလဲကျွန်တော်နဲ့အတူစောင့်ဖက်လိုက်ကြပါစို့....။

ထုံးစံအတိုင်း ဇာတ်လိုက်က အသုံးမဝင်သော အမှိုက် ကိုယ်ထဲသို့ ဝိညာဉ် ကူးပြောင်းရောက်လာ သူ ဖြစ်၏။ ထုံးစံအတိုင်း ရွှေလက်ချောင်း စနစ်တစ်ခုလည်း ပါလိုက်ပြန်သေး၏။ သို့သော် ပို၍ ထူးခြားနေသည်မှာ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်နှင့် စေ့စပ်ထားခဲ့သည့် မိန်းကလေးက လည်း အနာ ဂါတ်မှ ပြန်ရောက်လာသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"လင်းမင်း" ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက သာမန်သေမျိုးကမ္ဘာရဲ့ မထင်မရှား ကောင်လေး တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမယ့် လင်းမင်းက ရိုးသားတယ်။ ကြိုးစားတယ်။ ဇွဲကောင်းတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ လင်းမင်းက စားဖိုမှူးအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ရင်း မှော်ကုဗတုံး ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားအဆင့် လက်နက် တစ်မျိုးကို မထင်မှတ်ပဲ ရလိုက်ပါတယ်။ မှော်ကုဗတုံးကို ရလိုက်တဲ့နေ့ကနေ စပြီး လင်းမင်းရဲ့ ဘဝက တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲသွားပါတော့တယ်။ လင်းမင်းက သူ အရမ်းဖြစ်ချင်တဲ့ တန်ခိုးရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် တန်ခိုးရှင်လမ်းစဉ် ဆိုတာ ခက်ခဲ ကြမ်းတမ်းလွန်းပါတယ်။ ဒါကြောင့် လင်းမင်းက တန်ခိုးရှင်လောကရဲ့ ထိပ်ဆုံး ဆိုတဲ့ နေရာကို တက်လှမ်းရင်း လမ်းမှာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲတွေ ၊ စိန်ခေါ်မှုတွေ ၊ သေခြင်းတရားတွေကို ရင်ဆိုင်ရပါတော့တယ်။

စိတ်ကျန်းမာရေးဆရာ၀န် ချန်ယွီ့

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရှေ့မြောက်ရိုးမတောင်တန်းပေါ်က 'လက်တစ်ချောင်းကျောင်းတော်'အမည်ရ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းလေးတစ်ဆောင်။ ကျောင်းသည် မကြီးကျယ် မခမ်းနားလှ၊ သို့ပေသည့် အလွန်ဆန်းကြယ်တန်ခိုးကြီးသည်။ ဘုရားကျောင်း၌ ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်၊ သို့ပေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရှိသည်။ နေ့စဥ်ပုံမှန် သူညည်းတွားလိမ့်မည်။ "ငါလူထွက်ချင်တယ်။ အရမ်းမလှပေမယ့် ဆည်းလည်းသံလေးလို သာယာတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်မယ်၊ ပူတူးတူးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးမယ်၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။"

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရှေ့မြောက်ရိုးမတောင်တန်းပေါ်က 'လက်တစ်ချောင်းကျောင်းတော်'အမည်ရ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းလေးတစ်ဆောင်။ ကျောင်းသည် မကြီးမား၊ သို့ပေသည့် အလွန်ဆန်းကြယ်တန်ခိုးကြီးသည်။ ဘုရားကျောင်း၌ ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်၊ သို့ပေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရှိသည်။ နေ့စဥ်ပုံမှန် သူညည်းတွားလိမ့်မည်။ "ငါလူထွက်ချင်တယ်။ အရမ်းမလှပေမယ့် ဆည်းလည်းသံလေးလို သာယာတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်မယ်၊ ပူတူးတူးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးမယ်၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။"

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရှေ့မြောက်ရိုးမတောင်တန်းပေါ်က 'လက်တစ်ချောင်းကျောင်းတော်'အမည်ရ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းလေးတစ်ဆောင်။ ကျောင်းသည် မကြီးကျယ် မခမ်းနားလှ၊ သို့ပေသည့် အလွန်ဆန်းကြယ်တန်ခိုးကြီးသည်။ ဘုရားကျောင်း၌ ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်၊ သို့ပေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရှိသည်။ နေ့စဥ်ပုံမှန် သူညည်းတွားလိမ့်မည်။ "ငါလူထွက်ချင်တယ်။ အရမ်းမလှပေမယ့် ဆည်းလည်းသံလေးလို သာယာတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်မယ်၊ ပူတူးတူးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးမယ်၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။"

ဝေးလံခေါင်ဖျားသော အရှေ့မြောက်ရိုးမတောင်တန်းပေါ်က 'လက်တစ်ချောင်းကျောင်းတော်'အမည်ရ ဗုဒ္ဓဘာသာဘုရားကျောင်းလေးတစ်ဆောင်။ ကျောင်းသည် မကြီးကျယ် မခမ်းနားလှ၊ သို့ပေသည့် အလွန်ဆန်းကြယ်တန်ခိုးကြီးသည်။ ဘုရားကျောင်း၌ ခေါင်းတုံးပြောင်ပြောင်၊ သို့ပေသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရှိသည်။ နေ့စဥ်ပုံမှန် သူညည်းတွားလိမ့်မည်။ "ငါလူထွက်ချင်တယ်။ အရမ်းမလှပေမယ့် ဆည်းလည်းသံလေးလို သာယာတဲ့ မိန်းကလေးမျိုးနဲ့ လက်ထပ်မယ်၊ ပူတူးတူးလေးတစ်ယောက်လောက်မွေးမယ်၊ တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝလေးတစ်ခု တည်ဆောက်မယ်။"