Ah, hayatım çok güzeldi değil mi..? Konserler veriyorduk ve insanları sesimle büyüküyordum. Söylediğim şarkıların hiçbirini ben yazıp bestelemedim. Ama sanki ben yazmışım gibi okudum. Sesim kuşkusuz huzur veriyordu dinleyenlere. Parmaklarım piyano notaları arasında gidip gelirken ağır bir sessizlik çöküyordu ortama. Huzurun sessizliği... Ama son resitalimi verdiğim zaman, bunun aynı zamanda ilk resitalim olacağını da bilemezdim. Resital zaten 'son sahne' değil mi? Değilmiş...

The Last and First Recital Ah, my life was so beautiful, wasn't it...? We gave concerts, and I used to enchant people with my voice. I didn't write or compose any of the songs I sang. But I sang them as if I had written them myself. My voice undoubtedly brought peace to the listeners. A heavy silence would fall upon the room as my fingers moved back and forth over the piano keys. The silence of peace... But when I gave my last recital, I couldn't have known it would also be my first. Isn't a recital 'the final stage' anyway? Turns out, it wasn't...