Hayran kurgudur. Can sıkıntısından yazılmıştır. Hatamiz varsa affola dostlar.

Beni şaşırttın." Dedi Teoman Deniz kaşlarını çattı "Derken?" Sesi hafif sert çıkmıştı ama kaba değildi. Teoman o alaycı sırıtmasını asla bırakmadı. "Senin gibi bir asi kız bu okula gelmezdi. Yanılıyor muyum özgürlük abidesi?" Bakışları alaycı ve biraz da dalgacıydı. Onu zorbalamıyordu aksine denizin ona bulaşmasını istiyordu. Deniz derin nefes verdi ve Teoman'a bir adım attı. "Okula geldim,evet! Belkide sizin bu zenginlik abidesi hayatınızı yıkmaya gelmişimdir." Bakışları meydan okuyucuydu. Deniz her zaman böyleydi. Eser geçerdi. Teoman alaycı bir bakış attı asla bu tavrından vazgeçmezdi ama denize bakışları farklıydı. Ellerini iki yana açtı ve denizin gözlerine baktı. "Bu kollar yıkılmayı bekliyor asi. Haberin olsun;)" Bu lafı ile deniz kaşlarını çatıp sinirle arkasını döndü ve yürüdü. Teoman sırıtıyordu. Ama barışın denizin yanına geldiğini görene kadar sürmüştü Bunu takmak istemedi ama eli sertleşmişti. Yanına gelen sılayı bile görmedi gözü bakışları sadece barış ile konuşan denizdeydi. Deniz ise ona sanki özellikle bakmıyor gibiydi. Bu işe Teoman'ı daha da çekiyordu derine. Derine derine. Belki de en karanlığa. Belki en aydınlığa. ~~~~ Teoden kurgusu sizlerle

Hepsi Bir Oyundu...

"Sen nasıl bu kadar kötü birisi oldun Teoman, neden? " " Aksi nasıl olunur ki" Sesi küçük bir çocuk kadar savunmasız çıkmıştı ki, gözlerinin içine baktığımda 10 yaşındaki oyun arkadaşımı görmüştüm uzun zaman sonra ilk defa. " Uğruna İyi olacağım bir şey yok benim hayatımda. Bir tanecik güzel sebebim bile yok, çünkü sen yoksun Deniz. "

𝗢𝘂̀ 𝗲𝘀𝘁 𝘁𝗼𝗻 𝗽𝗮𝗽𝗮? 𝗗𝗶𝘀-𝗺𝗼𝗶, 𝗼𝘂̀ 𝗲𝘀𝘁 𝘁𝗼𝗻 𝗽𝗮𝗽𝗮? 𝗦𝗮𝗻𝘀 𝗺𝗲̂𝗺𝗲 𝗱𝗲𝘃𝗼𝗶𝗿 𝗹𝘂𝗶 𝗽𝗮𝗿𝗹𝗲𝗿 𝗜𝗹 𝘀𝗮𝗶𝘁 𝗰𝗲 𝗾𝘂𝗶 𝗻𝗲 𝘃𝗮 𝗽𝗮𝘀 𝗔𝗵, 𝘀𝗮𝗰𝗿𝗲́ 𝗽𝗮𝗽𝗮 𝗗𝗶𝘀-𝗺𝗼𝗶, 𝗼𝘂̀ 𝗲𝘀-𝘁𝘂 𝗰𝗮𝗰𝗵𝗲́?