Αυτή ο διαβολος με τα τακούνια ή αλλιώς η Bella Rossi .. θα μπορούσε να μοιάζει με διαβολο αφού έχει μαύρα μαλλιά , καφέ μάτια ασχολείται με την mafia και είναι ο διαβολος όπως ο πατέρας της ο γνωστός σε όλους μας Alessandro Rossi Αυτός θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει και σαν πρίγκιπα του παραμυθιού αλλά όσο και να προσπαθεί ο Lev Ivanov ο μελλοντικός αρχηγός της Ρωσικής mafias δεν θα γίνει είναι η ίδια η κόλαση για όποιον τον γνωρίζει ή τα βάζει μαζί του Αυτή ο διαβολος αυτός η κόλαση θα ταιριάξουν ;

╰┈➤ ❝Εκτός Πανεπιστημίου είναι ένας άγγελος. Εντός είναι ένας δαίμονας.❝ ・❥・ Η περιγραφή είναι στο description!

Όταν ο Ίθαν την είδε κάτι άλλαξε μέσα του αλλά φοβόταν να κάνει το πρώτο βήμα. Όταν όμως την συνάντησε ξανά..... θα καταφέρει να την κάνει δική του

Τι θα γίνει όταν η Έλενα και ο αδερφός της συναντήσουν μετά από σχεδόν 7 χρόνια τους παλιούς τους φίλους και η Έλενα τον παιδικό της έρωτα;;

Στέλλα: Μια κοπέλα που θα πάει Β λυκείου είναι οξυθημη,υπομονετική,τρυφερή και γλυκιά με τις ώρες της,πονηρή και 'εγωίστρια' με Ο,τι της ανήκει... στο σχολείο την φωνάζουν μαφιοζα αφού δεν έχει σταματήσει να μαλώνει και δεν συμπαθεί εύκολα ανθρώπους..αγαπημένο της άθλημα η πυγμαχία Tacker: Ο κλασσικός badboy του σχολείου αλλάζει τις γυναίκες σαν τα πουκάμισα δεν δεν εμπιστεύεται κανέναν, είναι νευρικός και στο σχολείο κανεις δεν τολμάει να του υψώσει την φωνή, δεν συμπαθεί κανέναν πέρα από τους φίλους του και πηγαίνει πυγμαχία μαζί με την Στέλλα. Το παρελθόν του σκοτεινό.. ενα περιστατικό που συνέβη τον έκανε να αλλάξει και να γίνει έτσι όπως είναι.. ~ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΈΝΗ~

"Ψιψινα, κανονας 2ος!" Φωναξε αποτομα καθως προχωρούσε προς μια άγνωστη για εμενα κατεύθυνση, χωρις καν να γυρίσει να μου ρίξει μια ματια. "Ναι, ναι, ξερω! Να μην μιλαω, αλλα πως θες να μην διαμαρτύρομαι απο την στιγμη που με εφερες σε αυτο το... για διαφώτισε με λιγο τι ειναι αυτο το μερος." Δεν μίλησε και απλα επιτάχυνε το βημα του αδιαφορώντας για εμενα που ετρεχα πισω του λαχανιασμένη. Χωρις να το επισημάνω, σταμάτησα να προχωρώ για να μπορέσω να παρω μια κανονικη ανασα, δίνοντας μου επισης την δινατοτητα να συνηθίσω το περιβαλλον στο οποιο βρισκόμουν για να μην μου φαινεται τοσο τρομακτικο. "Ψιψινα, ο 1ος κανονας ποιος ηταν;" Ρωτησε εξαλλος καθως αντιλήφθηκε οτι δεν τον ακολουθουσα. "Εμμμ να κανω παντα οτι μου λες..." Απαντησα δειλα αφου ηξερα που το πηγαινε. "Και τι σου ειπα;" Ξαναρωτησε φωναζοντας κατευθυνομενος αυτην την φορα προς το μερος μου βγαζοντας ατμους απο τα νευρα. "Ν-να σε ακολουθω... αμιλητη" "Και τι εκανες εσυ;" "Ακ-ριβως το αντιθετο" Ηλιθιο τραυλισμα. "Και τι γινεται οταν δεν υπακους στους κανονες μου;" ...Καταστράφηκα! Story of 2017|2018 Highest prank 2nd | 17.11.2018 on Teen Fiction ❌Do NOT copy the story!

{𝘉𝘖𝘖𝘒 𝘛𝘏𝘙𝘌𝘌 𝘖𝘍 𝘛𝘏𝘌 𝘓𝘖𝘝𝘌𝘓𝘌𝘚𝘚 𝘛𝘙𝘐𝘓𝘖𝘎𝘠 } Hudson Tempest's an enigma nobody's capable of solving. Darkness has been moulded into his skin, running through him as easily as his blood. More than he's ever allowed anyone to see. Swept up into a world of sin and deviance, Hudson Tempest was broken as a boy and shattered several times over the course of his life. Made to be cruel and forced into a pool of self-destruction, a life that will only ruin him if it continues. Death has been the only thing in sight to him, for a long time. But how hard it is to save someone, who wants to let themselves drown. Val Emerson's the embodiment of light. A heart that outpours warmth like she was made to love, from the very moment she was born. The sunny side up sort of girl with an affinity for the sea, and smiles. When the cruelest of them all and the happiest of them all collide. When her hatred turns into a desperate desire to save the most broken of them all, far past salvation. When his hatred morphs into something he promised not to feel. Opposites. Dark, to light. Whole, and broken. Rivals, in all they do. Until somewhere along the way, they find themselves falling into each other's arms. Somehow, into each other's clashing hearts. <3

«Είστε πολύ όμορφη σήμερα!» Εκείνη, χαμογέλασε και κοίταξε προς το μέρος μου. «Και εσείς κύριε διευθυντά. Δηλαδή...σχεδόν!» Σταμάτησα να περπατάω και έκανε το ίδιο. Γύρισα το σώμα μου προς το μέρος της. «Σχεδόν;» Είπα με ένα αστείο ύφος. «Ναι. Σχεδόν.Ίσως τα μαλλιά σας». Είπε περνώντας τα λεπτά δάχτυλα της μέσα από τα απαλά μαλλιά μου. «Χμμμ...»αναφώνησε. Έκανε μια χωριστά στο πλάι και έφερε τα μαλλιά μου προς αυτήν την κατεύθυνση. «Τώρα ναι! Τώρα είστε κούκλος!» Συμπλήρωσε. Γέλασα. Προσπαθούσα εδώ και τόσες ημέρες να την ξεχάσω. Με την σημερινή της εμφάνιση, όχι μόνο δεν τα κατάφερα, αλλά τα πράγματα έγιναν ακόμα χειρότερα. Μακάρι να μπορούσα απλά να την τραβήξω προς το μέρος μου και να την φιλήσω. Δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από επάνω της. Οχι βλάκα! Είναι η κοπέλα του κολλητού σου, όχι! *******************************************************

Ρόζα. Ένα κορίτσι διαφορετικό, ένα κορίτσι συνεσταλμένο, ντροπαλό. Δύσκολα δείχνει τα συναισθήματα του.. Ένα κορίτσι στερημένο. Δεν έχει ευχαριστηθεί πολλά, όσα πράγματα αρμόζουν για ένα έφηβο κορίτσι δεκαεφτά χρόνων. Η αυταρχική της μητέρα είναι η αιτία. Στερεί την ελευθερία της.. Τα πάντα θα αλλάξουν από στιγμή σε στιγμή. Μια μοιραία μέρα η μητέρα της, της ανακοινώνει κάτι που θα ανατρέψει όλη την ζωή της. Λόγω δουλειάς θα αναγκαστούν να μετακινηθούν σε άλλη πόλη. Στο χάος της Αθήνας. Εκεί, η Ρόζα θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή, έτσι όπως την θελήσει. Όμως, τα πράγματα θα πάρουν διαφορετική τροπή όταν.. στον δρόμο της θα συναντήσει έναν παλιό συμμαθητή. Το άγριο αγόρι του σχολείου. Τον Άγγελο.. Δυστυχώς όμως, οι αναμνήσεις μαζί του.. Δεν είναι και οι καλύτερες. #7 fantasy ? #2 bullying 10/03/2023 ♡︎ #14 badboy 13/03/2023! <3 #1 εφηβεία ??

Οι κανόνες υπάρχουν για να σπάνε. Άλλωστε δεν υπάρχει κανόνας χωρίς εξαίρεση.Τον μισούσε μέχρι που τον φίλησε. Και αυτό τα άλλαξε όλα. ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ «Έι εσύ!» Του φώναξα μόλις είχα φτάσει αρκετά κοντά του, έτσι ώστε να καταφέρω να του μιλήσω. «Σε εμένα μιλάς;» Με ρώτησε με ένα υπεροπτικό ύφος στο πρόσωπο του. Δεν απάντησα στην ερώτηση του. Αντιθέτως, έκανα εγώ την δική μου. «Δεν ντρέπεσαι να υπερασπίζεσαι ένα βιαστή!» Ρώτησα έξαλλη. «Θα μπορούσε αυτό το καημένο το κορίτσι, να ήταν η κόρη σου!» Δεν με ενδιέφερε που ήμουν σε αίθουσα δικαστηρίου. Φώναζα όσο ήθελα. Με κοίταξε με ένα εκνευρισμένο ύφος. Φαινόταν τόσο αποφασιστικός και...όμορφος; «Κάνω απλά την δουλειά μου». Είπε ενώ συνέχιζε να τακτοποιεί τον χαρτοφύλακα του. Δεν κοιτούσε προς το μέρος μου. «Δουλειά σου είναι να υποστηρίζεις ένα βιαστή; Ξέρεις πως μπορείς να καταστρέψεις την ζωή ενός κοριτσιού. Να την στοιχειώνει αυτό για την υπόλοιπη ζωή της;» Δεν κατάλαβα πως μπορούσα να πάρω ανάσα τόσο γρήγορα που μιλούσα. Τα κατάφερα πάντως. «Δεν είναι δική σου δουλειά να με κρίνεις, κοκκινομάλλα». Συνέχισε με ψυχρό ύφο