Bazı hikâyeler karanlığın içinde başlar. Sessizce işlenmiş sırlar, gölgelerde büyüyen planlar ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyen adımlar... Bazen gerçek, en derinlerde saklıdır ve onu bulmak cesaret ister. Bu, ölümle yaşam arasındaki ince çizgide yürüyenlerin hikâyesi. Göründüğü gibi olmayan bir düzen, sessizlik içinde büyüyen hesaplaşmalar ve kaderin kaçınılmaz notaları... Notalar hep ölümün resitalini mi oynar? Ölüm Notaları Resitaline hoş geldiniz. Bu düzenin yan karakterlere izin vermediğini göreceksiniz. Ya çiçek açarsınız ya da cesaretinizle baş kaldırırsınız. Liderliği seçerseniz, cehenneme adım atarsınız. Çiçek mi? Cesaret mi? Liderlik mi? Seç ve bizimle notaları çalmaya başla. Bu hikaye sadece başrolü oynayanlara. Başlangıç tarihi; 2024 İlk yayın tarihi; 2025 Yayın tarihi; 29 Mart 2026 Uyarı; Bu kitap, cinsel içerik barındırmakla birlikte, şiddet, intihar, psikolojik baskı ve travma gibi hassas konular içermektedir. Okuyucuların, bu unsurların duygusal etkilerini göz önünde bulundurarak kitabı okumaları tavsiye edilir.

Sessizliği delmenin tek yolunun cesaret olduğu, zihinlerin bile bir şekilde zincire vurulduğu bir ülkede yaşamak ne kadar zordur bir düşünsenize? İnsanların beyninde çip olduğu ve yönetimdekilerin halkı ezdiği bir ülke... Sizce bütün bunlara başkaldırarak geceleri yönetimin yasakladığı kitapları insanlara dağıtan Rose, görevinde başarılı olabilecek mi? Peki ya bunca savaşın içinde, nefretten doğan bir aşk? İşte o, bu ülkenin karanlığını aydınlatacak tek ışıktı. Türü distopyadır. Bütün hakları bana aittir. Ve bu kitapta geçen her kurum ve kuruluş hayal unsurudur.

Dört yaşında kaçırılan adam özgürlüğüne kavuştuğunda geçmişinin hesabını sormak için düşmanının kızına yakınlaşır. 13 yılın sonunda aşık olduğunu fark eder fakat evlendikleri gün kadın her şeyi öğrenir aralarında bi savaş başlar. Bazı insanlar gider. Bazıları kalır. Ama bazıları, sustuğun yerde ölür. Ve bu kitap, o sessizliğin ardından kalan her şeydir. İntikam uğruna başlayan bir oyun, bir çift gözlere yenilen kalp ile bozuldu. Bu kitaptaki kurum, kuruluş ve her şey hayal ürününden ibarettir.

"Sarhoşsun," dedi, sesi bir tık daha alçak ve yakındı şimdi. "Değilim!" diye bağırdım, ama hemen ardından hıçkırdım. "Sadece... dünya biraz fazla hızlı dönüyor bugün. Hem sen cevap ver. Peşimdesin değil mi? İtiraf et. Savcıyı izlemek zevkli mi geliyor sana? Bak, elimde kelepçe var... yani odamda var... yani hayır, çantamda..." "Bin şuraya Afra. Yoksa zor kullanmak zorunda kalacağım ve emin ol bu sefer o kelepçeyi ben takarım," diye fısıldadı kulağıma doğru. "Sen..." dedim, başımı koltuğun arkasına yaslayıp ona yan bir bakış fırlatarak. Sesim hala alkolün etkisiyle biraz yayılıyordu. "Sen bana kelepçe falan takamazsın. Senin kelepçen bile yok... Sen kimsin ki? Savcıyım ben, savcı!" Uygar, araba hareket ederken bana doğru hafifçe döndü. O karanlık, tehlikeli gözleri üzerimde gezindi. Yüzünde, ne zaman ne yapacağı belli olmayan o adamın ürpertici ifadesi vardı. "Ayrıca..." dedim, elimle karnımı tutup yüzümü buruşturarak. "Beni öyle baş aşağı taşıdığın için midem altüst oldu. Her şey senin suçun! Midemi mahvettin!" Uygar, o ciddiyetiyle bana yaklaştı. Aramızdaki mesafe bir anda tehlikeli bir boyuta indiğinde, sesindeki o tehditkar, derinden gelen tonu duydum: "Taktığımda görürsün Savcım," dedi, nefesi tenimi yakarken. "Kelepçem var mıymış, yok muymuş... O zaman anlarsın." Zihnim o an alkolün yarattığı o bulanık boşlukta bir bağlantı kurdu. O ses tonu, o bakışlar ve kelepçe kelimesi... Bir anda gözlerim faltaşı gibi açıldı. Hiç düşünmeden, o anki sarhoş cesaretiyle bağırdım: "Sapık!"

Ayak seslerini duymasıyla ürperdi. Döndüğünde, Buz adamın ağır adımlarla kendisine yaklaştığını gördü. Her zamanki gibi sertti ama gözleri yumuşaktı,zaten o gözler bir Zeynep'e böyleydi. "Üşüyorsun," dedi sessizce. Ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı. Parmakları, Zeynep'in omzuna değdiğinde teni hafifçe kasıldı. "Yalnız kalmak istiyorum." sesi kırgındı.Yavaşça, Zeynep'in önünde diz çöktü, zaten bir tek küçük kızına diz çökerdi. Elini kaldırdı, yanağındaki bir tutam saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirirken derin bir iç çekti. Parmakları yüzünde biraz daha oyalanınca, Zeynep'in kalbi hızlandı. Burnu Zeynep'in yanağına değiyordu artık,mis gibi kokusunu derince içine çekti,ölecekti ne kadar da güzeldi herşeyi. "Sana dokunmak istiyorum,ama korkuyorum" dedi adam fısıltıyla. Zeynep'in nefesi kesildi. Dövmeli eli şimdi çenesine doğru ilerlemiş, başparmağıyla dudağının kenarına dokunmuştu. "Neden korkuyorsun?" diye sordu Zeynep çaresizce. "Çünkü seni istemekle, seni incitmek arasındaki çizgi çok ince," dedi. "Ve ben çizgileri aşıp duruyorum." Elleri, omzundan kayarak kollarına doğru indi, sıcacık teni adamın buz gibi tenini yaktı.Bileğini tuttu,nabzını hissetti, omuzları farkındalıkla gevşedi...iyiydi. Zeynep titreyen sesiyle başını uzaklaştırdı. "Lütfen git" Adam, o an Zeynep'in yüzünü elleri arasına aldı. Alnını onun alnına sertçe yasladı. Gözlerini kapattı. Dudakları sadece milimlerle Zeynep'in dudaklarının üzerindeydi öpmedi ama dudaklarını dudaklarına sürttü."Senden gitmem" dedi keskin,net bir sesle. Ve sonra Zeynep'in ensesindeki yumuşak saçlara, kalın parmaklarını dolayarak başını hafifçe geriye itti.Yumuşak sıcak dudaklarını nazikçe öptü. Şefkatli ve yoğun bir öpücüktü. Zeynep'in küçük elleri adamın sert göğsündeydi, karşılık vermedi ama geri de çekilmedi.