ÖLÜ EZGİLER DÖRTLÜSÜ serisinin 1. Kitabıdır. Bazı hikâyeler karanlığın içinde başlar. Sessizce işlenmiş sırlar, gölgelerde büyüyen planlar ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyen adımlar... Bazen gerçek, en derinlerde saklıdır ve onu bulmak cesaret ister. Bu, ölümle yaşam arasındaki ince çizgide yürüyenlerin hikâyesi. Göründüğü gibi olmayan bir düzen, sessizlik içinde büyüyen hesaplaşmalar ve kaderin kaçınılmaz notaları... Notalar hep ölümün resitalini mi oynar? Ölüm Notaları Resitaline hoş geldiniz. Bu düzenin yan karakterlere izin vermediğini göreceksiniz. Ya çiçek açarsınız ya da cesaretinizle baş kaldırırsınız. Liderliği seçerseniz, cehenneme adım atarsınız. Çiçek mi? Cesaret mi? Liderlik mi? Seç ve bizimle notaları çalmaya başla. Bu hikaye sadece başrolü oynayanlara. Uyarı; Bu kitap, cinsel içerik barındırmakla birlikte, şiddet, intihar, psikolojik baskı ve travma gibi hassas konular içermektedir. Okuyucuların, bu unsurların duygusal etkilerini göz önünde bulundurarak kitabı okumaları tavsiye edilir.

Sessizliği delmenin tek yolunun cesaret olduğu, zihinlerin bile bir şekilde zincire vurulduğu bir ülkede yaşamak ne kadar zordur bir düşünsenize? İnsanların beyninde çip olduğu ve yönetimdekilerin halkı ezdiği bir ülke... Sizce bütün bunlara başkaldırarak geceleri yönetimin yasakladığı kitapları insanlara dağıtan Rose, görevinde başarılı olabilecek mi? Peki ya bunca savaşın içinde, nefretten doğan bir aşk? İşte o, bu ülkenin karanlığını aydınlatacak tek ışıktı. Türü distopyadır. Bütün hakları bana aittir. Ve bu kitapta geçen her kurum ve kuruluş hayal unsurudur.

Dört yaşında kaçırılan adam özgürlüğüne kavuştuğunda geçmişinin hesabını sormak için düşmanının kızına yakınlaşır. 13 yılın sonunda aşık olduğunu fark eder fakat evlendikleri gün kadın her şeyi öğrenir aralarında bi savaş başlar. Bazı insanlar gider. Bazıları kalır. Ama bazıları, sustuğun yerde ölür. Ve bu kitap, o sessizliğin ardından kalan her şeydir. İntikam uğruna başlayan bir oyun, bir çift gözlere yenilen kalp ile bozuldu. Bu kitaptaki kurum, kuruluş ve her şey hayal ürününden ibarettir.

"Hatta," dedi, sesi odayı inleten bir kahkahaya dönüşürken, "ilk cinayetinden sonuncusuna kadar beni şüpheli göstermesini bizzat ben istedim! Sen bana gel diye... Çünkü ben sana gelemiyordum Afra. O gururun, o savcı kimliğinle bana asla yaklaşmazdın. Ama plan tıkır tıkır işledi; sen bana geldin." Gözlerim kararıyordu. Bir enkaza dönüşmüştüm ve o, bu enkazın üzerinde dans ediyordu. "Sonra," dedi ellerini havaya kaldırarak, "Emir'in ofisinin soyulduğuna dair o yalan ihbarı ben verdim. O yüzü yakılmış fotoğrafı sana ben gönderdim. Sırf bana sormaya gel diye! Sonra sana anahtarı gönderip malikaneye çektim seni. Orada kanıtları buldun, Igor'un yaşadığını öğrendiğinde yine soluğu benim yanımda aldın!" "Hayır! Hayır! Hayır!" "Afra..." diye fısıldadı. Az önceki o canavardan eser kalmamıştı. Kafesin parmaklıklarına tutunarak yere doğru çöktü, dizlerinin üzerine düştü. Bana ulaşmak istiyormuş gibi ellerini demirlerin arasından uzattı. "Seni seviyorum Afra... Yemin ederim, seni seviyorum. Lütfen... Lütfen sen de beni terk etme. Sen de gitme benden." Sesi, hıçkırıklarının arasında boğuluyordu. O, dev adam karşımda küçülmüş, bir merhamet kırıntısı için dileniyordu. "Lütfen Afra... Daha altı ay bile olmadı. Daha birbirimize doymadık, daha her şey yeni başlıyordu. Nazlı gibi yapma bana... Beni bu karanlığın içinde, bu kafeste tek başıma bırakma. Gitme!" "Afra, bak bana! Seni seviyorum dedim! Bir kere olsun inan bana... Lütfen gitme!" "Hayatımdaki tüm kadınlar benden kaçıyor... Önce annem, sonra Nazlı, şimdi de sen! Afra, bunu bana yapma! Lütfen..." "Afra, gitme! Afra, beni yalnız bırakma!" Sesi arkamdan bir kırbaç gibi şaklıyordu. Dar koridorda yankılanan feryadı, her adımımda biraz daha derinden geliyordu ama kelimeleri hala netti: "Burası çok soğuk Afra... Çok karanlık! Beni burada bırakma!"

Ayak seslerini duymasıyla ürperdi. Döndüğünde, Buz adamın ağır adımlarla kendisine yaklaştığını gördü. Her zamanki gibi sertti ama gözleri yumuşaktı,zaten o gözler bir Zeynep'e böyleydi. "Üşüyorsun," dedi sessizce. Ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı. Parmakları, Zeynep'in omzuna değdiğinde teni hafifçe kasıldı. "Yalnız kalmak istiyorum." sesi kırgındı.Yavaşça, Zeynep'in önünde diz çöktü, zaten bir tek küçük kızına diz çökerdi. Elini kaldırdı, yanağındaki bir tutam saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirirken derin bir iç çekti. Parmakları yüzünde biraz daha oyalanınca, Zeynep'in kalbi hızlandı. Burnu Zeynep'in yanağına değiyordu artık,mis gibi kokusunu derince içine çekti,ölecekti ne kadar da güzeldi herşeyi. "Sana dokunmak istiyorum,ama korkuyorum" dedi adam fısıltıyla. Zeynep'in nefesi kesildi. Dövmeli eli şimdi çenesine doğru ilerlemiş, başparmağıyla dudağının kenarına dokunmuştu. "Neden korkuyorsun?" diye sordu Zeynep çaresizce. "Çünkü seni istemekle, seni incitmek arasındaki çizgi çok ince," dedi. "Ve ben çizgileri aşıp duruyorum." Elleri, omzundan kayarak kollarına doğru indi, sıcacık teni adamın buz gibi tenini yaktı.Bileğini tuttu,nabzını hissetti, omuzları farkındalıkla gevşedi...iyiydi. Zeynep titreyen sesiyle başını uzaklaştırdı. "Lütfen git" Adam, o an Zeynep'in yüzünü elleri arasına aldı. Alnını onun alnına sertçe yasladı. Gözlerini kapattı. Dudakları sadece milimlerle Zeynep'in dudaklarının üzerindeydi öpmedi ama dudaklarını dudaklarına sürttü."Senden gitmem" dedi keskin,net bir sesle. Ve sonra Zeynep'in ensesindeki yumuşak saçlara, kalın parmaklarını dolayarak başını hafifçe geriye itti.Yumuşak sıcak dudaklarını nazikçe öptü. Şefkatli ve yoğun bir öpücüktü. Zeynep'in küçük elleri adamın sert göğsündeydi, karşılık vermedi ama geri de çekilmedi.