Bazı hikâyeler karanlığın içinde başlar. Sessizce işlenmiş sırlar, gölgelerde büyüyen planlar ve kaçınılmaz sona doğru ilerleyen adımlar... Bazen gerçek, en derinlerde saklıdır ve onu bulmak cesaret ister. Bu, ölümle yaşam arasındaki ince çizgide yürüyenlerin hikâyesi. Göründüğü gibi olmayan bir düzen, sessizlik içinde büyüyen hesaplaşmalar ve kaderin kaçınılmaz notaları... Notalar hep ölümün resitalini mi oynar? Ölüm Notaları Resitaline hoş geldiniz. Bu düzenin yan karakterlere izin vermediğini göreceksiniz. Ya çiçek açarsınız ya da cesaretinizle baş kaldırırsınız. Liderliği seçerseniz, cehenneme adım atarsınız. Çiçek mi? Cesaret mi? Liderlik mi? Seç ve bizimle notaları çalmaya başla. Bu hikaye sadece başrolü oynayanlara. Uyarı; Bu kitap, cinsel içerik barındırmakla birlikte, şiddet, intihar, psikolojik baskı ve travma gibi hassas konular içermektedir. Okuyucuların, bu unsurların duygusal etkilerini göz önünde bulundurarak kitabı okumaları tavsiye edilir.

Sessizliği delmenin tek yolunun cesaret olduğu, zihinlerin bile bir şekilde zincire vurulduğu bir ülkede yaşamak ne kadar zordur bir düşünsenize? İnsanların beyninde çip olduğu ve yönetimdekilerin halkı ezdiği bir ülke... Sizce bütün bunlara başkaldırarak geceleri yönetimin yasakladığı kitapları insanlara dağıtan Rose, görevinde başarılı olabilecek mi? Peki ya bunca savaşın içinde, nefretten doğan bir aşk? İşte o, bu ülkenin karanlığını aydınlatacak tek ışıktı. Türü distopyadır. Bütün hakları bana aittir. Ve bu kitapta geçen her kurum ve kuruluş hayal unsurudur.

İnsan bazı şeyleri kaybettiğini geç fark eder. Sesini, cesaretini, bir cümleyi... Ama en çok da sevdiği insanı. Eren konuşmadı. Çünkü kalmanın yeterli olduğunu sandı. Zümra dinledi. Ama duyulmak istiyordu. Bu hikâye bir ayrılıkla başlamıyor. Bu hikâye, kimsenin durdurmadığı bir suskunlukla başlıyor. Ne bağırış var, ne kavga. Sadece ertelenmiş kelimeler ve içe gömülen duygular. Bazı insanlar gider. Bazıları kalır. Ama bazıları, sustuğun yerde ölür. Ve bu kitap, o sessizliğin ardından kalan her şeydir. İntikam uğruna başlayan bir oyun, bir çift gözlere yenilen kalp ile bozuldu.

Adalete kendini adamış Afra Atalar... Geçmişin karanlığıyla yoğrulmuş, vicdanıyla savaşan bir kadın. Kuralların ötesinde, doğru bildiğinin peşinde yürüyen bir avcı. Karşısında ise bir efsane... "Czar" lakaplı seri katil. Ardında sadece cesetler değil, çözülemeyen bilmeceler, akıl oyunları ve ürpertici bir sessizlik bırakan bir gölge. Her cinayet yeni bir sır... Her ipucu daha derin bir karanlık. Ancak bu ölümcül kovalamaca, Afra'yı beklemediği bir gerçekle yüzleştirir. Çünkü bazen en tehlikeli karşılaşma katille değil... Kalple olur. Adalet ile tutku, mantık ile duygular, görev ile aşk arasında sıkışan bir kadın. Bir seri katil avı... Ve kaçınılmaz bir aşk. Gerilim, gizem ve duyguların iç içe geçtiği bu hikâyede hiçbir şey göründüğü gibi değil. Gümüş ruble havaya atıldı. Yazı gelirse geçmiş yanacak, tura gelirse gelecek yok olacaktı.

Ayak seslerini duymasıyla ürperdi. Döndüğünde, Buz adamın ağır adımlarla kendisine yaklaştığını gördü.Her zamanki gibi sertti ama gözleri yumuşaktı,zaten o gözler bir Zeynep'e böyleydi. "Üşüyorsun," dedi sessizce.Ceketini çıkarıp omuzlarına bıraktı. Parmakları, Zeynep'in omzuna değdiğinde teni hafifçe kasıldı. "Yalnız kalmak istiyorum."dedi Zeynep, sesi kırgındı.Yavaşça, Zeynep'in önünde diz çöktü, zaten bir tek küçük kızına diz çökerdi.Elini kaldırdı, yanağındaki bir tutam saçı nazikçe kulağının arkasına yerleştirirken derin bir iç çekti. Parmakları yüzünde biraz daha oyalanınca, Zeynep'in kalbi hızlandı. Burnu Zeynep'in yanağına değiyordu artık,mis gibi kokusunu derince içine çekti,ölecekti ne kadar da güzeldi herşeyi. "Sana dokunmak istiyorum,ama korkuyorum"dedi adam fısıltıyla. Zeynep'in nefesi kesildi.Dövmeli eli şimdi çenesine doğru ilerlemiş, başparmağıyla dudağının kenarına dokunmuştu. "Neden korkuyorsun?"diye sordu Zeynep çaresizce. "Çünkü seni istemekle, seni incitmek arasındaki çizgi çok ince," dedi. "Ve ben çizgileri aşıp duruyorum." Elleri, omzundan kayarak kollarına doğru indi, sıcacık teni adamın buz gibi tenini yaktı.Bileğini tuttu,nabzını hissetti, omuzları farkındalıkla gevşedi...iyiydi. Zeynep titreyen sesiyle başını uzaklaştırdı."Lütfen git" Adam,o an Zeynep'in yüzünü elleri arasına aldı. Alnını onun alnına sertçe yasladı. Gözlerini kapattı. Dudakları sadece milimlerle Zeynep'in dudaklarının üzerindeydi öpmedi ama dudaklarını dudaklarına sürttü."Senden gitmem" dedi keskin,net bir sesle. Ve sonra Zeynep'in ensesindeki yumuşak saçlara, kalın parmaklarını dolayarak başını hafifçe geriye itti.Yumuşak sıcak dudaklarını nazikçe öptü. Şefkatli ve yoğun bir öpücüktü. Zeynep'in küçük elleri adamın sert göğsündeydi, karşılık vermedi ama geri de çekilmedi.