Yaşamak için atılan her adım, ölüme giden yolun başlanğıcına çıkıyordu. Kıyametten sonra sağ kalıp, yaşamayı başarmış dünyaya ikinci bir şans verildi. Ama yaşamak ölümden daha ölümcüldü. Karşılığında ağır bir bedel ödetirdi. Filizlenen hayaller ve umutlar küllerinden yeniden doğup, tekrar yok olarak korkuyu hatırlatırdı. Yeni Dünya'nın kendi kanunları vardı. Peki bu Yeni Dünya nasıl bir yerdi? En önemlisi yeniden yaşamak gerçekten geri kalan insanlığın ödemesi gereken bir cezası mı? Günahlar, tüm günahlar bağışlanır mıydı?

Sakın karşına çıkan Şeytanla anlaşma yapma! Ya da yap, en fazla ne olabilir ki?

Ruhum ışığın bir parçası olarak var olmuşken, sadece karanlığı yok etmek için doğdum. Acı ve kederin hüzünlü melodisi benliğimi dolduruyor. Bir hikaye anlatacağım. Bu hikaye söylenmiş en büyük yalan olacak. Benim ve onun kurduğu gerçeği sunan yalanların yazılmış olduğu bir türden. Gerçeği bulabilir misin? Derinliklerde saklı acıyı dindirebilir misin? Her şeyi geri verebilir misin? Valentina ailesini ve babaannesini kaybettikten sonra amcasının evinde yaşamaya başlar. Bir gün babaannesnin mezarını ziyaret ederken, kim olduğunu bilmediği biri tarafından kovalanır. Fakat yanlışlıkla babaannesinin sadece ona özel yazdığı kitapta, yan karakter bile olamayan biri olarak uyanır. Verilen ikinci şans olduğunu düşünür, ama bu yalnızca fırtına önceki sessizliktir. Kitabın gelecekteki kötü karakteri olarak bilinen Felix ile yolları sürekli kesişmeye başladığında, gerçekten kitapta olup olmadığını sorgulamaya başlar. Çünkü o kitapta değildir. Belki de söylenmiş en büyük yalandır. "Çünkü bu ölüm," diye dudaklarıma doğru fısıldadı. "Kalbin ölümü, bizim atan kalplerimizin," Bakışları dudaklarıma kaydı, orada uzun süre kalmadan gözlerime çıktı. Dudaklarından dökülen her kelimesini dinleyerek, zihnimde çığlık çığlığa yükselen uğultutan kaçmaya çalıştım. "Sonların en ölümcül olanı, birbirine atan her ritmin aslında kendi mezarını kazacak oluşu." Ve o an anladım. Bazı anlarda yan yana veya sırtımıza bıçak saplayıp karşı karşıya olmamız, birbirimizi istesekte yok sayabileceğimiz anlamına gelmiyordu. Mahvolacaktık, ikimizde her şeyin sonunda bu ateşin küllerinde mahvolacaktık. 5 Şubat 2023 yazılmıştır