Ονομάζομαι Αλέξανδρος Δούκας και έχω μάθει ότι ό,τι δεν ελέγχουμε, μας ελέγχει· κυρίως οι σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Φροντίζω να τα δαμάζω πρώτος, πριν με δαμάσουν αυτά. Δεν πιστεύω στις συμπτώσεις και την τύχη· τη φτιάχνουμε εμείς. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με λυγίσει αν πρώτα εγώ δεν το επιτρέψω. Μέχρι που μια άγνωστη γυναίκα θα μπει στον δρόμο μου και όλα θα αλλάξουν. Μυστικά του παρελθόντος θα αποκαλυφθούν, και για πρώτη φορά θα αφήσω τον έρωτα να μπει στη ζωή μου.

Μια νύχτα πέφτει στα Χανιά και όλοι κλείνουν τα μάτια τους . Ήρθε η σειρά των δύο δολοφόνων καλός και κακός να ανοίξουν τα μάτια τους . Ο κακός τα ανοίγει και γίνεται ένας φονος όπου κατηγορουν την νεαρή δικηγόρο Ανδρομαχη Μανωλάκη ότι σκότωσε τον πατέρα της . Η υπόθεση αυτή την αναλαμβάνει ο εισαγγελέας Νικηφορος Δημητριαδης οπού καλείται να αντιμετωπίσει τον σίφουνα Ανδρομαχη . Τι κρύβουν αυτοί οι δύο πίσω από τις μάσκες τους ; Μήπως ήρθε η ώρα να πέσουν οι μάσκες

Her eyes were made by the sea. ________________ "Ήταν τόσο υπέροχο μα τελείωσε γρήγορα." Σκέφτηκαν και οι δύο, αποφάσισαν να αφήσουν την μοίρα τους στα χέρια του σύμπαντος. Έτσι, μόνο αν ήταν γραφτό θα ξανά έβλεπαν ο ένας τον άλλον. Όμως τελείωσε όντως; Μήπως τοτε άρχισαν τα πάντα; Ίσως όταν αυτός αναγκάστηκε να αφήσει την κοπέλα που ρίσκαρε τα πάντα για εκείνη να φύγει και όταν αυτή το αρνήθηκε άρχισε αυτό που νόμιζαν ότι τελείωσε; Ή μήπως δεν είχαν τίποτα μεταξύ τους και όλο αυτό ήταν ένα όνειρο που ζούσαν ταυτόχρονα;

Η Ναντια πρόκειται για ένα έξυπνο,όμορφο και καλοπροαίρετο κορίτσι. Εκ πρώτης όψεως πιστεύει κανείς πως δεν την λείπει τίποτα. Ωστόσο η ζωή της δεν ήταν ποτέ εύκολη. Πληγές από το παρελθόν, προδοσίες και η σκιά ενός τραυματικού γεγονότος που την σημάδεψε για πάντα, την έκαναν να απομακρυνθεί από την οικογένεια και να μεγαλώσει μόνη της το παιδί της. Ο κόσμος της φαινόταν κλειστός, μια σειρά από σκοτεινά μονοπάτια που έπρεπε να περπατήσει μόνη. Ο Νταμιάν πρόκειται για τον άνδρα των ονείρων κάθε γυναίκας. Γοητευτικός, δυναμικός και σίγουρα διαθέτει μεγάλη αυτοπεποίθηση καθώς αντιλαμβάνεται ότι αρέσει στις γυναίκες, με αποτέλεσμα να τις αλλάζει σαν τα πουκάμισα. Ωστόσο και εκείνος υπήρξε με βαρύ παρελθόν Δύο άνθρωποι που αρχικά φαίνονται τόσο διαφορετικοί αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο ίδιοι. Μήπως τελικά έχουν περισσότερα κοινά από όσο πιστεύουν; Ισχύει ότι τα όμοια απωθούνται; Ή όχι

Πάντα ήταν υπέροχη η Claire Πέρασε στο πανεπιστήμιο που ονειρευόταν, έχει δίπλα της τον αδερφό της και τις φίλες που την κρατούν όρθια. Όλα μοιάζουν να μπαίνουν επιτέλους στη θέση τους. Όμως το παρελθόν δεν μπορεί να ξεχαστεί . Επιστρέφει απρόσκλητο, με μυστικά που δεν ειπώθηκαν ποτέ και πληγές που δεν έκλεισαν. Αυτη την φορά ομως κάτι αλλάζει. Ο κολλητος του αδερφού της , ο μόνος άνθρωπος που δεν την συμπαθεί .Ένα βλέμμα που κρατάει λίγο παραπάνω. Μια ένταση που δεν έπρεπε να υπάρχει. Ένα λάθος ή ίσως η αρχή για κάτι που θα ανατρέψει τα πάντα.

Τι γίνεται όταν το μπλε ενώνεται με το καφέ; Τι γίνεται όταν οι άμυνες πέφτουν Κάποια στιγμή στο παιχνίδι υπάρχει ο ηττημένος και ο νικητής. Νικητής ο έρωτας. Ηττημένος ο πραγματικός σκοπός. Πρόσεχε μη χάσεις την μπάλα.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.

Είναι δύσκολο να διοικείς μια εταιρία. Είναι όμως πολύ πιο βασανιστικό να είσαι η ίδια η Aurora Silverwood. Μια γυναίκα που είδε το όνειρό της να συντρίβεται από τα χέρια του αυταρχικού πατέρα της και αναγκάστηκε να υποταχθεί σε μια ζωή που ποτέ δεν ήθελε. Με τα χρόνια έμαθε να επιβιώνει: έγινε σοβαρή, υπεύθυνη, απεφευγε τις ατελειες και δεν γνωριζε την εννοια της "ηττας". Μέχρι τη στιγμή που ο Valerio Ellington -ένας ανέμελος, απρόβλεπτος άνδρας- διασταυρώνεται στον δρόμο της. Είναι αυτός που θα της "ανοίξει τα μάτια" για να δει πως η ζωή είναι κάτι πολύ περισσότερο από την πίεση, τον έλεγχο και την μιζέρια.

Ονειρευόταν να ανέβει σε εκείνη την μεγάλη σκηνή από μικρή. Μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης φάνταζε μεγαλοπρεπής, σαν την επιτομή της δόξας. Μα οι καιροί δεν τα έφεραν βολικά. Αντί να γίνει ψυχή και σώμα του ονόματος της, η Μούσα βρέθηκε στο Μέγαρο Μουσικής ως μέρος της ταξιθεσίας του κτηρίου. Και τώρα δεν το γλυκοκοιτούσε από την τηλεόραση της, αλλά από τις πιο απομακρυσμένες θέσεις στα θεωρεία.

«Τι στο διάολο;» λέει εξαιρετικά άγρια αυτό το ηλίθιο υποκείμενο που έπεσε πάνω μου την ώρα που πήγαινα να μπώ στο μπάνιο. Στο μπάνιο του <<νέου>> μου μην χέσω σπιτιού. Μην με κοιτάς έτσι αγορίνα δεν έχω βγάλει προβοσκίδα ακόμη! «Γιατί στέκεσαι σαν το αγαλματάκι και με κοιτάς έτσι;» εντάξει στην ειρωνεία δεν με πιάνει ΚΑΝΕΙΣ! Μου φαίνεται ότι ο man δεν γνωρίζει πως από εδώ και στο εξής θα έχει μια κοπέλα (εδώ τινάζουμε το μαλλί σαν την Ρακέλ από την σειρά Μπάρμπι και btw οποίος δεν την έχει δει ΧΆΝΕΙ) μέσα σε αυτό το τεράστιο σπίτι. Καιρός να το χωνέψει λοιπόν για να έχουμε μια αρμονική και αξιοθαύμαστη ΣΧΈΣΗ! (λέμε τώρα, υπόθεση κανω μωρέ μην βαράτε πια!) • Το γέρο του χέρι άρπαξε τόσο δυνατά τον λαιμό μου που με βρήκε πραγματικά απροετοίμαστη. Μαλάκα.. «Μαζί μου δεν θα παίζεις» γρύλισε ψιθυριστά με τρόπο που αν δεν βρισκόταν αρκετά κοντά μου (σε απόσταση αναπνοής δηλαδή, γελάω) δεν θα τον άκουγα καν. • μπες να την διαβάσεις επειδή μ'αγαπας και μπορεί να ανεχτείς την τρέλα μουυ! :) (Η περίληψη της ιστορίας βρίσκεται στο <<πρώτο>> κεφάλαιο αγαπητά μωρά! <3)