ARA VERİLDİ ❝Kahramanlar can verir, yurdu yaşatmak için. ❞ Babasının izinden giderek asker olan İdil Çevik. Şehadet şerbetini içmeye baş koymuştur. Bu şanlı yolda alnı ak, gözü kara bir şekilde ilerliyordur. Çocukluktan beri disiplinli bir hayat süren Ekrem Şimşek hayallerini gerçekleştirerek asker olur. Her zaman en iyi olmak için çabalamıştır. Komutanlarının gözdesi olmuştur. Tayin istemesi sonucu gittiği görev yerine Sancak timinin başına geçer. ••• İdil gerçekten yanmıştı, onu yakmışlardı hiç acımadan ama Ekrem onu o hâlde görünce tüm bedeni ve ruhuyla beraber en az İdil kadar yandı, yüreği yandı, canı yandı. "Ekrem beni yaktılar ben cidden yandım." "Seni öyle görünce bende yandım İdil, nefes alamadım." ••• yayınlanma tarihi :: 05/02/24

"Bazıları öldürür, bazıları çalar ve bazıları da kalp kırar. Kimileri ise gözyaşlarını çalarlar insanların. Ben, ondan çaldığım gözyaşlarıyla zihnimde bir deniz yaratmış olan o kadındım. Avuçlarımda biriktirdiğim kanlar benden akmıyordu. Onun göğsünden kopup geliyordu. Ancak kimse bilmiyordu acısını. Dışardan kanayan bendim, sızısını hisseden oydu. Ben küçük bir kız çocuğuydum; yağmur damlalarını gözyaşı zannedecek kadar saf, göğü ağlatanın tanrı olduğunu düşünecek kadar aptaldım. Ölenlerin toprağa girdiğini bilirdim de, arkalarında bıraktıkları acıyı hissedemeyecek kadar toydum. Bizim için başka bir evren olmayacağını biliyorduk ikimizde. Birbirimizi bulabileceğimiz tek evren buydu ve biz bulmak bir yana, bu evrende kaybetmiştik ışığımızı. Ben küçük bir kız çocuğuydum; birkaç damla gözyaşının bile fazla görüldüğü bir bedende, içime gömdüğüm hayatları saklamayı başaramamıştım. Ellerimle sökmüştüm birçoğunun köklerini acıtıyor diye. Hiçbir zaman pişmanlık duymamıştım bundan, ama üşümüştüm. Bilmemiştim o kökler bana sarılmış ve beni Dünya'daki kötülüğün soğuğundan korumuş. Kimisi ise içine gömermiş ve ilk bulduğu zihinde yaşamış hayatı. Tanrı'nın bana bahşettiği lanetin, her zaman için iki tarafta da yaşayamayacak oluşum olduğunu düşünürdüm. Yanılıyormuşum. Benim lanetim yaşayamayacak oluşum değilmiş. Aksine, yaşatamadıklarım yakacakmış beni. Sanki bu his o kadar muazzam ve ağır ki, altında ezildiğimi hissediyorum. Bundandır ki son birkaç saattir elime aldığım kalem tek bir kelime yazmıyor. Aşağı bakıyorum, bir okyanus var. Ama fazla yüksek... Ölüm gibi. Yukarı bakıyorum, masmavi bir gökyüzü. "Fazla sonsuz..." diye mırıldanıyorum içimden. Yaşam gibi. Ve duvara bakıyorum sessizce. Ölümle yaşamın arasındaki o ince çizgi, o uçurum ise biz gibi.

Yarı sarhoş yarı aşık evine döndüğünde öylece yatağa serdi yorgun bedenini. Odası karanlığa gömüldüğü an gözleri gönül tapınağının duvarlarına genç kızın güzel silüetini çizmeye başlamıştı bile. Kapısında tıpkı bir koruyucu gibi durarak içeriye kimseleri almadığı tapınağının sağlam duvarları şimdi yıkılmak üzereydi. Kapının kilidi kırılmak üzereydi ve o tapınak yerle yeksan olduğunda aynı enkazın altında kalmaktı korkusu...

"Sana His Katilisin dediler ama hislerini kimin yok ettiğini söylemediler. Sana Hislerinden kaç dediler ama onlara kimin bağlandığını söylemediler. Sen osun His Katilisin, sen lekeli zihninin bir esaretisin." Bir örgüt, kanlı davanın hançeri bir kız çocuğunun zihnindeki gizli anahtardı. Her kapının ardında saklanan gerçekler, gizlenen acılar ve can yakan ölümler. Nefha Adel Leras kendisini, ülkesi Melanthis'e dönerek hem zihnini hem de hayatını değiştireceğini bilemeden bir kararın içinde elinde silahı düşmanına tutarken bulacağını bilemezdi. Üstelik bu silahı doğrulttuğu kişinin onun hislerinin sahibi olacağını hiç bilemezdi. Lekeli bir zihin, kandan görünmeyen bir adam ve onları cayır cayır yakan bir hayat. Ve bu hayatta yaşanan kayıplar, her şey oydu, her şey hislerin katilinindi. "Biz sadece hislerin peşinde giderken birbirimize Elzem olan iki mahkumduk." 19.06.2023 !Kitap 2025 de düzenlenmiştir. ! !DİKKAT! Kitapta psikolojik unsurlar mevcuttur.