Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.

"Karımı artık yanımda, odamda ve yatağımda görmek istiyorum!" diye bağırınca donup kaldım. Ne söylediğinin farkında mıydı? Bir başkasının kimliğiyle evlenmek mümkün müydü? Gerçekten nikâhta bile sahtekârlık yapılabilir miydi? Başına gelene kadar Bige Saka bunun mümkün olduğunu sanmıyordu. İlk görüşte aşktı onunkisi, bu yüzden âşık olması ve duygularına yenik düşüp evlenmesi çok hızlı olmuştu. Evlendiği gün sevgilisinin bir dolandırıcı olduğunu öğrenmişti. Üstelik zaten evliydi ve başka bir adamın adını, soyadını, kimliğini hatta gerçeğinden ayırt edilemeyecek imzasını kullanarak Bige'yi evlendiklerine inandırmaya çalışmıştı. Son ana kadar Bige bu gerçeği görememişti. Peki, nikâh cüzdanında adı geçen gerçek Karun Kalender kimdi? Evlendiğinden haberi var mıydı? Böyle bir durumda nikâh geçersiz sayılırdı değil mi? "Ne demek nikâh geçerli?" Şaşkına dönmüş bir halde avukata bakıyordum. Benden haberi bile olmayan bir adamın karısı olduğumu mu savunuyordu? "Üzgünüm Bige Hanım," dediğinde olağan bir şeyden bahseder gibi sakindi. "Nikâh memuruna kadar her şey gerçek. Eski sevgiliniz Serhat Bey ile o masaya oturduğunuzu doğrulayacak hiç görgü tanığınız yok. Bu nikâhın başka bir adamın kimliğini kullanarak kıyıldığına dair hiçbir kanıtınız yok. Böyle bir durumda yapılacak en mantıklı şey Karun Bey'i bulmak ve ona olanları anlatıp boşanma evraklarını imzalatmak." Bu adam ne dediğinin farkında mı? Bahsi geçen adamın benden haberi bile yoktu. Karşısına geçip ona ne diyeceğim? Senin ruhun bile duymadan evlendik hadi şimdi de boşanalım mı? Bu koskoca bir saçmalıktı!

"17 NUMARADAKİ İNSAN OĞLU SENİ SEÇTİM! " Gerçek manada kötü olmak için insan ne yaşamalıydı? Kötülük insanın içinde miydi yoksa hayatın ta kendisi miydi? Oyuncu olmak için var gücüyle çalışan Defne'nin şanssızlıklarla dolu günün ardından tek isteği, bir an önce 𝖺𝗂𝗅𝖾𝗌𝗂𝗇𝗂𝗇 𝗒𝖺𝗇ı𝗇𝖺 𝗀𝗂𝖽𝖾𝖻𝗂𝗅𝗆𝖾𝗄𝗍𝗂𝗋. 𝖠𝗇𝖼𝖺𝗄 𝖻𝗂𝗇𝖽𝗂𝗀̆𝗂 𝗈𝗍𝗈𝖻𝗎̈𝗌 𝗏𝖾 𝗈𝗍𝗎𝗋𝖽𝗎𝗀̆𝗎 𝟣𝟩 𝗇𝗎𝗆𝖺𝗋𝖺𝗅ı 𝗄𝗈𝗅𝗍𝗎𝗄, 𝗁𝖺𝗒𝖺𝗍ı𝗇ı 𝖻𝗂𝗋 𝖺𝗇𝖽𝖺 𝖽𝖾𝗀̆𝗂𝗌̧𝗍𝗂𝗋𝗆𝗂𝗌̧𝗍𝗂𝗋 𝗏𝖾 𝗈𝗇𝗎 𝗁𝗂𝖼̧ 𝖻𝖾𝗄𝗅𝖾𝗆𝖾𝖽𝗂𝗀̆𝗂 𝖻𝗂𝗋 𝗒𝗈̈𝗇𝖾 𝖽𝗈𝗀̆𝗋𝗎 𝗌𝗎̈𝗋𝗎̈𝗄𝗅𝖾𝗆𝖾𝗒𝖾 𝖻𝖺𝗌̧𝗅𝖺𝗆ı𝗌̧𝗍ı𝗋. 𝖮𝗍𝗈𝖻𝗎̈𝗌, 𝖾𝗅𝗂 𝗌𝗂𝗅𝖺𝗁𝗅ı 𝗒𝖾𝖽𝗂 𝗄𝖺𝗍𝗂𝗅 𝗍𝖺𝗋𝖺𝖿ı𝗇𝖽𝖺𝗇 durdurulmuş ve bu katiller, yanlarına sekizinciyi almak için gözlerini karartmışlardı. 𝙆𝙖𝙩𝙡𝙞𝙖𝙢, 𝙜𝙤̈𝙯𝙮𝙖𝙨̧ı 𝙫𝙚 𝙠𝙖𝙘̧ı𝙨̧ 𝙪𝙢𝙪𝙙𝙪... 𝘿𝙚𝙛𝙣𝙚, 𝙚𝙨𝙠𝙞 𝙝𝙖𝙮𝙖𝙩ı𝙣𝙖 𝙙𝙤̈𝙣𝙢𝙚𝙠 𝙞𝙘̧𝙞𝙣 𝙫𝙖𝙧 𝙜𝙪̈𝙘𝙪̈𝙮𝙡𝙚 𝙘̧𝙖𝙗𝙖𝙡𝙖𝙢𝙖𝙠𝙩𝙖𝙙ı𝙧 𝙖𝙣𝙘𝙖𝙠 𝙠𝙖𝙧𝙨̧ı𝙨ı𝙣𝙙𝙖𝙠𝙞𝙡𝙚𝙧, 𝙣𝙤𝙧𝙢𝙖𝙡 𝙞𝙣𝙨𝙖𝙣 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡𝙡𝙚𝙧. 𝘽𝙞𝙧 𝙮𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙠𝙖𝙩𝙡𝙞𝙖𝙢𝙙𝙖𝙣 𝙗𝙚𝙨𝙡𝙚𝙣𝙚𝙣 𝙠𝙖𝙩𝙞𝙡𝙡𝙚𝙧, 𝙗𝙞𝙧 𝙮𝙖𝙣𝙙𝙖 𝙗𝙚𝙣𝙡𝙞𝙜̆𝙞𝙣𝙞 𝙠𝙤𝙧𝙪𝙢𝙖𝙮𝙖 𝙘̧𝙖𝙡ı𝙨̧𝙖𝙣 𝘿𝙚𝙛𝙣e

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?

Maça Kızı 8 serisinin devam bölümlerini içermektedir.

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

İnsan ne dilediğine dikkat etmeli, zira kalbinden geçen iyi ya da kötü hiçbir dilek gerçekleşmeden peşini bırakmaz, derler. Ben, ölüm diledim. Bir ölümle başladı her şey. Bir başka ölüm onu izledi. Ve bir diğeri...

Kitap oldu. Dört kitabı basıldı. ❝El bebek, gül bebek değil; el bebek, öl bebek.❞ Karanlık örgütün kurduğu düzen için doğmuş bir kız çocuğuyken ona verilen en büyük ceza sevgisizlikti. Kaderini kabullendi ve kartını oynadı. O kim miydi? Hisar Alatav. Hayır, sil. His Alatav. Karanlık düzenin kıyameti olmak üzere. O ise Bronz. Karanlık örgüte başkaldırıp kartları yeniden dağıtan adam. Ona Bronz derler. Onların tohumları el bebek gül bebek değildi; el bebek öl bebekti.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Masalda da gerçekte de kalbi olmayan bütün kızların adı Gökçen'dir..." . . . Kapak: @birkadehsevgi- 🦋🖤