Elena ve Caroline kaybettiklerinin acısıyla yeni bir hayata başlamak zorunda kalırlar. Klaus yaşadığı şehrin kapılarını tek aşkına açtı. Elena Damon'u kurtarabilecek mi? Değişen hayatlarından,kaybettiklerinden sonra Klaus ve Caroline neler yaşayacak ? Bir Klaroline hikayesidir...

Küçük tatlı , uzun saçlı , sevimli kahverengi gözleriyle kahkaha atıyordu Elena. Annesiyle babasının seslerine gülüyordu, annesiyle babasının sesleri, o şarkıya hiç de uymuyor, aksine komik çıkıyordu. Babasının sadece bir cümlesi Elena'yı yeni hayatına başlattı. Sadece o cümle, gecenin sonu yeni sonsuz bir yaşamın başlangıcıydı. "Küçük Prenses neye gülüyor bakalım?" Tamda o andan Miranda'nın yani Elena'nın annesinin çığlığını duyuldu ve ondan sonrası yeni bir hayattı. Gecenin karanlığı Salvatore'a hükmediyordu. Tam kaza yapan insanların kanlarını içecekti ki, nefes alan küçük, masum çocuğu gördü. O çocuk, o ... Salvatore'un geleceğiydi. Damon Salvatore tarafından büyütülmüş bir çocuk... Damon'nun belki ilk değil ama sonsuz aşkı... Elena'nın ilk, belki sonu olan, çabuk biten bir aşk. Belki de ikisi artık bir evde yaşayan iki yabancı ... Bunu hiç kimse bilemiyordu.. Bir kişi hariç... #76 in vampire (17.09.2016) #1 in delena (17.09.2016)

- Sende Klaus'un eve attığı sürtüklerinden birisisin sadece. + Kocamı öpmek sürtüklük sayılır mı ?

Elzem Akay'ın sıradan ama güzel bir hayatı vardı. En iyi okullarda okumuş, en güzel oyuncaklara ve kıyafetlere sahip olmuştu. En değerli mücevherler daima onun boynunu süslemiştir. Lüks içinde yaşarken hayatta istediği her şeye kolayca sahip olmuştu. Üzerine titreyen iki abisi, onu hep güldüren kız kardeşi, iyi bir yengesi ve onu sürekli çıldırtan bir hizmetçisi varken hayat ona karşı fazlasıyla cömertti. Tüm bunları ne bozabilirdi ki? Bir gece korkunç bir ritüele kurban edildiğinde gözlerini bambaşka bir dünyada açar. Orta Çağın hiyerarşisinin içinde kalmışken eve dönmek hiç kolay değildi. Kendi dünyasında bir öğretmenken Ölümsüzlerin akademisinde bir hizmetçi olunca, sınıf farkının acımasız gerçekleriyle yüzleşir. Burası onun dünyası değildi, burası barbarların hüküm sürdüğü Araftı ve o, hayatta kalmak istiyorsa lüks alışkanlıklarından ödün vermeyi öğrenmeliydi. *** "Medeniyet yoksunu, vahşi barbar!" diye ona sesimi yükselttiğimde çatılan kaşları umurumda bile değildi. Tüm gün kuyudan su çeken o değildi. "Şu sivri dilin bir gün başına bela olacak." Sert bakışlarla beni uyardıktan sonra merdiveni işaret etti. "Kahyadan fırça yemek istemiyorsan işinin başına dön." "O kadın bir cadı." Ondan bahsederken bile tiksintiyle yüzümü buruşturdum. "Bence benden nefret ediyor." "Hayret." Kaşları alayla yukarı kalktı. "Oysaki çok sevilesi bir kadınsın." İğneleyici sesiyle ters ters ona baktım. "Sizde öyle Savcı Bey," dedim oyunbaz bir ifadeyle. "Sizi görenlerin yüzünde güller açıyor." "Bunu inanarak söylemiyorsun." "Tabii ki inanarak söylemiyorum." Gülerek bana ikinci kez merdiveni işaret etti. "İşinin başına dön aksi taktirde yarın seni sınıfıma almam. Bir hizmetçiye ders verdiğim için yeterince sorun yaşıyorum." Bu vahşiler kendi dünyamda ne kadar zengin ve asil olduğumu anlamak istemiyordu.