"Ben Komutan Park Chanyeol. Bundan böyle, kralım Byun Baekhyun, benim en büyük yeminim."

Ben gençken iki erkek tanıyordum, çok yakın arkadaşlardı. Ama hep daha fazlası olmayı istediler. Birbirlerini seviyorlardı ama hiç fark edemediler. Karşındakinin ne söyleyeceğinden çok korkuyorlardı. Daha sonra onlar, farklı eyaletlere taşındılar. *mpreg içerir* **Elimden geldiğince düzenlemeye, okuyan kimseyi tetiklemeyeceğinden emin olmaya çalıştım ancak yine de uyarmak istiyorum. Hassas içerik!**

Sene 1988, Kore olimpiyatlarının yapıldığı yıl. 010988 chanyeol & baekhyun

İlkbaharı kıskandıran bir papatyaydı ve her bir zerrem aşıktı her bir zerresine.

Bizi koruyan kişinin fedakâr da olsa bir suçlu olduğunu öğreniyordum, soyguncu bir örgütün üyesiydi. Üstelik bu örgüt arananlar listesinin başlarını çekiyordu, Robin Hood. Zenginden çal, fakire dağıt.

Yaz mevsimi bizi bir arada tutan tek bahaneydi, göz göre göre bitiyoruz şimdi.

"Anne," dedi, sakin bir sesle. "Neden en sevdiğim tişörtüm bunun üstünde?" Size yemin ederim böyle sert bir çıkışı beklemiyordum. Böcekmişim gibi bakıp "bu" diye hitap edeceğini hiç düşünmemiştim. "Anne yani ben anlamıyorum," dedi gözlerimin içine bakarak. "Sırf eli yüzü düzgün ve güzel buldun diye sürekli sürekli eve kiracı oğlan mı getirilir? Bir de en sevdiğim tişörtümü vermişsin." #90s, zaman yolculuğu, chanbaek

Aynı yöne yürümek istediler ama yolları hiç kesişmedi. Çünkü bazen, iki doğru insanın arasında sadece birkaç derece sapma... sonsuz mesafe yaratır.

"Birbirimizi hep yanlış anladık ve yanlış tanıdık Baekhyun. Biz aslında birbirimizi hiç tanımadık ki." "Öyle."

9.12.21 Göz yuman herkesi pişman edeceğim. Başka çare yok.