ငါမင်းကိုအရမ်းမုန်းတယ် ကင်ထယ်ယောင်း 👉hoseok👈 hyungမုန်းလေ ကျွန်တော်ကတော့ hyungကိုအရမ်းချစ်လေပဲ 👉taeyaung👈

The streets were loud. Always loud. Always hungry. Dunk's body ached. His stomach had stopped growling days ago - as if even it had given up. The city didn't care who fell on its concrete. Not when there were parties to attend and purses to clutch. He sat curled against a rusted lamppost, wrapped in a rag that used to be a shirt, eyes barely open, mind long past caring. The world had turned grayscale. Then it happened. A voice-young, sharp, bubbling with laughter-floated from across the sidewalk. Talk of brands and boutiques, a string of designer names like spells: "Prada, Gucci, Balenciaga-no, not that again, please-" and then... footsteps slowed. A boy, maybe 14, with warm skin and a smile too bright for this city, stepped forward. He wasn't dressed in gold, but his confidence shimmered. His eyes flickered to Dunk, just for a second. He didn't say a word. He just walked up, pulled out a packet of food from his glittery tote bag, and placed it beside Dunk. Then a folded bill-crisp, blue, too generous. He turned, already laughing again with his friends as they walked away. He never looked back. But Dunk... Dunk never stopped looking. ⸻ Thirteen years later. The party pulsed like a vein, neon and expensive. Chandeliers trembled with bass. Flutes of champagne floated past on silver trays. Everyone glittered, but no one glowed. Dunk stood by the entrance in a tailored black-on-black ensemble that screamed "touch me and die, but take a photo first." A soft silk scarf looped around his neck like smoke. Rings on every finger. The room shrank when he walked in. "Who invited the bodyguard in Chanel?" a voice snapped across the room. Dunk's eyes turned, slow and hungry. There he was. Joong. Older. Wilder. Dressed like sin on sale. Lips curled in mischief, eyes narrowed like he already knew he'd be the problem tonight. Dunk's breath didn't hitch. He didn't melt. He smiled.

"ခင်ဗျား မျက်လုံးတွေကအရမ်းလှတာပဲ" "ခင်ဗျားရဲ့ မြင်လွှာက ကျတော့်အပိုင် " "ခင်ဗျားကလည်းကျတော့်အပိုင်"

မင်းလည်းငါ့ကိုချစ်နေတာပဲ..ဘာလို့ကြောက်နေတာလဲ ဟင့်အင်း..မင်းကရူးနေတာ ကိုယ်ကပုံမှန်ပါဘဲ..

အချစ်ကိုထုတ်ဖော်မပြတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်စီမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့နှလုံးသားတစ်စုံ ရှိခဲ့ဖူးတယ်..........

Peachဟာ အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ဓာတ်ပုံဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အေးအေးဆေးဆေးနေတတ်တဲ့လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တနေ့မှာ သူ့ရဲ့အေးချမ်းတဲ့ဘ၀လေးထဲကို အပြင်ပုံစံနဲ့ကွာခြားပြီး ဇာတ်လမ်းတွဲတွေကိုစွဲလန်းတဲ့ မာဖီးယားလေးတစ်ဦး၀င်ရောက်လာတဲ့အခါ ... Peachဟာ Theeနဲ့တဖြည်းဖြည်းရင်းနှီးလာခဲ့ပြီး ထိုလူဟာ သူထင်သလိုမဟုတ်သည့်လူတစ်ယောက်ဖြစ်တာကိုပါသိလာရင်း နှစ်ဦးသားချစ်မိသွားသည့်အခါ...

William: ဒီမှာဟေ့လူ ဒါကျုပ်ပိုင်နက်ဗျ Est: ဒီနေရာကမင်းဖေပိုင်နက်မို့လား သားလေးရ။ငါရောက်တဲ့နေရာ ငါနေရာပဲ။မကျေနပ်ရင်ကြိုက်တဲ့နေရာသွားတိုင်။ Dew: မင်းလိုမလောက်လေးမလောက်စား Alphaကများ ငါ့လို Enigmaကိုယှဥ်ရမယ်ထင်လား။ Tee: မင်းဘာမင်း Enigmaမကလို့ ဘာကောင်ကြီးဖြစ်ဖြစ် ငါ့သေနတ်စာမိရင်တော့ ရှောမှာပဲ ငါ့ကောင်။ Note:Alpha x Alpha Enigma x Alpha Start Date: 3.5.2025 End Date: 31.10.2025

Alpha သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အား နှစ်ဖက်မိဘများမှ အိမ်ထောင်ချပေးလိုက်ရာ ဘယ်လိုဆက်ဖြစ်မလဲ စိတ်ဝင်စားရင်ဖတ်ကြည့်ကြပါ။ Dewtee နဲ့ Perthsanta Ship သီးသန့်ပါဗျ။

"ခများကိုကျုပ်ဘယ်ကိုမှထွက်သွားခွင်မပေးနိုင်ဘူး ခများဘဝတခုလုံးကိုကျုပ်ခြေဖဝါးအောက်မှာနင်းချေပစ်မှာEst Supha'' William "ငါ့ကိုလွှတ်ပေးပါ တောင်းပန်ပါတယ် ငါ့ဘဝတခုလုံးရိူက်ချိုးခဲ့ပြီးတာတောင်ငါ့အပစ်တွေကမကျေသေးဘူးလားကောင်လေးရယ်'i Est Supha