(හොල්මන් කතාවක් නොවන බව සලකන්න) මම තව දුරටත් ජීවත් වන්නියක් නොවන්නෙමි. ඒ මොහොතේ මා අසල සිටි කිසිවෙකුටත් මා නොපෙනුනි. මා කතාකළද කිසිවෙකුටත් නොඇසුනි. මම දැන් මියගොස් සිටින බව මම තේරුම් ගත්තෙමි. මගේ සිත හඩා වැටෙන්නට වුවත් මගේ දෑසින් කදුළු නොවැටිනි. මම ප්‍රපාථය තුලට හෙමින් බැස ගත්තෙමි. එක් වරම මාගේ පය ලිස්සා මා රෝල් වී ගොස් ලොකු කටු සහිත අත්තක වැදුනෙමි. නමුත් කිසිත් සිදු නෝවීය. මට වේදනාවක් හෝ නොදැනුනි.

කිසිදා හිමි නොවන නුඹවම පතමි