Anne sevgisi görmeden, babasının varlığını bilmeden yaşayan abi kardeşler. Babaları bir anda ikisini bulunca başka kardeşleri olduklarını da öğrenecekler. Adnan ve Yaren. Kadere boyun eğmiş abi kardeş.

Ben Süreyya. Yalanlar içinde doğmuş, masum bir kız çocuğuydum bir zamanlar. Şimdiyse omuzlarımda geçmişin yükünü geleceğime pranga ediyorum. Ben Süreyya. Yıllar sonra ait olduğum yere dönüyorum.

Gerçek aile kurgusudur.

Hayatın ne getireceğini hiçkimse bilemezdi. Yüzleştiği ihanetin sonucunda yıllarını içeride yitirmiş bir adam özgürlüğüne kavuştuğunda karşılaşacağı sürprizden habersizdi. Yıllar ondan birçok şey götürdüğünü düşünüyordu: neşesini,inancını ve merhametini. Peki gerçekten öyle miydi, karşılaştığı manzaraya kayıtsız kalabilecek miydi? "Nasıl? Nasıl yani?" konuşurken kekelememe engel olamamıştım. Duyduklarım karşısında vücudumdaki bütün kanın çekildiğini hissediyordum. Ben hâla duyduklarımı anlamlandırmaya çalışırken karşı tarafta polis memurunun her şeyin kontrol altında olduğunu hissettirmeye çalışan konuşması devam ediyordu. "Kendisi ekiplerimiz tarafından karakol civarında bulundu. Üzerinde telefon numaranızın bulunduğu mektup sayesinde sizlere ulaştık. Şu an karakolumuzda, durumu iyi. Uygunsanız gelip teslim alabilirsiniz."

İki farklı kimlik. İki farklı aile. İki farklı hayat. Fakat tek bir beden, tek bir gerçek... Görevin güneş olmak ama sen artık karanlığı da yaşatmak zorundasın. Araf'ta kalmaya hazır mısınız?

Küçüklüğünde yetimhaneye bırakılan Ecrin ailesini tanımak için bir arayışa girer. Kendi küçük yaşamından çıkıp ailesini arayan Ecrin için o kadar da kolay değildir. Özellikle son günlerde daha da ağırlaşan hastalığı işleri daha da zorlaştırır. Ölümün hemen kapısının önünde olduğunu düşünen Ecrin bir kere bile olsa onu terk eden ailesine hesap sormak ister. Bakalım o hesabı sorabilecek midir? Kendisine savaş açan kalbini yenebilecek mi? Şimdiye kadar aile sıcaklığı görmeyen Ecrin o sıcaklığı hissedecek mi? Bunun gibi bir çok soruya yanıt bulmak için hikâyemize davetlisiniz. Desteklenirizi eksik etmeyin lütfen 🌼

"Kaptan, kaptan, kaptan!" Tribünden gelen sesler kulağıma dolarken son set sayısı için servisteydim. Topu atacak, ralliyi başlatacaktım ve bu sayıyı aldığımızda oyunu bitirecektik. Bu sesler, bu zemin, aynı sahayı paylaştığım arkadaşlarım... Hepsi benim hayatımın kısa özeti gibilerdi. Aileden yana yüzüm gülmemiş olabilirdi ancak gönülden bağlı olduğum voleybol, ailem yerine koyduğum arkadaşlarım vardı. Birde ben vardım işte. Işıl Okyay. Topu yere atıp üç kere sektirdim. Bir kez elimde çevirdim ve son olmasını umduğum ralliyi başlattım. Dikkatli bir şekilde servisi kullandım. Top hızla filenin üzerinden geçerken benim için ralli, sizin içinse hikâye başladı. İyi okumalar ve iyi eğlenceler. ... 09.08.26 #1 spor. 11.08.26 #1 voleybol. 22.08.26 #1 acı. 22.08.26 #1 biyolojikaile.

Aksiyon🥇 (26/05/26) Herkes benim her şeye sahip olduğumu sanıyordu. İyi bir üniversite, başarı, arkadaşlar... Ama kimse akşamları döndüğüm o sessizliği bilmiyordu. Çünkü ben hiçbir yere ait değildim.