"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha

Aşk, nefret ve intikam hırsıyla dolu kalplerde yer edebilir miydi? İskoçya ve İngiltere arasında yaşanan en kanlı savaşın ardından bir anlaşma yapıldı. Genç bir kadın kurban seçildi ve zalim düşmanın ellerine bırakıldı. *** Kollarından sıkıca tuttuğu genç kadını duvarla arasına alıp tamamen çaresiz bıraktığında güzel yüzüne doğru acımasızca konuştu kalın sesiyle. "Bir daha asla görmeyeceksin onları. Sen artık İngiltere'nin esirisin. Sen benimsin. Her şeyin benim." Bir elini yüzüne doğru götürüp dolgun dudaklarına dokundu. "Aldığın nefes benim." dedi gözlerini zorlukla davetkar dudaklarından koparıp. Hiçbir şey hissettiği öfkenin önüne geçmemeliydi. Ellerini yüzünden yukarı doğru çıkarıp gözlerine dokundu bu defa. "Gözlerin benim, gözlerinin değdiği yer benim." Öfkesinin sebebi hissettiği yoğun kıskançlık olamazdı. Karısı gözlerinin önünde başka bir adama kur yapmıştı. Bunun hesabını elbette soracaktı. İri bedenini kadının kıvrımlı ve narin bedenine bastırırken arzudan boğuk çıkan sesiyle konuştu. "Bedenin benim." Agro Lachlan Cromwell kollarında tuttuğu, gözlerinin içine korkusuzca bakan kadına sahip olmak istiyordu. Ama bedeninin kuytu güzelliklerinde kaybolmadan önce parçalara ayırdığı kalbini kazanacaktı. *** 14/01/22 *Yetişkin İçerik

Ediz: Bu şerefsiz puşt senin omzuna kolunu atacak cesareti nereden bulmuş?

Ali Murat Karahan, cezaevinden çıktığında tüm kasaba onu bekliyordu. Gülferah'ın ise bekleyecek kimsesi yoktu. Bir gece yarısı, bir sokak lambasının altında yolları kesişti. Kurtarılmakla korunmak arasında ince bir çizgi vardı. Bu evlilik bir anlaşmaydı. Ama Taşlıyokuş, gelinlerini kolay bırakmazdı.

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

Akın, dalgınlıkla bahçe kapısından geçip evine doğru yürürken erik ağacına tünemiş bir karaltı fark etti. Akşamın is gibi çöreklendiği gökyüzü kızılımsı hoş bir alacaya dönüştüğünden, ağacın dallarında sinsi sinsi gezenin kim olduğunu bir türlü net göremedi. Çelimsiz bedenin ebatına bakıp içinden, "Hırsız falan olmasın sakın?" Dedi. Daha erikler buğday tanesi kadar bile büyümemişken kim, ne diye erik ağacına musallat olurdu ki? Kesinlikle ya bir hırsız ya da şanlı mesleğinin kazandırdığı uğursuz bir düşmandı. Uzaktan seçemediği için mesleğinin getirisi olan hayalet adımlarla ağacın altına yürüdü. Yüksek ve kalın sesiyle, "Lan! S..." Diyecekken kollarına, hatta kucağına aniden bir şey düştü. "Sen kimsin?" Bile diyememişti. Polis Amiri Akın Avcı, gökten herkese üç elma düşecek olsa kendi payına düşenin bir kız olacağını hiç tahmin etmezdi. Ta ki dakikalar öncesinde, olaylı geçen gündüzünden dolayı "Daha da bir şey olmaz," dediği akşamına kadar... Kucağına düşen bir meyve değildi. Zannettiği gibi hırsız, uğursuz ya da düşman da değildi. Bir kızdı! Üstelik ortak bahçeyi paylaştıkları hemen yan evde ikamet eden, babasının göz bebeği komşu kızıydı! Tam o esnada bahçe kapısından içeri giren babalar, dış ışıkların aydınlattığı bahçede alt alta üst üste gördükleri evlatlarıyla şoke oldular. Aile büyüklerinin ve hemen arkalarında bekleşen mahalledeki dedikoducu kadınların tanık olduğu çok absürt bir andı. Kadınlar kazanlarını iki genç için boş laflarla kaynatırlarken sizce onlara ne olacaktı? Evden çıkma yasağı mı, yoksa nikah mı?

Bir gecelik yakınlık... Geri dönülmez bir bağa dönüştü. Leyla, korkarak kaçtığı adamın çocuğunu taşırken, hayatta kalmak için yine ona dönmek zorunda kalır. Ama Hasan Tuğrul Türkoğlu'nun dünyasında merhamet zayıflıktır, güven ise bedel ister. O, karanlık. Leyla, kaçış. Ve bazı hikâyelerde aşk en tehlikeli savaştır.

"Alphan... Çok sıcak." Sesimin normal bir sıcaklıktan bahsetmediği bariz açıkken hızlıca arkasını döndü. Komodinin üzerinde bir şeylerle ilgilendiği sırada eliyle odasındaki balkonu gösterdi. "Balkona çıkabilirsin istersen." Sesimi çıkarmayıp ona doğru yaklaştığımda gerilen bedeni beni daha da çekiyordu sanki. Tam arkasına geldiğimde elimi kaldırıp sırtına koydum. "Balkona çıkmak istemiyorum." Bana doğru döndüğünde gözleri kısa bir an dudaklarıma düştü. "Ne yapmak istiyorsun? Klima bozuldu, açamam." Başımı iki yana salladım. "Klima da istemiyorum." Kenarda yumruk olmuş ellerinden birini tutup belime doğru koydum. Başı biraz bana doğru eğilirken parmak ucuma çıktım. Dudaklarımızın mesafesi azaldığında parmaklarını tenime bastırdı. Derin bir nefes aldım. "İçim yanıyor gibi hissediyorum Alphan. Bana sen yardımcı olmalısın." Yaren Pınar & Alphan Emir Bir Kere Gelir - Yedinci Ev Yazıma Başlandığı Tarih : 20 Temmuz 2023 İlk Bölüm Yayın Tarihi : 22 Haziran 2024

Biricik Baran'ın kendisini öpeceğini anlayınca"sakın!"dedi uyarırcasına Baran"merak etme seni öpmiyeceğim biricik"dedi ama git gide biriciğin dudaklarına yaklaşan dudakları dediği herşeyi inkar ediyordu. Biricik dudaklarına kapanan dudaklarla şoka girmişti baran daha biraz önce "merak etme seni öpmiyeceğim biricik"dememişmiydi şimdi yaptıgı neydi onu öpmek değilmiydi? Elini baranın göhsüne koyarak onu kendinden biraz uzaklaştırdı"se-sen sana bunu ödetecegim!" Baran etraflarında insanların oldugunu ve biricigin hiç birşey yapamıyacağını bildigi için"şşş tam arka masada bizi izliyorlar güzelim"dedi ve dudaklarını tekrar aylardır öpmemek için çabaladığı dudaklarla birleştirdi. Tüm hakları saklıdır alıntı yapılamazz!!! \01.01.2018\

+18'DİR! KLASİK LİSE WATTY KURGUSUDUR! CRİNGE BİR HİKAYEDİR! CİNSELLİK, ŞİDDET, TAKINTI, ZORBALIK VARDIR! Her şey bir koleje burslu olarak başlamıştı. Ve o çete grubunun masasına oturmamla. Bir masaya oturmak ne kadar zarar verici olabilirdi ki? O masaya oturmamla okulun belalı çocuğunu nasıl kendimden nefret ettirebilirdim ki? Nasıl kendime aşık edebilirdim?