"Ela, sabrımı sınıyorsun. Yapma... Canını yakarım!" Onu sinir edecek şekilde, dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde gülümsedim. "Ne yapacaksın, Massimo? Söylesene..." Biraz sustuktan sonra, bir şey hatırlıyormuş gibi yaptım. Gözlerimi kısarak, en zehirli sözlerimi hazırladım. "Ah, doğru! Benimle sevişirken intikam planı düşüneceksin, değil mi?" Onu gerçek anlamda sinirlendirmek istiyordum. Hiç beklemediği bir şey söyledim ve gerçek anlamda onu sinir etmeyi başarmıştım. "Tüh, şansına küs. Çünkü ben senin dışında herkesle sevişebilirim. Ama seninle asla." Ve böylece istediğimi elde etmiştim. Onu kışkırtmayı başarmıştım. "Bir daha söyle! Hadi söylesene!" Kafamı kaldırdığımda, göz göze gelmiştik. "SÖYLE DEDİM!" Beklenmedik bir anda sesi bütün evin içinde yankılandı. İlk defa ondan korkmamıştım. "Tekrar duymak istiyorsun, pekala o zaman söyleyeyim... Diyorum ki, senin dışında-" Lafımı bitirmeden, dudaklarımın üstünde hissettiğim baskıyla öylece kalakaldım.

Babasının borcu yüzünden genç kızı alı koyan Karahan başına büyük ama tatlı bela alır... Genç kız Karahandan küçük olmasına rağmen yalnız adama eş olur...

Yasak bir aşk. Acıtan bir tutku. Gecenin koynuna gizlenmiş günahlar.

"Bu kitap orijinal metindir. İzinsiz kopyalanması, çoğaltılması veya çalınması durumunda yasal yollara başvurulacaktır." ~~~ Yıllardır ona takıntılı olan mafya kızı kaçırıp kendi evine mahkum eder. Takıntılı mafya & ondan kaçmaya çalışan kız

BOŞANMIŞ, ÇOCUKLU BİR KADIN YENİ BİR MAHALLEYE TAŞINIR... KARŞI KOMŞUSUNUN OĞLUYLA DAHA İLK TANIŞDIKLARI AN ONUN AKLINI BAŞINDAN ALIR... MAHALLE KARIŞIR... "Sen içimde bir ateş yaktın... Ben yaktığın ateşin mavisine bile âşık oldum, Mübrem..." Dudaklarından usulca dökülen sözcükler, yüreğimde şiddetli zelzelelere sebep oldu. Onun sevgisi ruhumu, kalbimi doyuruyordu. Böyle sevmek olduğunu hiç bilmezdim... Nefesim kesildi. Hayranlıkla, aşkla, sevdayla bakakaldım yüzüne. Bu itiraf beni dört bir yandan kuşattı. Böylesine güzel sevilmek de yazılmış meğer benim kaderime. "Benim gecemin sessizliği boğmaz mı seni, Yüzbaşım?" diye sorarken heyecandan kekeledim. Saçımı okşayan eli usulca yanağımda dolaşıp ardından çenemi nazikçe kavradı. Bakışlarımızı birbirine sabitlediğinde dünya bizim için dönmeyi bıraktı. "Bundan gayrı benim yuvam senin gecenin sessizliğindedir, Mübrem..." 04.01.2024 ™©Tüm hakları tarafımca saklıdır. Hiçbir şekilde başka amaçlar için kullanılamaz, çoğaltılamaz ya da ticari amaç güdülerek iznim dışında basılamaz ve başka ortamlarda paylaşılamaz.

Toprağın ılık nefesi ufukta ağaran o solgun kızıllıkla birleştiğinde geldiğini biliyordum. Sırtım istemsizce sert bir ağacın gövdesine yaslandı. Dudaklarımdan dökülecek çığlıkların hiç kimseye ulaşmayacağını, nehrin soğuk sularına karışıp en derinde boğulacağını kabullenmiştim. Ve bu yüzden, ağzımı bıçak açmadı. Parmakları önce yaralı çenemi, hemen ardından soğuk boğazımı acımasızca kavradı. Gözlerinde merhamete ya da insanlığa dair tek bir iz yoktu. "O kabuğu kıracağım, Alya." Sesindeki o tehlikeli tını tenimi yakıp geçen nefesiyle birleşti. "Seni bin parçaya böleceğim, kanatacağım." Parmakları nefesimi tamamen kesmek ister gibi boğazıma biraz daha baskı uyguladı. "Dökülen her bir sırrını yalnızca kendime saklayacağım." Güneşin doğuşu zihnimdeki mahmurluğu yırtıp atarken bacaklarım ağırlığımı taşıyamaz oldu. O an anladım; o, kıyısında dikilip düşmekten korktuğum bir uçurum değildi. O, zaten içine itildiğim ve asla çıkamayacağım cehennemin ta kendisiydi. "Ve sen, zehrimi kendi rızanla içene kadar durmayacağım."

Gerçekten bir yamaçta ekin olur muydu? Veteriner bir kadının hikayesi...

Züleyha, abisini hapishaneye görmeye gittiği zamanlarda sadece göz göze geldiği bir adamın hayatını değiştireceğini bilmiyordu. O göz göze geldiği adamın kendisine takıntılı olacağını da bilmiyordu... Mübrem: çok gerekli olan şey anlamına gelir. *Zaman kurgusudur.

~KİTAP SONRADAN DÜZENLENMİŞTİR~ Tüm ülkenin sahibiydi ama bir tek onun kalbine giremedi. Mirza Karan Karaaslan. Bazıları için sistemin mutlak sahibi, bazıları içinse ilik donduran bir fısıltı: Cehennem. 2 metrelik devasa gövdesiyle ülkeyi, borsayı ve yeraltının en karanlık örgütünü,MİREF'i avuçlarının içinde tutuyordu. Tek bir küfrüyle şehir titrer, tek bir emriyle hukuk susturulurdu. O, sahip olamayacağı hiçbir şeyin olmadığına inanırdı. Ta ki Efnan geri dönene kadar. Efnan için Mirza; kaçtığı bir geçmiş, kurtulmaya çalıştığı bir kabus ve nefret ettiği o vahşi otoriteydi. Mirza onu İspanya'nın güneşli sokaklarından koparıp kendi zırhlı cehennemine getirdiğinde, Efnan'ın elinde tek bir silahı vardı: Nefreti. Mirza Karan Karaaslan'ın dünyasında 'hayır' bir seçenek değildi. "Sevmesen de olur," diyordu o buz gibi sesiyle. "Nefret et, bağır, dünyayı başıma yık... Ama sadece benim kanatlarımın altında kal. Çünkü bu cehennemin tek bir kuralı var: Benim olanı kimse alamaz, ben olanı da kimse sevmemezlik edemez." Güç, saplantı, küfür ve kanın gölgesinde bir aşk hikayesi değil; bir sahiplenme savaşı. "Benim cehennemimde yanmaya hazır mısın Efnan? Çünkü ben, senin nefretinle ısınmaya çoktan alıştım."

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.