Luhan ailesiyle birlikte Kore'ye taşınmışlardı. Luhan okulunu burada bitirecekti. Burda daha iyi bir hayatı olabilirdi. Sehun ile tanışana kadar... Oh Sehun kendini beğenmiş havalı bir çocuktu.Okulun en yakışıklı çocuğuydu. Çoğu kızlar ondan 'sexy sarışın' olarak bahsederlerdi. Hayatı gayet güzeldi hiçbirşeyi düşünmezdi lakin Luhan ile tanışana kadar...

Yeni transferin nesi güzel olabilir ki?

''Piyon? Ah, evet.'' Luhan gülümseyerek ayağa kalktı ve onun önüne geçti. Omuzlarından tutup, parmak uçlarında havalanarak onun dudaklarını dudaklarına bastırdı. ''Her oyunun sonunda, bütün satranç taşları aynı kutuya konulur. Hayatta budur, nasıl bir insan olursan ol, her son herkes için aynıdır. Herkes bir gün ölür, önemli olan nasıl yaşadığındır.'' Sehun şaşkınlıktan konuşamayacak hale gelmişti. Sığındığı sözcükler, ona ihanet ediyor ve bir türlü konuşamıyordu. ''Kendine bir şans ver, insanların seni tanımasına izin ver.'' Luhan, afallamış Sehun'a bakıp gülümsedi. ''Sana aşık olmadım. Aşk bencilliktir ve ben bencil biri değilim. Seni sevmiyorum da, çünkü sevilmeye değer biri değilsin.'' © Tüm hakları saklıdır.

Doktor : Oh Sehun Hasta : Park Luhan Tanı : Afefobi (birinin size dokunmasından ürkmek veya iğrenmek) Tedavi: Öpüşmek (?!?!)

"Ateşin etrafında dolaşıyorsun , Luhan. Ateş seni yakar. Kül eder... Ben bulaşmak isteyebileceğin biri değilim."

Platonik sandığın aşk ya Platonik değilse?

Sen benim mavimdin Sehun. Maviyse özgürlüktü.

Herşey bir partide başladı...