Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.

"Hatırladığın her anı bir hediye miydi, yoksa seni hayatta tutmak için uydurulmuş bir yalan mı?" Nocturnis'in asit yağmurları altında, paslı metal yığınlarının arasında büyüyen Elara için hayat sadece hayatta kalmaktı. Yanında ise her zaman Kael vardı; gümüş protezi, buz gibi zekası ve Elara'yı her tehlikeden koruyan o devasa gölgesiyle. Ancak galaksinin en büyük hazinesi olan "Yıldızların Kalbi" ellerine geçtiğinde, bu kopmaz bağın temelleri sarsılmaya başladı. Konsey'in karanlık koridorlarında yankılanan "Deli" raporları ve Beyaz Hücre'nin işkenceleri arasında bir gerçek gizliydi: Elara bir mühür, Kael ise onun mimarıydı. Kael, Elara bir ruhu varmış gibi hissetsin diye kendi benliğini parça parça söküp ona verdi. Şimdi Elara'nın zihnindeki annesinin kokusu, babasının nasihati ve ilk oyuncağı aslında Kael'in çalınmış çocukluğuydu. Kael kendini silerek Elara'yı var etti. Şimdi roller değişti. Bir zamanlar korunan olan Elara, elindeki antik güç ve kalbindeki mor karanlıkla, onu bir "hiçliğe" dönüştüren Konsey'den yaratıcısını geri almak için geri dönüyor. Beyaz ışıklar sönecek, maskeler düşecek ve yıldızların mirası kanla yeniden yazılacak. "Biz kimiz?" diye sordu Elara. "Biz, imparatorlukların yıktığı, yıldızların ise unuttuğu mirasız," dedi Kael. "İsmimiz yok, geçmişimiz yok. Sadece önümüzde duran bu sonsuz karanlık var." Etiketler: #BilimKurgu #Dystopian #Aksiyon #Hafıza #Trajedi #YıldızlarınMirası #Wattpad

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.