Bazen sadece birine aşık olurdunuz işte .Bunun kim olacağını siz değil de kaderiniz seçer aslında.Bu bir şizofrene de olabilir.Bunu belirleyemezsiniz sadece boyun eyip yaşarsınız.

"Pençelerini çıkarmış bir Tilki. Aslanın karşısında ne kadar şansı olduğunu düşünüyor?" "Bir yerlerde birisi tam da senin verebileceklerini arıyor." ** "Çektiğim korkunç acı, yaşamdan geliyor. Benim erişebileceğim hiçbir durum yok. Kesin olan şu ki ben, uzun zamandır ölüyüm, çoktan intihar etmişim. İntihar ettirildim, demek istiyorum. Ölüme açlık duymuyorum, varlık olmaya açlık duyuyorum." "Antonin Artaud." Dedi kız ona bakarak. Yeşil gözler hayret karışımı bir ifadeyle ona döndü. ** İçine kapanık sadece müzikle ilgilenen bir kız, yeteneğini herkesten gizleyen soğuk ters bir erkek. Yeteneğin olduğu tarafta tehlike var.Tehlike çanları ikisi için de çalıyor. İkisi de kurban İkisi de müziğe sığınıyor. Bir harfin değiştirdiği adlara sahipler. Birbirlerinden oldukça uzak, uzak oldukları kadar yakınlar. ~ Bir kurbanın yoldaşı o kurbandan daha çok acı çeker. Friedrich Nietzsche

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Elisa, küçük yaşta ailesi tarafından şehirden uzakta, eski ve karanlık bir akıl hastanesine kapatılır. Ailesi onun tehlikeli olduğunu düşünür ama asıl tehlikenin Elisa değil, hastanenin kendisi olduğunu kimse bilmez. Elisa geldikten sonra, hastanede tuhaf olaylar yaşanmaya başlar. Geceleri yankılanan çığlıklar, kendi kendine kapanan kapılar, duvarlarda beliren eski kan izleri ve açıklanamayan ölümler... Elisa'nın bir laneti taşıdığına inanılır. Ama aslında hastane zaten lanetlidir. Elisa, hastanenin karanlık geçmişiyle istemeden de olsa bağlantılıdır. Bu hastane yıllar önce korkunç deneylere sahne olmuş, işkenceler yapılmış ve içeride ruhlar hapsolmuştur. Şimdi Elisa'nın gelmesiyle birlikte o ruhlar uyanır. Çünkü Elisa, onların lanetini tamamlayacak son anahtardır. Elisa hayatta kalmaya, geçmişin karanlık sırlarını çözmeye ve kendi içindeki karanlıkla savaşmaya çalışır. Ama bu hastaneden kaçmak neredeyse imkânsızdır. Çünkü burada hem Elisa hem de hastane lanetlidir. --- Hazır mısın? Çünkü artık... Ruhların seni bekliyor. "Burası tedavi etmiyor... Ruhlara mezar kazıyor." 🕸 *Kapak tasarımı bana aitir.*

Umut Çağlayan. Bu isim benim çocukluğum. İlk kalp çarpıntım, ilk acım, ilk yaramdı. Bana hem, ömrüm boyunca kimsenin veremeyeceği güveni veren, hem de bana ömrüm boyunca insanlara güvenemeyeceğimi öğreten kişiydi. O benim zaafımdı. Çoğu zaman gözlerime dolan yaşların sebebiydi, hiçbir şey yapmadığı anlarda bile. Çünkü o bir kere yapacağını yapmıştı ve dahasına gerek kalmamıştı. O benim en güzel yıllarıma ihanet lekesini süren bir zalimdi. Hem de hala kalbimi hızlı hızlı çarptırabilen aşık olduğum zalim.

Aptal: İyi bari arkadaşça konuşalım Aptal: Ama arada sana yavşarım haberin olsun Yüsra: Konuşacağımızdan bu kadar eminsin yani? Aptal: Şu an konuştuğumuza göre :))

Arya: Neden? Arya: Neden yaptın bunu? Arya: Neden beni aldattın?!

053***: Pşşt, bebeğim, 053***: Çaklıtlı keksin, bu dünyada teksin 053***: Kimseye yar etmem, sen yanlızca benimsin ~♡~♡~♡~♡~ İLK KİTABIM OLDUĞU İÇİN İLK BÖLÜMLERİ ACEMİYCE YAZILDI. EĞER YAZDIĞIM HER KELİMEYİ SORGULAYACAKSANIZ LÜTFEN HİÇ GİRMEYİN. Lütfen reklam yapmayın, bu benim açımdan hiç hoş gözükmüyor, biraz empatii. CANCIKLIK YAPMAYIN!!! Öhöm anlayışınız için teşekkürler 💜 ~♡~♡~♡~♡~ Tüm hakları Elma Güzeli ve Çaklıtlı Kek'in güzel kalplerinde saklıdır💖 •14.02.2021• •21.08.2021•