Mutlu sonlar bize uğrar mıydı? Peki ya masallar? Masalda gibi hissedebilir miydik kendimizi? Peki peki, masallarda da katiller var mıydı? Masallarda da kötüler cadılar yerine anne babamız mıydı? *** "Aldırma," Kaşlarımı çatarak baktım bu sefer gözlerine. "Ne?" "Aldırma onu. Bırak doğsun," "Babası bile yokken-" "Ben olurum onun babası," öylece dudaklarım aralı bir şekilde kalırken kaşlarım düz bir çizgi hâlini aldı.

"Adın Ömer'di değil mi?" diye sordum bakışlarımı ondan çekmeyerek. Kafasını ağırca iki yana salladığında gözlerimi kıstım, abimin arkadaşının adı Ömer'di. Bu adam kim olarak buraya gelmişti? Bana elini uzattığında, yüzünde gülümseme oluştu. "Tanışalım müstakbel karım ben Miran Kızıloğlu sen de kaçak müstakbel karım oluyorsun sanırım. Artık tanıştığımıza göre gitmemiz gerekli baban seni öldürecekti adamı zar zor tuttum eğer bir yanlış yaparsan ve kaçmaya çalışırsan başına gelenlerden ben sorumlu değilim Mercan." Karşımdaki adama donuk bir ifadeyle baktım. Şu an karşımda bir Kızıloğlu duruyor ve benimle konuşuyordu. İçimdeki öfke dinecek gibi değildi, elinden bavulumu sertçe çektiğimde hızlı adımlarla yürümeye başlamıştım. "Baban eğer benimle gelmezsen Murat'ı öldürecek benimle gelmen gerekiyor." Duyduklarım olduğum yere sabitlenmemi sağladı, sık sık nefes alıp verdiğimde omuzlarımı dikleştirip göğsümü kabartıp tamamen Miran Kızıloğlu'na dönüp hızlı adımlarla tam karşısına geçtim. Çenemi hafifçe kaldırıp gözlerine baktım. Dudaklarımı ıslattım. "Benimle dalga mı geçiyorsun? Nasıl abimi öldürecek?" diye sordum öfkeyle, çenem kasılırken dişlerimi sıkıyordum. "Benimle gelmediğin..." Kolundaki pahalı saate baktı. "Her dakika, her saniye abinin ölümüne bir adım daha yaklaşması demek ya benimle gel ya da abinin ölümünü göze al." dediğinde sesindeki ciddiyetle ofladım. Yalan söyleme ihtimali var mıydı? Sırf onunla gelmem için benimle oyun oynuyor olabilir miydi? ****** KUMA YOKTUR. **Kitabın tüm hakları şahsıma aittir. Kitabın çalınması, kopyalanması durumunda gerekli yasal işlemler başlatılacaktır. *

🌙" Asla karanlık tarafın peşini bırakmaz. Derinde var olan acıların; Onlar asla bırakmaz." ⛓Hayatını koca bir karanlıktan ve umutsuzluktan başka bir şey görmeyen kiraz. Yatış yaptığı hastaneyi kendisine bur sığınak olarak görüyordu. Dışarıdaki kötülükten uzak belki de kendi benliğinden bile uzak. Ama artık hastaneden ayrılması ve hayatını devam etmesi gerekiyordu. Ama panik atakları olduğu için o kalabalıkta kendini kaybetmekten korkuyordu. Bu süreçte ona yardımcı olan arkadaşı Sıla sayesinden hastaneden çıkar. Ama hala içinde gizlediği kalp kırıkları ruhuna batıyordu. Dört Ayın sonunda artık dışarıya adım atmıştı. Ama kendini yalnız ve eksik hissediyordu. Eski arkadaşı olan sofiya'yla karşılaşıyor onun bu dipsiz karanlık kuyudan çıkartmak için yardım etmeye başladı. Sofiya'nın ısrarı üzerine bir bara gidiyorlar. Barda fazla tanıdık bakan bir adamı görürü. Kendisini bilen, tanıyan ve anlayan biri gibi hissettiren biri. Geçmişin karanlığında hala yolunu ararken kiraz, Ortaya çıkan gerçekler ona iyi gelecek mi? ACEMİ BİR KURGUDUR!