Yağmur yağacaktı. Bekliyordum yağmasını. Yağmalıydı çünkü ruhum arınmayı bekliyordu. Pencereye tekrardan umutla baktım. Ve işte yağıyordu. Hemen hazırlanıp çıktım. Yağmura koştum. Yere uzandım ve yağmuru dinledim. Kaç dakika orda uzanıp,ruhumu arındırmaya çalıştığımı hatırlamıyorum. Birinin beni izlediği hissine kapıldım bir anda. Ayağa kalkmama kalmadan yanıma uzandığını gördüm. Tam ağzımı açacakken beklemediğim bir şey yaparak beni susturdu. ... Eveeett bu ilk kurgum yani yazım hataları olabilir. Bunu şimdiden söylemek istedim. Keyiflii okumalarr.

-Hayır bırakma beni,ben yalnız kalamam,ben sensiz kalamam. +Sen bensiz kalabilirsin. Çünkü ben hiç var olmadım kibrit ateşi. -Hayır oldun hayatımın,kalbimin merkezisin sen benim. Söylediğim şeyle yavaşça bana döndü. Önce gözlerimiz çarpıştı. Sonra düşüncelerimiz. Ve en sonunda kalplerimiz... Sonrasında da beklediğim o soruyu sordu. +Senin kalbin var mıydı? Sorduğu soruyla duraksadım. Benim bir kalbim yoktu. Kalpsizdim ben... Benim kalbim kalpsizin kalbiydi. Herkes gitti. Geriye bir tek ben ve artık yaşamayan,atmayan ama var olan kalbim kaldı. Yaklaşık 7 saniye sonra istediği cevabı dile getirdim. -Kalpsizin de kalbi varmış... Güldü benim bu cevabıma. Sonra elime bir şey bıraktı. Bu bil güldü... Ama cansız,solgun ve solmuş bir güldü. Tıpkı benim gibi... Ardından bana söylediği ilk ve son cümleyi söyledi... +Bu çiçek solduğunda tam burada olacağım kibrit ateşi,tam bu noktada,bizim savaşımızın bittiği ama başladığı noktada... -Hayır gitme yapamam,yalnız kalamam ben Hayır.