Tam da karşımda avlunun ortasında durdu.Gözlerindeki nefret kaybolmuş,yerine minnet ve sevgiye aç hareler oturmuştu.Morarmış göz altaları,kan canağına dönmüş yeşilleriyle ihtiraslı bir gülüş kapladı içimi. Parmaklarım demir korkulukları bulup yerlerini aldı.Eriyip gittiği ilk birkaç dakika da anlaşılırken içimde karanlık dehlizlerde oluşan acıma hissi alı koydu benliğimi. -Affet...dedi titrek ses tellerine vurgu yaparcasına. Bariton sesi kendisi üzerinde hakimeyitini sonlandırmıştı belli ki.Acıdan kıvranan adamın gözlerinde hüzne ve alışa gelmiş bir parça sevgiye aldanmayacak kadar büyümüştüm.Büyütmüştüler... -Var git yoluna Karan Bozarslan.Bundan sonra benden yar olmaz sana. -Deme!..Bir hata ettim amma val- -Sen hata yapmadın Karan Ağa.Sen ve senin gibi düşünenler katil oldu. Dediğimde içimde kopan ateşli fırtınanın gergin bir yay üstünde ona atılmasıydı canını-canımızı yakan.Menfi bir hareketlilikle başını iki yana salladı. Arkasında eli yüreğinde anası oğlunun incinmiş tarafını ağlayarak olanlara şahit oldum.Usulca omuzumun üstünden merdivenlere oturan Dilşah Hanıma anneme döndüm.Ona da beslediğim öfke artık yavaş yavaş tükeniyordu. Anladımki vicdansızlara verdiğim her duygu onlar karşısından hiçlenip bana geri dönüyordu. -Yüce alem dağları duysun ki yaptıklarınız unutulmayacak.Evladına kıyan ne anayı ne hırsı uğruna karısı ve kardeşini gözden çıkaran Karan Ağayı! Dedim toplanmış,dökülen gözyaşlarıma aldırmadan.Gözlerimin ta derinine baktı,karasında vicdan beklercesine. Göz hapsime yeniden girerken gökkubbeye çığlıklar yayılmıştı.Benim ise perdelerime endişe oturmuştu. Belindeki silahı göğsüne dayamıştı öfkesinden. -Anlattığın masaldaki Bülbül bensem madem benimde yaşamama gerek yok o zaman.Şimdi içimde öldürüyorum Hevi Bozarslan seni.Senin öldürdüğün gibi. Dedi ateş ederek.

Kötü kaderi ta doğumundan vurmuştu genç kızı, bilemedi.Kendisini harap eden hastalığa artık boyun eğme vakti olduğunu anladı... Amansız bir hastalıkta son günlerini yaşayan Mucize lakabıyla dolaşan Mavi Özbey'in acı dolu günlerinde ki psikolojisine tanık olacağınız bir kurgu. Ölümü bekleyen kızın hayatı, son darbesini de indirecekti... Kitap Kapağı : @sehrialem Yazım Tarihi : 15/06/2020

Burası sandığımdan daha ıssız; Önümde yürüyebileceğim bir yol arkamda beni yutacak bir deniz. Hangisine gideceğimi şaşırmış bir martı gibiyim: Balığa mı yoksa simide mi?.Siz olsanız hangisini seçerdiniz?AŞKA mı yoksa o aşkın uğrunda ÖLÜME mi?Önümü denize döndüm galiba yönümü belirtmiş, alın yazımı yazmıştım.Kollarımı iki yana açtım, üstümde beyaz bir elbise bu da benim kefenim.Saçlarım rüzgarın etkisiyle savruluyor,gözlerim kan toplamış isyan gözyaşları,ellerimde acıyı simgeleyen buruşuklar...Daha niceleri var vücudum da hepsini SEVDİĞİMDEN almıştım.Bununla gerçek aşkı da öğrendim.Teşekkürler Sevgili! Sol ayağımı boşluğa uzattım gözyaşlarım ağzıma kaçıyor bir şekilde konuştum; "Hoşça Kal Beni Hem Aşka Hem Ölüme Sürükleyen!"dedim.Tam atlayacakken arkamda birden bir ses duydum; - Hayır..dedi acı bir çığlık. Önümü döndüğümde beni öldüreni hatta belki şuan beni öldürmeye geleni gördüm; SEVDAMI gördüm! - Bunu yapma!..Gözleri dolmuştu benim için mi ağlıyordu?Şaşırdım. - Sen gelmişsin!... diye masum bir bebek gibi baktım - Sevdiğin geldi yemin ederim Berfin!Hadi elini uzat'ta evimize gidelim...çocuk kandırır bir sesle söylüyordu Ben çoktan sana karşı kaybettim, güvenim yok sana, elini mi tutma mı istiyorsun?Üzgünüm gerçeğim, sen bu eli daha önce uzatmalıydın! - Ben çok sevdim seni.Şuan sevdiğimin elini tutmak gelmiyor içimden.Ben hayata boyun eğdim sana da yenildim!Eğer ben denize kendimi boyamazsam, sen beni toprağa gömeceksin!Ne gerek var katil olmana sen yaşa ben senin için son bir defa daha ölürüm!... Bana "Yapma"diyen gözlerle bakıyordu ama artık çok geçti,benim ölüm vaktim gelmişti sevdamı sen öldürmeden ben ölmeliyim! Yüzüm ona doğru sırtım denize!Kollarımı iki yana açarak uzattım.Simidi seçmek varken ben kanatlarımın ıslanacağını bile bile Balığa Uçuyorum!..

-Bana bak peçeli... -Gelirsem oraya çok fena olur. Ne olur? -Aşk olur.

"Bilmez şimdikiler HemDem nedir? Demi benimle bir olan bilir..." -------- *Gözlerine bakarak omzuna yaslandı ve orada konuşmaya başladı. "Hayal misin? Rüya mı?" "Ne hayalim ne rüya" devamında ekledi kızın aşk dolu gözlerinde kendine ait bir parça görünce; "Ben senin kaderinim, Ne benden kurtuluşun var ne de kaçışın" Kız olanca ürkekligi ile yine gözlerinde buldu karalarını: "Derdim de sensin, devâm da.. Huzur da senin kollarında sabr da..." ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ İlk yayım tarihi 17/06/2017 Bitiş tarihi: 26/01/2018 ....... Spiritüel icinde #27 ^22.11.17 #18 ^02.12.17 #15 ^07.12.17 #14 ^16.12.17 #12 ^02.01.18 #11 ^06.01.18 #10 ^08.01.18

Hayatın gerçekleri ile küçük yaşta tanışmış olmasına rağmen hayattan ümidini hiç kesmemiş bir kadın ile, hayata öfkeli bir adamın hikayesi. Bu nazlı bir sevdanın hikayesi... NAZLI & YUSUF "Benim güzel, Nazlı çiçeğim.."

"Evimiz ne kadar şenlendi sen gelince fark ettin mi?" "Bence sen bu romantiklik işini biraz abartıyorsun. Bu ev zaten şen olacak kadar güzel bir aileye sahip." "Yok, sen gelince daha da şenlendi. Hoş geldin nazlı çiçeğim." ---------------------------------------------------------------------------------- Yaşanılan her anın mutlaka bir sebebi vardır. Karşılaştığımız insanlar, bulunduğumuz ortamlar, aldığımız nefes bunların hiçbiri boşa değildir. İki genç öğretmenin birbirlerinin hayatına girişinin hikayesi. Ankara'nın huzur mekanında başlayan bir hikayenin uzandığı yolun hikayesi. Kaderin, alın yazısının, anların hikayesi. Nahif, soft, sıcak bir hikaye arayanlara...

Saate baktığımda ders çoktan bitmişti, Akel'e dışarı çıkacağımı söyleyip derslikten çıkmıştım. Fakültenin bahçesine çıkmadan önce kantine doğru yürüyüp bir kahve aldım ve ilerledim. O sırada hahverengi başörtülü bir öğrenci kitabını düşürmüş ama farketmemişti. Kitabı diğer elime alarak koşmaya başladım ama elimdeki kahve dökülünce durmak zorunda kalmış ve kahverengi başörtülü kızı gözden kaçırmıştım. Elimdeki kahve bardağını kenara bırakıp kitaba dikkatlice baktım. Bu Mehmet Rauf'un "EYLÜL" kitabıydı. Bu kitabı defalarca kez okumuştum, en sevdiğim eserlerden biriydi. Etrafıma tekrardan baktıktan sonra elimdeki kitapla dışarı çıktım ve bir banka oturup kitabın rastgele bir sayfasını açıp okumaya başladım. "Lâkin nasıl yaşıyorlar ya Rabbim Sevmeden, sevilmeden nasıl yaşanıyor?" Cümleyi bir kaç defa okuyup üstüne düşünmeye başlamıştım. Sayfaları çevirirken içinden kurumuş kahverengi bir sonbahar yaprağı çıkmıştı. Kurumuş kahverengi yaprağı biraz inceleyip tekrardan aynı yerine koyup kitabın kapağını kapattım. Acaba o kahverengi başörtülü kız bu kitabı okuduğunda neler hissetmiş ve düşünmüştü? Bunları sormam için önce onu bulmam gerekiyordu ama nasıl? Üniversitenin binasında gözlerimi gezdirip gülümseyerek başımı sağa sola salladım. Sanırım bu biraz zor olacaktı. . .

Bilinmeyen Numara: Wuhan'dan Muş'a kadar gelen korona, Bilinmeyen Numara: 578. Bölüme kadar gelen Arka Sokaklar Bilinmeyen Numara: 2020'nin eziyetinden sonra gelen 2021, Bilinmeyen Numara: Asla okumam diyen ama şu an üniversite 5'e kadar gelen ben, Bilinmeyen Numara: Ve bana gelemeyen sen. Bilinmeyen Numara: Bu hayatı neresinden tutarsan tut şimdi. Helen: Anlamadım? Bilinmeyen Numara: Diyorum ki, Bilinmeyen Numara: Jüpiter bile Satürn'e kavuştu bir ben sana kavuşamadım be kahve kokulu. Kapak: @Birsenbilgin_

✨#imtihan~1✨ ✨#gerçeksevgi~1✨ ✨#helalim~1✨ ✨#helalaşk~2~✨ Kapının açılma sesini duymamla başımı eğdim. Bir küfür duyunca kaşlarım çatıldı istemsizce. Yok artık! Yoksa bu kişi o kişi mi? Yani küfreden şahıs benim kocam mı? Hayır,hayır. Lütfen böyle bir şey olmamış olsun. Ben hala başım eğik bir şekilde dururken görüş açıma bir çift siyah ayakkabı girdi. "Ne o? Çirkin çıkarım falan diye mi kaldırmıyorsun kafanı?" O sert ve korkutucu sesi içimin daha da ürpermesine sebep olurken ben sessizliği tercih ettim. Yutkunmakla yetinip ellerimle oyalanmaya başladım. "Hey kime diyorum ben? Ben konuşuyorsam yüzüme bakacaksın!" Şu an çok istediğim bir şey varsa o da korkusuzca kahkaha atmak. Adama bak! Kendini ne sanıyor acaba? Ayakların bana doğru yaklaştığını fark ettiğimde elimi kaldırdım. "Sakın bir adım daha atayım deme!" Ben ayakların uzaklaşmasını umarken o ayaklar tam tersine daha da yaklaşıyordu bana. Kulağıma sevgili eşimin iğrenç bulduğum alay gülüşü ulaştı. "Niye? Sonuçta karım değil misin?" ༻ ༺ "Bana tehlikede olmanın ihtimalini sormuştun." Oktay'ın sesiyle gözlerimi o güzel gözlerine çevirdim. Bana sevgi dolu bakan gözlere kaptırdım kendimi o anda. "Ben yanındayken 'tehlike' anlamını yitirir. Ben yanındayken öyle bir ihtimal sıfırdır. Sen yanımda ol yeter ki ormanları sana saray yaparım. Senden tek isteğim de bu nurlu kız; daima yanımda olman." Koca adamımın sözleri üzerine söylenecek kelime bulamıyordum. Dilim tutulmuştu âdeta. Birden kulağıma ulaşan o sesle başımı kaldırdım. Gökyüzündeki oluşan yazı ile yüzümdeki gülümsemem iyice yayılmıştı. Aynen şöyle yazıyordu: 《BU; NURLU KIZ İLE KOCA ADAMIN İMTİHANI BU; BİZİM İMTİHANIMIZ...》 "İnsan sevdikleriyle sınanırmış, imtihan edilirmiş nurlu kız. Sen de benim imtihanımsın."