Günahkârlar ilk günahını annesi tarafından alırlar. Kırımış ruhların şifacısı olan sevgi, unutulur. Nefret o kadar büyür ki... aşk unutulur. Denizin esintisiyle savrulan saçlar, kaybettiğimizi sandığımız anlar. ❝Şimdi ne yapacağız?❞ ❝Kaybettiğimiz anları kazanacağız.❞ ﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌﹌ Paolo Enzan, hayatta her zaman geri plana atılmış bir çocuktu. Yıllardır tek başına yaşayan, kimsesi olmayan, sadece derslerine ve hayatına odaklı bir kasaba oğlanıydı. Volganse Kasabası'nda her için biraz umut ve yaşam vardır. Tabii sizi ayakta tutacak umut ölmemiş ise. Umutları ölmek üzere olan bu oğlanı ise onunla aynı okula giden bir kız kurtarmıştı; Amara Benare. Amara güzel bir kızdı, herkesin göz bebeği olabilirdi. Nazik ve sevecen bir insandı, okulun odağında olan bir kız nasıl geri planda kalmış oğlanı fark edebilirdi ki? Ama Amara'nın yapamadığı nadir şeylerden birisi de fizikti. Özellikle final sınavları yaklaşmışken böyle bir dersten kalıp eğitim hayatını riske atmayacağından Paolo Enzan'dan yardım istedi. Ve onların tatlı romantik, bir o kadarda yalnızlık içeren hikâyesi başladı. BİLİNMEYEN KIZLARIN GÜNLÜKLERİ Serisinin İlk Kitabıdır.

Annesinin telefonunda dolanırken gördüğü bir fotoğrafla, annesinin gün arkadaşının torununu beğenip ona mesaj atan Defne, beklenmedik birisiyle karşılaşır. Argo içerir.

Annesi ve babası ayrılan Ela'nın babasının verdiği numaraya yolladığı nefret içerikli mesajlar, numaranın başkasına ait olduğunu fark edene kadar devam eder. Ancak numaranın babasına ait olmadığını öğrenen Ela hiçbir şeyin tesadüf olmadığına inanır.

"Piyanonun her bir notasında bir başka hayat saklıdır," Genç kadın kanlı elleriyle piyanonun tuşlarına basarak çığlıklarını melodilere sakladı. "Ve her bir melodi farklı bir haykırıştır."

Siz: Bıktım ben bu tavırlardan anlıyor musun? Siz: Resmen karşında bir yabancı varmış gibi davranıyorsun Siz: Sana Batı dememe bile izin vermiyorsun Siz: Kırıcı davranıyorsun. Batıhan: Programına uy İlke Batıhan: Ben de babana yalan söylemek zorunda kalmayayım. Batıhan: Hadi eyvallah. (18:04) 💌 argo içerir!

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.