Yüksek dağların arasında nefes almanın bile cesaret sayıldığı bir coğrafyada iki insanın yolları kesişti.Biri geçmişin sessizliğiyle savaşırken diğeri geleceğin ağırlığını omuzlarında taşırdı. Neva Alkan hem bir psikolog hem de geçmişin gölgesinden kaçmaya çalışan bir kadındı.Küller arasında doğmuş bir umut gibi yeniden filizlenmeye kararlıydı. Aren Halvorsen emirleriyle hayat kurtaran ama kalbinin içindeki sessiz emirleri hep susturan bir askerdi.Soğuk ,disiplinli ama bir o kadar da derin bir yara taşıyordu. Onları bir araya getiren kader değil,Küller arasından yükselen bir çağrıydı.Bir görevin sınırında bir ülkenin sessiz dağlarında,kalemle silahın duygu ile disiplin merhamet ile öfkenin karşılaşacağı bir nokta vardı.Ve o nokta her şeyin başladığı yer olacaktı. Alyos Timi'nin soğuk rüzgarlarla çevrili dünyasında her bir adım sessizlikle yankılanır Dostluk,görev ve fedakarlık...bunlar onların yeminidir. Ama yeminler,kalp atışlarını susturabilir mi? Bir asker,duygularını ne kadar bastırırsa bastırsın,bir bakışın ağırlığını taşıyabilir mi? Bir kadın,kendi iç savaşını kazanamadan başkalarının yaralarını iyileştirebilir mi? Neva ve Aren'in yolu bir görev dosyasında değil,bir kader çizgisinde kesişti. Ama her karşılaşmanın bir bedeli vardır...Ve bazı bedeller,sadece kalpte taşınır. Bir dağın zirvesinde başlayan,bir kalbin derinliğinde biten bir hikaye. Kimin kurtalıcağına dair tüm sınırların silindiği yerde,geriye tek bir soru kalır: "ATEŞ Mİ YAKAR,YOKSA KÜLLER Mİ?"

Adamın yüzü boynunda gezinirken nefesi sıcak, dokunuşları soğuktu. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğsünden çıkaracaklardı. Omzundan beline süzülen yabancı el, bedeninde istemsiz bir titreme bıraktı. Parmakları bel oyuntusuna indi. Bu kez daha sertti. Kadının gözleri sulandı; ipler biraz daha gerilerek elini acıttı. Adam aynı sözleri, aynı soğuk vurguyla kulağına tekrar söyledi: "Твои крылья пахнут смертью, мой ангел!" bağırmamıştı fakat sözlerin tonu karnının kasılmasına sebebiyet verdi. Sanki bir şeyi anlamasını istiyordu. Ama kadının zihni, ağır bir sisin içindeydi. Sesler bile kendisine ulaşmadan parçalanıyordu. Onu nasıl anlayabilirdi? Hayal meyal üzerindeki sıcaklığın, dokunuşların ve yabancı elllerin sanki hiç yaşanmamışcasına, birden çekildiğini hisseti. Kadın gözlerini araladığında, adam kapıya doğru gidiyordu. Tam çıkacakken, başını ona doğru çevirdi. Yüzü net değildi ama sesi, bozuk bir plak gibi zihnine çarptı: "Твои крылья пахнут смертью, мой ангел."Aynı sözler... Anlamasını istercesine, tane tane. Kadının göz kapakları ağırlaşarak açık tutmayı imkansız hale getirdi. Kanındaki madde adamın görüntüsünü tamamen silikleştirirken, zihni karanlığa sığınmak istercesine, gözünün önüne siyah noktalar uğratarak onu karanlığa davet etti. Sonra, kapı sertçe kapandı. Ses, bodrumun duvarlarında yankılanıp kadının kulaklarına saplandı. Kuru dudaklarından bir inilti bile dökülemeden, başı öne doğru düştü. Işıklar söndü. Bodrum tamamen karardı. Adam gerisine bakmadan oradan uzaklaştı. " Aklını kaybetmek kolay olandı; zor olan o karanlıkta kalıp hala sevebilmeyi bilmekti." Tür: Piskolojik Dram / Gerilim.

"Ne ölmek nefessiz kalmaktır ne de yaşamak nefes almaktır. Yaşamak, sevilmeyi hakeden birine yaşamını harcamaktır." - Oğuz Atay Hayatı herkes sever, peki yaşamayı herkes ister mi? Ölüm den herkes korkar, peki ölmek istediğin o andan?.. Bu iki kavram, birbirini için yaratılmış gibi. Hayat ve ölüm. Belki bazı insanlar da birbiri için yaratılmıştır; mesela, hayata benzer bi adam ve ölüm gibi bir kadın. Peki ya ben adamı mı temsil ediyordum yoksa kadını mı?

*Gerçekle bilinmeyenin iç içe geçtiği, karanlık sırlar ve olağanüstü varlıklarla dolu bir fantastik kurgudur.* Bir son, bazen başlangıcın en sessiz halidir. Rüya, hayattan bıkmış ve yorgun bir ruhla, yağmurlu bir gecede kendi yaşamına son vermeye karar verir. Tam o anda, yerde biriken su birikintisi içinde beliren derin, mavi gözler onun hayatını değiştirir ve yeniden doğmasını sağlar. Bu ikinci şans, Rüya'yı kaos ve karmaşayla dolu bir hayata sürükler. Zamanla fark eder ki, çevresindeki bazı varlıklar insan değildir ve bazı doğuşlar kurtuluş değil, kaderin sessiz bir bedelidir. Rüya, bu yeni yaşamında hem kendi geçmişinin gölgeleriyle hem de görünmeyen güçlerle yüzleşmek zorundadır.

asrın ve alisa. asrin_celik gönderinizi beğendi. "Chat sakin olun amına koyayım." @23: alisanin gonderisini beğenmiş kral @78: asrın yenge mi amk @12: ne demek alisa yenge lan @98: kocam napiyorsun ya @26: asrın 31 romantizm #1 02.10.2025 genç kurgu #1 02.10.2025 sevgili #1 03.10.2025 medya #1 03.10.2025 genel kurgu #1 04.10.2025 aşk #1 04.10.2025 platonik #1 06.10.2025 yayıncı #1 06.10.2025 texting #1 07.10.2025

Zamanda yapılan bir yolculukta kendisini 1920'lerde bulan Ahsa, kendisi gibi zamanda yolculuk yapan Karan ile tanışır. "Dağınıklığa tahammülün yok resmen Ahsa. Benimde takıntılarım var biliyor musun?" Başparmağı gözümün kenarını okşamıştı. "Şurada bir benin var, gözümü alıp alıp duruyor. Diğer tarafta da olsaydı keşke hiç simetrik değil." Sonra dudağımın kenarına indirdi parmağını. "Bak üst dudağın da alt dudağına göre çok dolgun! Tüh!" Gözlerim kendiliğinden büyürken elimle göğsüne vurdum. Yetmedi bir kez de omzuna vurdum. "Sen sapıksın! Valla sapıksın!" "Ben olanı söylüyorum? Sen benim dağınık olduğumu vurgularken sorun yok ama ben söyleyince sapık oluyorum. Sanki seni tutup öptük, hemen sapık ilan ettin bizi." "Hele bir yap gözlerini oyarım senin." diyince gülüşü büyüdü. Ben odaya girdiğimde ne kadar da solgundu oysa yüzü. Ahsa'nın zamana yolculuğunda geçmişle yüzleştiği kitabıma hoş geldinizzz.

UYARI; BELLİ BAŞLI BÖLÜMLER +18 CİNSELLİK SAHNESİ İÇERMEKTEDİR. BU GİBİ SAHNELER BAŞLAMADAN ÖNCE OKUYUCULAR UYARILMAKTADIR. "Neden aşkımı görmüyorsun?" "Sen aşık değilsin, takıntılısın." "Ne dersen de, ben sana AŞIĞIM DİYORUM!" "Bende sana, 'seni sevmiyorum' diyorum." "Sevsen olmaz mı?" "Olmaz!" *** Güçsüz bir kızdım, ya da dur bir dakika, yo hayır oldukça güçlüydüm. Hayatın bana yaptıklarına rağmen, hayatın bana sunduğu acılara rağmen, ve hatta sunmadığı güzelliklere rağmen güçlüydüm. Sahi kimdim ben? Aden Yıldız? Adel Tekin? Aden biricik babamın MASUM kızına koyduğu isimdi, güçsüzdü o. Adel ise O'nun bana layık gördüğü isimdi. Her şeyimi baştan aşağı değiştiren adam, ismimi ve kimliğimi de değiştirmişti. Adel asla MASUM değildi. Kötüydü ve iyi olması artık imkansızdı. Hangi kadındım ben? Hangisi gerçek ben olacaktı? Güçsüz ve bir o kadar savunmasız, kendinden kolaylıkla vazgeçebilen Aden mi? Yoksa gözünü kırpmadan 5 adamı 15 saniye içinde öldürebilecek olan Adel mi? Aden'in intikamını alacak olan tek kişi Adel'di.. Yani kendim. Kendi kendimin intikamını alacaktım çünkü kimse benim için bunu yapmazdı. Soğuk ve ıslak zemine odamın penceresinden bıraktığım bedenim nefes almayı bırakmasa da ruhum çoktan terketmişti beni. Kanımın yağmur damlalarıyla karışıp betonun çakıl taşı aralarından aktığını hatırlıyordum. Ama ölmemiştim, defalarca kez ölmek için inadına yaşamıştım.. Nefes almaya devam eden kişi ise Adel'di artık. Peki ya o kıza tekrardan hayat vermek isteyen adam? Mert Tekin... İsminden çok daha fazlasıydı o, iki kelimeden ibaret değildi asla. Bu savaşta en çok seven de, en çok yaralanan da, en çok ölen de o olacaktı ve bunun farkındaydı. Aden/Adel & Mert Peki ya bu işin sonu nasıl biter? * Bir kızın intiharıyla başlayan imtihanı..