Geçmiş, hiçbir zaman geçmiş değildi. Daima kancası bugüne takılıydı. Sırlar, beyaz bir çarşafın üzerinde toz tutmuştu uzun zamandır... Şimdi sert bir rüzgarla savrulan geçmiş, hayatımızdan içeri girdi! Çarşafın altındaki tozlanmış sırlar bütün havayı boğdu. Ela biliyordu. Kaçtığın geçmişin saklanmaya çalıştığın çökmez sokakta tam dibinde bitivermişti. Karanlık sarmaşık gibi bedenini sarmalarken, bunun nefret mi sevgi mi olduğunu henüz fark etmemişti. Uzak durmalıydı siyahtan! İçindeki ışığı yutmasına izin vermemeliydi! Fakat artık çok geçti. Çünkü aşk bir kara delik gibi neyi var neyi yoksa Ela Aydemir'i ve Serkan Karavan'ı içine çekmişti!

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.