wier(szyki)

Z potrzeby wylania myśli, które kotłując się w moim umyśle, budzą do życia łzy i wykrzywiają twarz w bolesnym grymasie. Z potrzeby wyznania tego, co siedzi w moim sercu, nie tym osobom, które znam, ale światu. Obcym, anonimowym ludziom. Bo tak jest łatwiej.