Küçüklüğünde yakınları, etrafındaki insanlardan çeşitli zorbalıklar ve şiddet gördüğü bir çocukluk yaşamış, sonrasında hayatını intikam almaya adamış bir kadın Efnan Meyra Kaya. Artık hayatta yaptığı her şey alacağı intikam için, kendisi için olacak. Ailesiyle mutlu huzurlu, zenginlik ve ünün getirdiği sorunlar haricinde sadece işine odaklanmış hayatında işinden daha önemli başka hiçbir şey olmayan düzenli bir hayat yaşayan Hakan Demir Arslanoğlu. Peki ya Efnan'ın bu intikam yolunda Hakan Demir tam karşısında mı duracak yoksa yanında mı? "Bana bak ve hiçbir şey hissetmediğini söyle Meyra" Onun için ben hep Meyra'ydım ama öğrendiği şeylerden sonra gerçekten hala onun Meyrası mıydım? Halbuki haberi bile yoktu ama ben kimseye ait olamayacak kadar yaralı, kırılmış, paramparça olmuş bir kadındım. Sadece benim bildiğim bu acı gerçekle yüzümdeki acılı tebessümle gözlerim dolarken; her ne kadar dişlerimi sıksam da ağlamamak için kendimi çok zor tutuyordum. Bizden olmazdı neden anlamıyordu ki? "Hissettiğim, başıma gelen her şeyi sana anlatsam oturup benim yerime benden çok ağlarsın Demir. Bence benim hissettiklerimi ya da bana olanları konuşmaya başlamayalım. Çünkü sen zararlı çıkarsın." Ona tüm olanları anlatmak hatta bunları bu şekilde konuşmak bile benim için ne kadar zordu görmüyor muydu? Daha fazla buna dayanamazdım. Gözümden düşen bir damla yaşı hızla silip ona arkamı döndüm. Her ne kadar ondan gitmek zor olsa da bunu yapmak zorundaydım. Birden bileğimde elini hissetmemle aniden beni kendisine doğru çevirip bana sarılması bir oldu. Ben daha ne olduğunu anlayamadan "BIRAKMAM!" dedi sert ve kendinden emin bir şekilde. Sanki bunu bir tek bana değil kendisine de söylüyordu. Bir yemin eder gibiydi. O an anladım ki ben Demir'den gitsem bile o benden hiçbir zaman gitmeyecekti. Gitmeme de izin vermeyecekti.