17 yaşında hamile kalan Çiğdem Zerda Bozan hamileliğinin bilinmemesi için Bozan aşiretinin ağası olan babası tarafından Fransaya halasının yanına gönderilir. 6 yıl sonra kızıyla beraber Mardine geri döner. ____ "Ne diyorsunuz siz? Ben bu adamla asla evlenmem.Berdel filan umrumda değil." "Sen dua et Berzan ağa seni kimden olduğu belli olmayan p*ç kızınla kabul ediyor" "Laflarına dikkat et ağa!" diye Bağırdı Berzan "Benim kızımın kimden olduğu bellidir.Hayatımdakı en büyük şansım.Babasıda bellidir.Bu adamlada iki cihan bir araya gelse evlenmem" dedi Çiğdem Zerda Berzan'ın duyduklarıyla canı acıdı.Ne ara bu hale gelmişlerdi onlar? Çocukluk aşkım dediği kız ondan ayrıldığı gibi gidip başkasına aşık olmuş, üstelik ondan çocukta yapmıştı. "Ağabeyin öldürülücek evlenmezsen" dedi ağalardan biri. Çiğdem Zerda ağabeyine baktı. "Anne hani babama aşıktın sen? Hani babamdan başkasını sevmezdin?" dedi 6 yaşlı Naz. Herkes duyduğu sesle yukarı baktı.Naz annesine kırgınca bakıyordu.Çiğdem Zerda hemen koşarak yukarı çıktı. "Sadece babanı seviyorum annem.Ondan başkası bana haram" dedi Çiğdem Berzana nefretle bakarak. Berzan'sa duyduklarıyla daha da kırılıyordu. "Tüm Mardin bilsin.Benim kızıma kötü bir laf söylenirse hiç düşünmem çeker vururum.Onun babası hala yaşıyor ve kim olduğu bana belli.Başkalarının bilmesine gerek yok" Berzan daha fazla dayanamadı ve gözü dolu dolu çıkıp gitti "Aşiret Berzan ağaların konağında toplanacak.Karar verilecek" dedi ağalardan biri.Zerda Naz'ı odasına götürdü.

O konuşmadı. Kimse sormadı. Çünkü burada herkes susar töreler konuşur.. Bir berdel... Bir sakat ağa... Ve ölü bir ev gibi duran konağın içindeki sırları dökmeye gelen bir gelin.. Mirina, Gelin olmadı, bu hak ona sunulmadı.. Ama o evin duvarlarına sinen adamın acısını fark etti. Fark edilmeyen bir adam vardı orada. Bir zamanlar at üstünde göğe selam çakan, şimdi tekerlekli sandalyesinde göğe bakan bir adam. Kader onları zorla birleştirdi.. Ama Mirina dermandı, sessizce geldi. Adam suskundu ama bir tek ona konuştu. Ve berdel bir aşka yenildi. Bu, bir aşk hikâyesinden öte... Bu, acının, sırların, çabanın ve daha nicesinin hikayesi... Bir kadının sadece tek başına her şeye yetebileceğinin, bir adamın her koşulda arkasında olacağının hikayesi.. Azad Boran & Mirina ~ Nevbahar isimli ilk ve tek kurgudur. #merhamet 🥇 (28.09.25) #berdel 🥇 (14.03.26) #güç 🥈 (14.03.26)

Her zamanki gibi güneş yine en tepesindeydi Mardin'in. Işık saçıyordu her bir evin tepesine içindeki karanlık hayatları bilmeden. Şilan'da açmıstı gökyüzü gibi gözlerini o sabaha karanlık günlerin yaklaştığını bilmeden.

Yıllar çöl kumlarını rüzgarla savurup günümüze kadar getirmişti geçmişin izlerini, iki düşman aile ve bulanık suları durulmuş bir dava. İki aşık birbirine kavuşmak için herşeyi göze almışlardı ve zaman tekerrür ibaret olduğunu yine ispatlamıştır. Hanzadelerin bir kızlarını daha onlar için kaybetmişlerdi, ölüm hükümü verilmişti Asiye Hanzade'nin ama seviyordu işte Kozanoğlu'nun genç ağasını gözü ondan başkasını görmez olmuştu, Alkan Kozanoğludan başka insan artık onun için yok olmuştu. Aynı şekilde Alkan içinde öyleydi ve alnına yazılmıştı, kader babasın kı ile aynıydı. Düşmüşlerdi en imkansız aşkın sevdasına biliyorlardı dönüş olmayan yolun vuslata ereceğini. Ama bilmezlerdi ki o aşk onların ölümü olacağını, onlara ölüm uğramasın diye ağası ve hanımağasının evliliklerine yol açacağını. Bilmezdi Sahra Verda Kozanoğlu nefret ettiği adamı bir gün seveceğini bilmezdi annelerini vereme sürükleyen ata özlemini çektiği aileye gelin gideceğini ve düşünmezdi Fırat Rüzgar Hanzade kardeşi için berdeli teklif edeceğini gizemini merak ettiği kızla evleneceğini. Kaderleri bir yazılmıştı bu çocukların nefretle büyütülen bu tohumlar aşkın rüzgarına takılıp çöl kumlarında savrulup gideceklerini. Ve zaman aşkı tekerrür ettirmişti.. Not: Çöl Rüzgâr'ı adı altında yazılan ilk eserdir. Wattpad'e!

Benim adım bütün şehire yayılmıştı Kara peçeli Sultan çirkin Sultan o kadar çirkin ki yüzünü sürekli örten Sultan diye hiçbir şeye umurumda değildi herkes istediği gibi konuşabilirdi benim de kendime verdiğim sözler olduğu için kesinlikle bunlar beni incitmiyordu Mira'içeriye girerek babasına bağırmaya sen beni delirtecek misin baba ya ben evliyim evli neden beni anlamıyorsun gidip elin kızını neden istiyorsun ya ben karımın üstüne kuma almak istemiyorum ben çocuk da istemiyorum beni zorlamayın dediğinde babası yüzüne bakarak o zaman ağırlığı bırakacaksın ve büyüdüğün toprakları terk edip gideceksin dediğinde Miran gözleri dolu bir şekilde babasına bakarak lütfen baba beni zorlama biliyorum ki gittiğim anda arkamda bu sefer ⭐⭐⭐✨🌟

"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

En candan gördüğün insanlar en çok canını yakanlardır...🥀🍂 -Mübrem ●●●Ferman Miroğlu ve Jiyan Miroğlu'nun hikayesine hoş geldiniz!

Berdel sonucu yatalak bir Ağanın eşi olacaktım... Ama nedenlerde boğulacağım bir sır dünyasına gireceğimi nerden bilebilirdim ki? Hadi hayat serüvenime sende katıl :)

"Hani bana dokunmayacaktın ne oldu" dedim sorar bir şekilde. "Şuan tam dokunmuyorum ama daha farklı şekilde dokunabilirim istersen" dedi. Mal gibi ortada kaldım.