Yanlış bir numaradan doğan biraz alevli, biraz tatlı, birazda mizah dolu bir aşk... ****************************************************** Müzik bitmişti, biz hâlâ birbirimize aşkla bakıyorduk. Devam ediyordu bizim için melodi, devam ediyordu bizim için tüm sözler; dans ediyordu notalar, dans ediyordu ayışığında kahverengi gözlerimizi süsleyen yıldızlar. Titrek bir nefes verdik ikimizde, uzunca bir süre birbirimize baktık. Sanki uzun yıllar boyunca birbirini görmeyen iki sevgiliydik. Buyduk biz. Ne kadar yanyana dursak da yine de özlerdik birbirimizi, kalbimizi, gözlerimizi... Hiç kimse bakamazdı bize bizim gibi. Anlayamazdı kimse, birbirimiz için atan kalplerimizin sözlerini. Ben o'ydum, o bendi. Birdik biz, farklı bedenlerde atan tek bir kalptik. Tek nefes, tek dudak, tek söz, tek beden, tek kalp. Korkmaya, kaçmaya dair bir şey aradım kalbimde. Ama yoktu... Sadece güven vardı, sevgi vardı, aşk vardı. Korkmuyordum, eşim olacak bu adamdan da yeni hayatıma atılmaktan da korkmuyordum. Bana elini uzattı, gözlerinin içine bakmaya devam etmek istedim, uzandım eline. Sıkıca tuttu beni, bırakmadı sonsuza değin. Başparmağı usulca elimin üzerini okşarken alnımda dudaklarını hissederek gözlerimi yumdum. "Hazır mısın birtanem?" Gözlerimi açarak ona baktım. Dudaklarımı bir gülümseme kaplarken uzanabildiğim kadarıyla minikçe boynundan öptüm. "...Hazırım sevgilim."

En iyi insanların dahi içinde saklanmış bir canavar vardır. Benim içimdeyse... Geçmiş hayatımda ruhuma sıktığım bir mermi vardı. Mermi gittikçe derine iniyordu. Benliğim parçalanıyor; iki kişilik katman çoğalmaya, dallanmaya, budaklanmaya başlıyordu. Işığı takip edip buradan kaçacak mıydım? Yoksa son mermiyi içimden çıkartıp silahı ortada mı çevirecektim? Durum her ne kadar basit gibi gözükse de oldukça karmaşıktı. Bu; perilerin kılıç, kan veya büyü ile yazdıkları bir savaş değildi. Bu benim tanrıyla aramdaki varoluşun savaşıydı. Ve Tanrı, tam da bu satırları yazan benden başkası değildi. ___________________________________________ ~ AVCI