"Kaçabileceğini mi sandın?" Sesi bağırmıyordu. Bağırmasına gerek yoktu. Adamın sessizliği bile buyurgandı. Geniş omuzlarıyla önündeki dar bedeni duvara hapsetti. Aralarındaki mesafe nefes kadar kalmıştı. Kızın çenesi parmaklarının arasında tutsaktı; başını yukarı kaldırmaya mecbur bıraktı. "Senin bütün yollarını yok ettim," dedi ağır ağır. "Arkanı döndüğün her kapıyı kapattım. Adını fısıldayacak herkesi susturdum." Gözleri bir an bile gözlerinden ayrılmadı. "Dönüp bakabileceğin kimse kalmadı." Kızın kirpikleri titredi. Adam yüzünü biraz daha yaklaştırdı. "Benden başka." Bir an sustu. O suskunluk, tehditten daha keskindi. "Kaçtığın her yerin sonu yine bana çıkacak. Sığınmak istediğin her karanlık, benim gölgemden geçecek. Uyuyabileceğin tek yer..." Elini boynuna kaydırdı. Nabzını hissetti. Hızlı. Korkulu. "...Benim yanım." Kız başını hafifçe geri çekmeye çalıştı. "Bırak..." Bırakmadı. "Canım yanıyor..." Adamın çenesindeki kas gerildi ama geri adım atmadı. Çünkü o acımayı bilmiyordu. Çünkü o kaybetmeyi bilmiyordu. Çünkü o, bir şeyi isterse alırdı. Ve o kızı istiyordu. Onun korkusunu, nefesini, gözlerinin içindeki o kırılgan ışığı... Hepsini. Dünyayı yakmaya razı olacak kadar. Belki de çoktan yakmıştı. ⚠️ Bu kitap 'Dark Romance' kategorisinde bir kitaptır. İçeriğinde sağlıksız ilişkiler, psikolojik ve fiziksel şiddet, cinsel içerik, takıntılı davranışlar, argo ve küfürlü dil, suç odaklı oluşumlar ve karanlık politik entrikalar yer almaktadır. Anlatılan ilişki dinamikleri gerçek hayatta ideal ya da sağlıklı davranışlar değildir. Bu bir kurgu eseridir; karakterlerin eylemleri yazar tarafından onaylandığı anlamına gelmez. +18 yaş ve üzeri içindir. Kitabı okumaya başlamadan önce içerik uyarılarını dikkate almanız önemle tavsiye edilir. Okuyucu sorumluluğu esast

Koşuyordum. Nefesim kesilmişti koşmaktan ama durmuyordum. Eğer kurtulacaksam koşmam gerekiyordu. Sürekli düşüp kalkmaktan her yerim yara bere içindeydi. Yılmak yok Aydeniz. Yakalanmak istemiyorum. Bir süre daha bu yaşadıklarıma katlanamam. Yine düşmüştüm ama bu sefer basit bir çizik değil, ayağımı burktum. Ağrıyan yeri ovalıyordum ki kulaklarımda o korkutucu ses yankılandı. "Kaç beyaz kelebek ama eninde sonunda yine yanımda olacaksın."

Azra benden kaçamazsın. Boşuna saklanma bebeğim. Burada yalnızız ve sadece ben varım. Beni kızdırmadan çok ortaya. Yoksa olacakları biliyorsun. Saklandığım yerden çıkarsam yine beni o kafese kapatırdı. Eğer çıkarsam.. Ama belki de psikopatlarda sever.. sevilirdi.. +18 bölümler vardır. ❗Cinsel saldırı içerir. ❗İşkence sahneleri içerir. ❗İntihar unsuru vardır.

Bir sancı, derin bir sancı ile yaşamaya gayret gösteren 𝑨𝒉𝒖 𝑺𝑨𝑹𝑬𝑳. Yaşamak uğruna, ona ait kumar masasına yatan herkesin eceli 𝐊𝐚𝐫𝐚𝐧 𝐊𝐀𝐑𝐀𝐇𝐀𝐍. İntiharına karar verdiği gün, namlunun soğuk ucunu şakağına dayadığında, kader Ahu'ya bir şans daha verdi. Şansa inanmayan Karan, kader çarkını kanlı elleriyle tekrardan çevirdi. ___________ +18'in yoğun olduğu bir içeriktir. Şiddet ve argo kelimeler içerir. Psikolojik ve duygusal olarak zorlayacak bir kurgudur. Kurgusal karakterlerin görünüşü, hayal gücünüze bırakılmıştır. Sevgili okurlarıma saygılarım ve sevgilerimle. Karan KARAHAN & Ahu SAREL

Bir genelev hikâyesi... "Bugün bedeninin her yerine, bana dair izler bırakacağım." Gözlerimi çevirdim. Kendimi korumak istedim. Hiçbir şey yapamadım. "Şimdi yine benim oluyorsun. Kimse seni böyle bilmeyecek. Kimse seni bu kadar tanıyamayacak." Ve o an birleşme gerçekleşti. Sertti, acımasızdı. Hiç acele etmeden, ama tek an bile şefkat göstermeden. Bedenimde kaybolmadı. Aksine beni kendisine ait bir mülk gibi işaretliyordu. Her hareketi, tıpkı dediği gibi bir iz bırakmak içindi. Nefesim daraldı. Gözlerimi kapattığımda bile karanlık değişmiyordu. Bir ara ellerim yatağın kenarlarına tutunup çarşafı sıkmak istedi. Ama hâlâ bağlı olduğum için yapamadım. İçimdeki çığlıklar bile artık dışarı çıkmıyordu. Bağırmak, ağlamak, yalvarmak... Hiçbirini yapamıyordum. "Lütfen..." diye fısıldayabildim, acı içinde. Beni yüz üstü çevirip arkamdaki varlığını her şekilde hissettirmek için üzerime abandı. "Lütfen mi? Senin ne istediğin değil, benim ne hissettirmek istediğim önemli." Hareketlerinde zevk aldığına dair bir belirti yoktu. Sadece mutlak bir sahiplenme, mutlak bir egemenlik vardı. Saatler geçiyordu, O doymak bilmiyordu. Terlemişti, ama hâlâ güçlüydü. Bu durum yaklaşık on beş dakika daha sürdü. Gözlerim bayılacakmışım gibi kapanıp açılırken sesini çok uzaklardan duydum. "Biraz dinlen, bu hâlin gereğinden fazla dramatik." dinlenmem için kısa bir mola vermişti, ama yine devam edeceğini biliyordum. "Birazdan aynada kendine baktığında benim eserimle karşılaşacaksın." En sonunda beni odada bırakıp gittiğinde, günlerce uyumak istedim. MELCE : Sığınılacak yer. Bu kitap, açık ve yoğun cinsel içerik barındırır. İçerikler rahatsız edici ve sınırları zorlayıcı olabilir. Bunu bilerek okumaya başlayın! 17.09.2025

⚠️ +18 | "Hadi Zühre, gireyim içine. Taşaklarım patlayacak artık" önüme diz çöküp sızlanıyordu. "Hayır" dedim. Sesim kısık ama bir bıçak gibi keskindi. Dönem kurgusu.

Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.. ❝Yağmuru kim döküyor? gökyüzü değil, hasta kadınların kurumayan müjganları döküyor yağmuru. Ölümler geçiyordu önümüzden, dirimler yaşanıyordu başkalarının dünyasında. Bize ise sadece her darbede biraz daha donan o ruhlar, her haksızlıkta boğazımızı yırtarcasına büyüyen o çığlıklar kalıyordu. Ben o çığlığın ta kendisiydim.❞ Yaş yirmi dört! Yolun yarısı eder.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

Hikayenin Özeti: Genç ve güzel bir kız olan Ecem, Mardin'de güçlü ve geleneksel bir aşiretin kızıdır. Kuzeni Kaya ile aralarında duygusal bir bağ oluşur. Ancak Ecem'e saplantılı bir şekilde aşık olan başka bir aşiret mensubu olan Alp, onu zorla kendisine eş yapmak ister. Ecem, Kaya ile birlikte İstanbul'a kaçmaya çalışır fakat Alp tarafından yakalanır ve zorla konağına getirilir. Ecem defalarca kaçmaya çalışır ama her defasında Alp onu yakalar. Kaya da Ecem'i kurtarmak için mücadele eder. Ancak Alp'in karanlık tarafı, bu aşk üçgenini sürekli tehlikeye atar. Ecem zamanla duygusal karmaşalar içinde kalır; bebeği, ailesi, aşkı ve özgürlüğü arasında sıkışır. Alp ise hem Ecem'e sahip olma arzusu hem de onu kaybetme korkusuyla giderek daha tehlikeli biri haline gelir.

"Lütfen... Hayır," dedim adımlarım geri geri giderken. Buradan uzaklaşmalıydım. Silahtan, bağlı adamdan, karşımdaki gözü dönmüş adamdan... Hepsinden kurtulmam lazımdı. Başıma ağrı saplanmıştı ve başım dönüyordu. "Lütfen. Gitmek istiyorum." "Pekala. Demek sen yapamıyorsun ama biri yapmak zorunda," dedi mavi gözlerini üstümden çekip, bağlı adama yönlendirirken. "O zaman ben yaparım." Ne yapmaya çalıştığını anladığımda ise her şey için çok geçti. Silahı tutan kolu havalandı, durmasını söylememe fırsat vermeden parmağı tetiğe ulaştı ve ucunda susturucu olan silah patladı. Korkuyla açılan gözlerimden gözyaşı döküldüğünde ise hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını biliyordum. "Bunun suçlusu sensin, Doğanay." Ruhuma damlatılan karanlık büyüdü ve altında kaldı.