bana hazmedemeyeceğim şeyler söyledin

Opia, tanıdık ya da yabancı insanlarla göz göze geldiğimizde yaşadığımız, kendimizi savunmasız ve kırılgan hissetmemize neden olan bir duygu türüdür. İnsanlar, genellikle bu duyguyu yalnızca kendilerine özgü bir his olarak algılar; ancak, büyük ihtimalle karşı taraf da benzer duygular içindedir. Başlangıç - 08.02.25 Bitiş- 02.07.25

Arabasının farları yüzüme vururken sertçe nefesimi serbest bıraktım. Hızla yağan yağmur görüşümü zorlaştırırken konuştum. 'Öldür beni, öldür ki sende kurtul bende kurtulayım.'

abdulkerimbardakci: Bardakçı değil Bardakcı C ile

ufak bir maceradan başka bir şey değildi.

Ünlü sosyal medya fenomeni Güneş Azales ve Galatasaray'ın dokuz numarası Atlas James Arseven birbirlerinden habersiz aynı otelde tatil yapar ve geri döndüklerinde tüm magazin onları konuşmaktadır. Futbol kariyeri sallantıda olan Atlas James Arseven, bir de isminin Güneş Azales ile anılmasıyla iyice sallantılı bir dönemin içine girer. Her iki tarafında ağır kayıplar yaşama ihtimali düşünülürken ikili bu çıkmazdan çıkmak için sevgili rolü yapmaya karar verir. Hisler net bir gol gibi gelirken yapılacak tek şey ya bu golü yemek ya da kurtarmak olacaktır.

"Sevgili tanrım, yatağımdaki izini sil ve hâlâ onu isteyebilecek olmamı yok et."

"Bir bilsen ne kadar zamandır şunun hayalini kurduğumu." Şakağıma doğru bir öpücük daha kondurdu. "Seni doyasıya öpüp koklamayı." Ardından yanağıma indi öpücükleri. "Geldin ve beni dünyanın en mutlu adamı yaptın." Dudağımdan da öpüp alınlarımızı birbirine yasladı. "Seni çok seviyorum. Seni senden çok seviyorum." Bu kez ben dudaklarına ufak bir öpücük bırakıp ayrıldım. "Seni çok seviyorum. En az beni sevdiğin kadar seviyorum seni." Kollarımı boynuna dolayıp yüzümü boynuna gömdüm. Kokusunu içime çektim. Çok özlemiştim.

"Gökalp... bizim oğlumuz. Sen onun öz babasısın." Barış'ın gözleri bir anda irileşti, sanki zaman donmuş, dünya sessizliğe gömülmüştü. İçine bir şey çarpmış gibi oldu, ne bir ses, ne bir hareket... sadece bir ağırlık. Göğsüne saplanan görünmez bir sancı gibi. Kalbi, aniden ritmini şaşırdı; ne hızlandı ne durdu, sadece derin bir sessizlikle yankılandı içindeki boşlukta. Ama artık başka bir şeydi o. Artık sadece bir çocuk değil... Barış'ın kanından, canından bir parça... içini paramparça eden o açıklamanın tam merkezindeydi. Gözleri doldu. Yanaklarına inmeyen, ama gözbebeklerinin içinde büyüyen o doluluk... yılların eksikliği, farkında olmadan duyduğu özlemin ağırlığıydı. "Benim..." dedi Barış, sesi titrek ve neredeyse duyulmazdı. Dudakları zorla oynadı, kelimeleri dışarı çıkarmak isterken titredi. "...oğlum mu?"