Mijn benen worden als vanzelf naar het bankje getrokken, heerlijk warm bij het brandend kampvuur. Vermoeid strek ik mijn benen en sluit mijn ogen. Mijn hoofd is zo vol met woorden, ze struikelen gewoon over elkaar. Rustig maar meisje, je bent vandaag vrij, laat het los heeft je werkgever je toch gezegd. Jij draagt niet alleen de verantwoording. Het voelt wel zo, die verantwoording neem ik mezelf op de hals, ik weet het maar al te goed. Het zit gewoon in me, zorgen voor anderen, dat geeft me juist een fijn gevoel. Als ik geen verantwoording draag voel ik me leeg van binnen, dan val ik in slaap en word ik lui. Jaren geleden heb ik dat gemerkt, bij mijn burn-out, ik kwam nergens meer toe, had nergens zin in, kwam liever ook niet buiten, zelfs lezen was nog te vermoeiend, slapen kon ik ook niet. Het enige wat ik wilde was wat domme spelletjes spelen op de pc. Uit verveling typte ik wat in bij google en kwam op de site van libelle, zag dat er een forum was en begon wat te lezen. Eerst interesseerde het me niet, tot ik een topic vond waar meerdere schreven over hun gevoel van moeheid. Plots was ik aan het meepraten en zo zat ik nachtenlang met iemand op het forum, die ook niet kon slapen, we hadden steun aan elkaar en vonden in elkaar herkenning. Mijn man kwam een keer naar beneden en vroeg met wie ik aan het chatten was, ik chat niet zei ik, maar ik praat op een forum met een andere vrouw van mijn leeftijd. Laat me nu maar. Na enkele maanden kroop ik uit het dal der tranen en besefte dat ik zo niet leven wilde. ------------------------------------------------------------------------------------------------- deel 2 komt nog en veel belezier met lezen xxxxxxx sabje

Duister was het pad naar het huis dat wij samen liepen, op weg om toch een schuilplaats voor de nacht te vinden. Nergens op de weg was iets te herkennen. Geen Motel, Hotel, of zelfs maar een Camping. Gewoon overal waar je keek zag je bossen, alleen maar bossen.En midden in die bossen liepen wij nu, omdat ik in een flits dit oude huis zag staan, draaide snel de weg af, het pad in, dat abrupt stopte. Wij konden niet verder rijden en stapten uit.Een broeierige stilte was ons welkom. In de verte zagen wij een verbleekt oud huis, de verf bladderende van de deuren, van de kozijnen, de ramen die tot mijn verbazing toch nog heel waren. Het pad er naar toe was bezaaid met oude takken, plakken oud mos en verlepte bladeren, kortom een zeker niet onderhouden pad naar een verlaten oud grijs huis. Maar waar ik op viel waren die prachtige rozen die aan de kant van het huis bloeide.“Zou hier nog iemand wonen?”Vroeg mijn vrouw en keek een beetje angstig om zich heen.“Het ziet er wel verlaten uit,”antwoordde ik en zij pakte stevig mijn hand beet om die zo vast te knijpen alsof zij mij nooit meer los wilde laten. Angst was haar raadgever en ik kneep haar bemoedigend terug in haar hand zodat zij niet bang hoefde te zijn, hoewel ik hier ook niet echt gerust op was.“Kom laten we even verder kijken, misschien kunnen we hier toch overnachten, dit is geen doen zo, ik rijd nu al 4 uur achtereen en ben helemaal gaar.”Mijn humeur werd er ook niet gezelliger op, temeer daar wij honger en dorst hadden, onze koelbox was al aardig geslonken de afgelopen uren. Maar ook de afgelopen uren waren we geen winkel of station tegengekomen om de tank bij te vullen en de koelbox, alsof we Niemandsland ingereden waren.“Kijk nou eens!”Mijn vrouw wees vol verbazing naar de zijkant van het oude huis. Ik keek naar de richting die zij wees en zag nog een prachtige wand met mooie rozen, zo mooi rood, zo dapper rechtop tussen al die oude rommel, rode rozen en klaprozen, rood en oranje en geelachtige.