Bir ölüm, sadece bir can almaz. O canın dokunduğu her hayatta, o kişinin yerini tutan ne varsa hepsini beraberinde götürür. Umut gittiğinde, geride kalan iki çocuk sadece bir ağabeyi değil; renkleri, şarkıları ve en önemlisi yarın'a duydukları o sarsılmaz inancı kaybetti. ​O gün o evde sadece Umut gömülmemişti; üç çocuktan geriye kalan o kopmaz bağın neşesi de toprağın altına bırakılmıştı. Şimdi iki kişiydiler, ama her biri bir buçuk kişi eksik... Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın. Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara... Aramıza yeni gelen herkese sımsıkı sarılıyorum. :)

Gece Eliyeva, hayatı boyunca babasının nefretini omuzlarında taşımış bir genç kadındır. Sevgi nedir bilmeden büyür; tek sığınağı annesinin şefkati olur. Babasının baskısından ve karanlık gölgesinden kaçabilmek için üniversite okumak adına Türkiye'ye gider. Fakat yeni hayatına adım attığı anda yolu, geçmişi kadar tehlikeli ve gizemli bir adam olan Arhan Avaz Kaya ile kesişir. Arhan Avaz da tıpkı Gece gibi, babasının sevgisinden mahrum büyümüş, annesini kaybetmesiyle hem küçük kız kardeşine bakmak zorunda kalmış hem de mecbur bırakıldığı kadere boyun eğmemek için direnirken daha da karanlığa gömülmüş bir adamdır. İkisini birbirine bağlayan şey yalnızca acıları değil, farkında olmadan sürüklendikleri büyük bir savaşın ve yeraltı İmparatorluğunun mirasçıları olmalarıdır. Gece, yıllardır kaçtığı karanlığın aslında kendi soyisminde saklı olduğunu öğrenirken, Arhan'la birlikte hayatının üzeri örtülmüş sırlarıyla yüzleşmeye başlar. Bazı insanlar birbirini ilk kez gördüğünü sanarken, kader onları çok daha önce birbirine yazmıştır... Ve bir ay ışığında kalplerini birbirine bağlamıştır...

Sultan Hanım, büyük salonda elindeki tespihi çekerek oturuyordu. Gözleri kararlı, duruşu dimdikti. Hizmetçiler ayakta beklerken, Baran içeri girdi. Annesinin tavrından yine bir şeyler planladığını anladı. "Baran," dedi Sultan Hanım, gözlerini oğluna dikerek. "Ben kararımı verdim. O kızı alacağım." Baran kaşlarını çattı. "Anne, o kız benden çok küçük. Olmaz." Sultan Hanım tespihini masaya bıraktı. "Olmaz diye bir şey yok! Ben bu konağa o kızı gelin edeceğim. Eğer dediğimi yapmazsan, sana sütümü helal etmem!" Baran dişlerini sıkarak yumruklarını sıktı. Annesinin sözleri ağırdı, onu karşısına almak istemezdi. Derin bir nefes aldı, gözlerini kapatıp açtı. "Peki anne," dedi sonunda. "Ama bir şartım var. Eğer kız istemezse, onunla asla evlenmem!" O sırada, Dilan kendi konağının bahçesinde kuşları izliyor, hayatındaki büyük değişiklikten tamamen habersizdi...