Sara'nın hayatı hiçbir zaman sıradan olmadı. Annesi tarafından saklanan bir geçmiş, yıllar sonra karşısına çıkan bir baba ve o babanın acıyla büyümüş, düşman bakışlar fırlatan çocukları... Bu evde kimse onu istemiyor. Her adımı, her sözü suç sayılıyor. Sevilmeyen bir kız ne yapar? Susar mı, savaşır mı, yoksa görünmez mi olur? "Sevilmeyen", sevgiye susamış bir kızın ayakta kalma çabasını, acının bile alışkanlığa dönüşebildiği bir evin duvarları arasında geçen çarpıcı bir hikâyeyi anlatıyor.

"Biz her türlü Elis'e geç kaldık. Biz bir olmaya çalışırken Elis'e geç kaldığımızı fark etmedik." Elis ve İrem hastanede karıştırılmıştı. İrem ne kadar zor bir kız olsa da ailesi tarafından sevilmişti peki Elis, o sevilmiş miydi? Hayatı, ailesi, abisi bir günde değişmişti. Alışabilecek miydi bu duruma yoksa alıştırılmak zorunda mı bırakılacaktı?

Acıları henüz çok yeniydi. Asla eskimezdi ki zaten. Hep yenileri açılırdı yerine. Bir anda her şeyin boşa olduğunu öğrenmişti ama o. Acılar, ağrılar ve gözyaşları... Değmiş miydi, acıları hayatının her noktasına? Bir ayna kaç defa kırılabilirdi? Bir çöptü onun hayatı. Kimse değer vermezdi ona. Ruhu paramparça bir kızdı o. Hastanede yanlışlıkla karıştırılmış, sıradan bir kız çocuğu. Ya da gerçekten yanlışlıkla mı olmuştu?