"Gözleriniz prensim, saklamak zorunda değilsiniz onları."

"Ver bana düşlerimi," Gözlerine düşmüş kabarık siyah saçları. Taehyun bir elinin ne zaman çocuğun saçlarının arasına karıştığından habersiz. Yüzünü izliyor sakince. Beomgyu uykusunda konuşuyor. "Düşlerimi ver bana Taehyun."

"kasabanın altın çocuğu taehyun'un uzun bir süredir sakladığı büyük sırları vardı."

"Sende mi deli olduğumu düşünüyorsun?" -minific-

Her şey rüya gibiydi: Aşkları, birbirlerine olan sevgileri ve birbirlerine verdikleri değerleri; hepsi onlara rüya gibi geliyordu... Aynı rüyayı, hayatı, dünyayı, kaderi paylaşıyorlardı onlar. Dışarıdan bakanların kıskanacağı türden bir bağ ile bağlılardı birbirlerine. Onlar, birbirlerinde eksik olan yerleri tamamlıyorlardı ve en güzeli ise kendilerine baktıklarında yine birbirlerine ait şeyler görmeleriydi. Onlar birbirlerine o kadar derin bağlanmışlardı ki, göremediler: Rüyanın sona ereceğini fark edemediler. Rüya, Kabus'a dönmüş ve bazı yalanlar atmıştı ortaya kabus. Bu yalanlar bir peri masalını andıran tatlı rüyanın son bulmasına sebep olmuştu...

Aptal çocukları, tanrının cezalandırmasını bekleseydik yaşlanırdık; biz de kaos projesini yazdık.

beomgyu dönemin başlarında seni seviyordum ↪ taegyu text, minific, angst ↪ tw; olumsuz örnek olabilecek davranışlar, küfür ve argo içerir [ tamamlandı. ] 170622 , 270622 2022 | ©flawderson

Bu hikaye, Beomgyu ve Beomgyu'nun Taehyun'u hakkındadır.

hayattan hiçbir beklentisi olmayan, nefes almanın bile onun için ızdırap olduğunu düşünen kang taehyun ölmek istiyordu. yaşam dolu, enerjik, neşeli, pozitif, hayatta daha yapacak çok şeyi olan choi beomgyu ise yaşamak istiyordu.

"bu çocuğa dayanamadığını biliyorum avukat ama biliyorsun o tam bir baş belası."