minhosolo1
- مقروء 2,359
- صوت 214
- فصول 24
Camdan yansıyan güneş, gözlerine vuruyordu.
Yeşilleri beni hipnotize etmeye başlamıştı. Bir anda sinirlerim çekilmişti.
Huzur bu muydu?
Kalbim teklemeye başladı. İnşallah dışarıya ses gitmiyordur.
Nabzım dışarı çıkmak ister gibi atmaya başladı. Aklımdaki her şeyi silinmiş gibiydi. Sadece o vardı karşımda, onu görüyordu gözlerim.
Kalbim atışlarını sürdürürken durdurmak için nefesimi tuttum. Saniyeler sonra, can havliyle hücrelerim oksijeni tapaklarken, gözlerim yine Destan'ı buldu ..