Baekhyun birkaç bitki türü keşfetmek istiyordu, yeni bir dünya değil.

Evet, dedem koymuş adını. Amerika'ya gidip arabayı bizzat ilk elden aldığında kaldığı otelin önünde bir araba dururmuş, bir tekeri patlakmış. Ne zaman otelden çıksa ilk gördüğü o tozdan griye dönmüş araba ve üstünde kırmızı etiketle yapıştırılmış yazı. FLASH9. Dedem otelden ayrılmak üzere çıktığı gün, Pontiac GTO 1967'ını almaya giderken saat sabah yedi suları, son kez arabayı ve yazıyı görmek istemiş fakat bir bakmış ki araba ortalıkta yok. Etrafa bakınmış, hayır yok. Son kez görememek içine çok oturmuş dedemin, o da yeni aldığı arabasına Flash9 ismini vermiş. Süper hikaye bence. [love hate araba yarışlı ficim, 2019]

I bet on losing dogs, I know they're losing and I'll pay for my place by the ring, Where I'll be looking in their eyes when they're down, I'll be there on their side, I'm losing by their side. (2024)

9.12.21 Göz yuman herkesi pişman edeceğim. Başka çare yok.

Byun Baekhyun, emniyet merkezinin tek psikoloğuydu ve aramızda birkaç bakışma ve tatsız tartışma dışında bir şey geçmemişti. O ufacık boyu, cılız vücuduyla tüm emniyeti çileden çıkarabilecek kabiliyete sahipti kendisi. Ancak hepsi buydu, benden iki yaş küçüktü, yirmi altı yaşında bir klinik psikolog olduğu dışında hiçbir şey bilmiyordum.

"Kullandığımda hayatımda geri kalan her şeyi unutup bambaşka bir yerde buluyorum kendimi, tarif edemediğim türden uçsuz bucaksız bir yerde. Bazen her şey yok oluyor, bir tek ben kalıyorum, bazense tıpkı kitaplarda tasvir edilen cennetteki gibi bir yerde oluyorum. Uçuyorum, istediğim yere gidiyorum. Dünyayı ben yaratmışım gibi hissediyorum, dağ, taş, denizler, her şey bana aitmiş gibi. Fakat bu hislerin bedeli göründüğünden daha ağır. Şeytana ruhunu satmak, kendini teslim etmek ya da her ne dersen de, maddeye başladığında bunun geri dönüşü yok. Sonsuz haz, sonsuz kölelik. Kendini tanrı zannettiğin kısacık bir sürenin sonunda gerçek hayata dönüyorsun, ruhsuz bir kukla olarak."

"Gerçek değilsin." diye fısıldadı Seungmin, ayak uçları yirmi katlı binanın boşluğuna bakarken. "Ben delirdim. Ben delirdim ve artık olmayan şeyleri de görmeye başladım." Hyunjin, rüzgarın uğultusu arasında parmaklarını uzattı ona ulaşabilmek ümidi ile. Kalbi korkuyla, hızla çarpıyordu deli gibi. "Gerçeğim." dedi sesi titreyerek. "Gerçeğim Seungmin ve buradayım. Yapma artık... Daha kaç defa aynı sabaha uyanıp aynı ölümü yaşatacaksın kendine?" Seungmin histerik bir ifade ile başını iki yana salladı. Çaresizce uzanan o parmaklara son kez, acı acı gülümsedi. "Değilsin." Dedi fısıldayarak. Sonra derin bir nefes aldı ve gözlerini usulca kapatarak kendini karanlık boşluğa bıraktı. 10.05.26 -

bir kayıp, yedi tanık.

Nedendir bilinmez, onu görmek isteyen herkes göremez. Gün ağarırken erkenden kalkanlara güç, gece yorgun argın eve dönenlere umut olur ama Venüs yalnızca güzel olanlara görünür. Çok güzel olanlara, görebilenler de gün geçtikçe güzelleşir. Fakat güzel olanı Venüs değil, ona bakan gözler bilir.

"yüzünü hatırlayamasamda seni hâlâ seviyorum."