Melis to 21 letni barista, który wracając późnym wieczorem z pracy, w ciemnej uliczce dojrzał bójkę. Niestety, zdecydował się pomóc bitemu mężczyźnie. Jak się okazało, facet ten miał porachunki z mafią... A Melis dowiedział się o tym w najgorszy możliwy sposób. -------------------------- BOŻEEE tak bardzo przypomina mi to jedną mangę...

Jooheon jest hybrydą o bolesnych przeżyciach, próbującą spełniać swoje marzenia pomimo wszelkich niedogodności. Minhyuk nienawidzi dwóch rzeczy - ogórków i kotów. Wrzuceni do jednego zespołu, muszą nauczyć się koegzystować jednak czy będzie to tak proste, jak by się mogło wydawać? Gatunek: angst (wow, Ania, ANGST, naprawdę, niemożliwe, jak to??), fluff, hybird AU Pairing: Joohyuk - Jooheon x Minhyuk Status: Quo vadis Ostrzeżenia: będzie bolało, ale potem pocałuję wasze posypane solą rany i wszystko będzie dobrze 💖

część I wierszy o tematyce miłosnej i nie tylko.

Wiersze wymyślane przez moją porytą banie (nie nabawcie się traumy)

Wojna trwa już trzeci rok. Królestwo Lixen musi zmagać się nie tylko z najeźdźcą ze wschodniego cesarstwa Xin, ale również hordami upiornych bestii, które przyciąga krew z pobojowisk. Z misją zakończenia okrucieństwa panującego w świecie śmiertelników, na ziemie wysłany zostaje Ki - jeden z mało znaczących bogów. Ten jednak za nic sobie ma ludzkie cierpienie, a zamiast wypełnianiu swojego zadania, woli oddać się lenistwu, podziwianiu piękna natury i układaniu trywialnych wierszy. Jego beztroskę przerywa napotkanie Yichena - młodzieńca pełnego pasji i oddanego własnym ideom, marzącego o zakończeniu wojny i pozbycia się upiorów z tego świata. Jak potoczą się wspólne losy próżnego i obojętnego na cierpienie śmiertelników boga poezji, oraz wrażliwego młodzieńca, pragnącego ocalić królestwo Lixen?

Otacza mnie... poezja życia. Chcę czerpać jej soki całą sobą. Widzieć ją tam, gdzie inni jej nie widzą, czuć ją, jakby to było... miłosne muśnięcie. Zamienię życie w sztukę, wyjdę przed szereg z mocą poezji w głosie, trzymam się jej kurczowo. Nie opuszczaj mnie, ty moja nadziejo. Chcę czuć natchnienie, podzielić się z nim, dojrzeć łzę czy mały uśmiech. Chcę tylko łzę, tylko mały uśmiech... Choć czasami kulę ogon. Szukam więc człowieka. Człowieku, pochyl się nad „Drugą stroną duszy". A być może to duszy strona pierwsza, ale tak wiecznie tłumiona w tym pędzącym świecie. Zepchnięta gdzieś daleko w ciemne otchłanie życia. Ona chce tylko i aż wydostać się na świat dzienny... 💜🖋️🦚 Zapraszam ;)

Wszyscy wiemy dlaczego tu trafiłeś; bo poezja jest dla osób za mocno czujących.