«Είμαι ο Τζόνι», της είπα, δαγκώνοντας τα χείλη να μη χαμογελάσω. «Εσύ ποια είσαι;» «Η Σάνον», ψιθύρισε.Τα βλέφαρα της βάρυναν λίγο, γρήγορα όμως άνοιξαν και πάλι όταν σκούντησα τα μάγουλα της. «Σαν τον ποταμό», πρόσθεσε με έναν μικρό στεναγμό. Γέλασα με την απάντηση της. «Λοιπόν, Σάνον σαν τον ποταμό», είπα ανάλαφρα, προσπαθώντας απεγνωσμένα να την κρατήσω ξύπνια, να μιλάει . «Οι γονείς σου έρχονται. Μάλλον θα σε πάνε στο νοσοκομείο για να σου ρίξουν μια ματιά». «Τζόνι», βόγκηξε και μόρφασε. «Τζόνι.Τζόνι.Τζόνι.Δεν είναι καλό αυτό...» «Ποιο;» την κέντρισα να συνεχίσει. «Ποιο δεν είναι καλό;» «Ο μπαμπάς μου». ψιθύρισε. Έσμιξα τα φρύδια. «Ο μπαμπάς σου;» «Μπορείς να με σώσεις;» Συνοφρυώθηκα. «Θέλεις να σε σώσω;»

«Θέλω να φύγεις μακριά μου.» «Αν το έλεγαν και τα μάτια σου, θα έφευγα. Αλλά αυτή τη στιγμή με καλούν να μείνω λίγο ακόμα.» Είπε και κόλλησε απότομα πάνω μου Η δάφνη γυρνάει πίσω στο εξοχικό της,όπως κάθε καλοκαίρι.Ομως φέτος είναι διαφορετικά,η Δάφνη μόλις τελείωσε την Δευτέρα Λυκείου και αυτό που δεν περιμένει να συναντήσει είναι ο Άρης ο παιδικός της φίλος,όμως πλέον η ένταση ανάμεσα τους πετάει φωτιές

Ένας μύθος επικαλείται πως η τέχνη ενώνει τους ανθρώπους, σε βαθύτερο συναισθηματικά βάθος. Δυο ψυχές μπορούν να ηρεμήσουν με την συνοδεία της τέχνης, στην διαδρομή τους. Ίσως ομως, η τέχνη να προκαλέσει ένα δυσχερές κλίμα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που προσπαθούν να ξεχωρίσουν από τη κοινωνική μάζα.

-Ωραία και τώρα τι; Ξανά φιλαράκια όρκους και μαλακίες; -Δεν υπάρχει λόγος να μην το προσπαθήσουμε βέλη. -Υπό έναν όρο. Οχι μυστικά μεταξύ μας φίλε μου. -Έγινε φίλη μου. -Όρκος; Η Εβελίνα δεν μπορεί να ξεπεράσει με τίποτα τον παιδικό της έρωτα, τον Άρη. Από τα ίδια της τα γράμματα καταλαβαίνει ότι από μικρά παιδιά αυτό που τους έδενε περισσότερο από όλα ήταν οι όρκοι τους. Όταν ο Άρης ξανά εμφανίζεται στην Θεσσαλονίκη μετά από 4 χρόνια προσπαθούν να αναπληρώσουν τον χαμένο τους χρόνο και εκεί συνειδητοποιούν και οι δύο ότι αρχίζουν να ερωτεύονται ο ένας τον άλλον όλο και περισσότερο. Το μυστικό του Άρη θα τους αφήσει όμως;

Μία καλοκαιρινή παραλία, ένα ανοιχτό βιβλίο και ένα βλέμμα το πιο σκούρο πράσινο χρώμα. Αυτό είναι αρκετό για να αλλάξει ο κόσμος της Αλίκης μέσα σε μία στιγμή. Ο Αλέξης, ο γοητευτικός, σίγουρος για τον εαυτό του. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρώνονται, η έλξη ανάμεσά τους είναι ηλεκτρική. Κανείς τους όμως δεν είναι έτοιμος για την αλήθεια που θα αποκαλυφθεί. Εκείνος νομίζει ότι εκείνη είναι φοιτήτρια. Εκείνη νιώθει πιο ευάλωτη από ποτέ μπροστά του.Όταν η πραγματικότητα έρχεται στο φως, ένας αόρατος τσιμεντένιος τοίχος ορθώνεται ανάμεσά τους. Ένας τοίχος που γράφει τη λέξη ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΈΝΟ. Μπορεί η λογική να νικήσει τη ζήλια και το ένστικτο ή μήπως μερικοί τοίχοι είναι φτιαγμένοι για να γκρεμίζονται; Το καλοκαίρι όμως τελειώνει και οι διακοπές φτάνουν στο τέλος τους. Όμως οι συνθήκες πίσω στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα, αναγκάζοντας την Αλίκη και τον Αλέξη να βρεθούν ξανά αντιμέτωποι. Είτε το θέλουν είτε όχι, οι ζωές τους είναι πλέον δεμένες.

Δέκα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ένας καταξιωμένος ποιητής επιστρέφει στην πατρίδα του ως κεντρικός ομιλητής σε μια λογοτεχνική διάλεξη του Πανεπιστημίου Κύπρου. Καθώς η ομιλία του ξετυλίγεται, το παρελθόν ζωντανεύει μέσα από αναδρομές γεμάτες όνειρα, έρωτα, απώλειες και πόνο. Από τα φοιτητικά του χρόνια και τη γνωριμία του με την Αλίκη, μέχρι τις δραματικές μέρες της εισβολής που τους χώρισαν για πάντα, ο Πέτρος αφηγείται την ιστορία που τον οδήγησε από την καταστροφή στην αναγέννηση. Όμως πίσω από τη φήμη, την επιτυχία και τα ποιήματα κρύβεται ένα ερώτημα που τον στοιχειώνει ακόμη. Ποιο είναι το τίμημα της επιβίωσης; Και μπορεί άραγε ο χρόνος να σβήσει έναν αληθινό έρωτα; Μια ιστορία για την αγάπη, τον ξεριζωμό, τις δεύτερες ευκαιρίες και όλα όσα δεν κατάφερε να νικήσει ούτε ο χρόνος. ******************************* «Πείτε μου όμως... πώς μπορεί κάποιος να ξεχάσει τη γυναίκα της ζωής του;»

Η Φαίη ζει στο Λονδίνο τα τελευταία τέσσερα χρόνια και είναι πλέον και επίσημα απόφοιτη Sport Management, με αφορμή τον χωρισμό της , παίρνει την απόφαση να γυρίσει στην Ελλάδα στην πόλη που μεγάλωσε και ζούσε έως τα 18 της μαζί με την μητέρα της, προπονήτρια της ομάδας μπάσκετ στην πόλη της Καβάλας. Γυρίζοντας αναλαμβάνει να διαχειριστεί την ομάδα, και ορισμένους παίκτες που δέχονται προτάσεις από ομάδες υψηλότερων κατηγοριών, ένας από αυτούς τους παίκτες ονομάζεται Πασχάλης Δανιηλίδης, ο ξανθός γαλανομάτης που λατρεύει να παίζει με τα νεύρα όλων πέρα από εξαιρετικό μπάσκετ. Χρειάστηκαν μερικοί μήνες μονάχα για αναγνωριστεί η αξία και των δύο και να τους γίνει πρόταση από τους ασπρόμαυρους της Θεσσαλονίκης για δουλειά και μερικές μονάχα μέρες για να δεχτούν την πρόταση και να ξεκινήσουν μία καινούρια ζωή στην πόλη του βορρά μαζί. Στην Θεσσαλονίκη οι άμυνες θα αρχίσουν να πέφτουν, σε συγχρονισμό με το παρελθόν το οποίο κάνει αισθητή την παρουσία του για ακόμη μία φορά. Και εκεί έρχεται η στιγμή που πρέπει να πάρεις την απόφαση... προχωράς μπροστά ή κάνεις ένα βήμα πίσω;

Κάποιοι έρωτες είναι καταδικασμένοι. Αυτός απλώς παράνομος. Η Βερόνικα ζει στις πιο επικίνδυνες γειτονιές του Σικάγο. Η οικογένεια της ανήκει σε μια συμμορία, την οποία ποτέ εκείνη δεν επέλεξε κι πασχίζει να ξεφύγει. Ξαφνικά ένα βράδυ η μοίρα φέρνει στο δρόμο της τον Λούκας Έβανς. Μαζί του περνάει μερικές νύχτες πάθους, χωρίς να γνωρίζει την πραγματική του ταυτότητα. Μια ταυτότητα που είναι ικανή να γκρεμίσει ολόκληρο τον κόσμο της. Γιατί ο Λούκας Έβανς είναι Αστυνομικός. Παγιδευμένη στο παρελθόν, στο τι θα πει ο κόσμος και στα συναισθήματα της, νιώθει τους φόβους της να την περικυκλώνουν. Θα μπορέσει να βρει τη δύναμη να επιλέξει την ευτυχία της; Το πάθος ήταν πιο δυνατό από το καθήκον και τώρα δεν υπάρχει γυρισμός. Το σίγουρο είναι πως η Βερόνικα Ραμίρεζ θα είναι για πάντα... ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ. ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: κατανάλωση ναρκωτικών ουσιών και αλκοόλ, χρήση όπλων, απρεπής φρασεολογία, σεξουαλικές σκηνές. 18+ **Τα πνευματικά δικαιώματα του παρόντος βιβλίου είναι νομίμως κατοχυρωμένα μέσω συμβολαιογραφικής πράξης.

Το κύριο μέλημά μας είναι να δούμε πώς ένα ποίημα, που δεν ήταν γραφτό να τραγουδηθεί, έσμιξε τόσο όμορφα με τη μουσική. « Αφού γυναίκα δεν μπορείς να γίνεις πια δική μου, το δέντρο τώρα που έγινες αιώνια θα μου ανήκει. Στεφάνι θα σε βάζω εγώ επάνω στα μαλλιά μου, στολίδι και στη λύρα μου και γύρω απ' τη φαρέτρα και τους Ρωμαίους στρατηγούς, εσύ θα συνοδεύεις, όταν με ατέλειωτες πομπές το θρίαμβο θα ψάλλουν και θ' αντηχούν στο Λάτιο χαρμόσυνα τραγούδια. Σαν τα μαλλιά μου που ποτέ δε γνώρισαν ψαλίδι και το κεφάλι μου ανθηρό για πάντα το κρατάνε, έτσι κι εσύ τα φύλλα σου ποτέ σου δεν θα χάνεις» Απόλλωνας- Δάφνη