Bəziləri Səhra Əlizadə olduğumu fikirləşərdi. Atasının nazlı,ərköyün qızı kimi. Amma bilmədikləri tək şey insanların ala gözümün içinə baxdıqlarında çəkinmələrinə səbəb olan tək şey Şeytan olmağım idi. Şeytan deməzdilər mənə,qum saatı başladan deməzdilər.Bəla deyərdilər.Baş bəlası bir qadın. Fəlakətlər yaradıb,üsyanlar qaldırıb,inqilabı davam etdirən qadın.Kukla ipləri atasında olan məhz həmin qadın.Heçnə bilmədiyimi fikirləşirdilər,Kameranın qarşısında iki söz deyib boş danışdığımı ,Ancaq rahatlıq istədiyimi.Amma mən ədalət istəyirdim.Kuklasız bir insanlıq istəyirdim. Ağlımı gözlərimin gözəliyində gizlətmişdim Bunu bir namərd atam bilmişdi birdə sevdiyim mərd adam. Bağbanım var idi ancaq məni sulamaqdan imtina etmişdi.Gün gələcəkdi,bağban zanbağı səhralıqda böyütmək üçün çinar ağacının torpağından bir ovuc tökər,amma ən böyük səhvi o gün edər... "Bir cüt qərənfil bir siqaretdən ucuz imiş. Səndə mən ölsəm bir siqaret alsan qərənfil almış qədər şad olaram."