Hayat kelimesi 5 harften oluşuyordu değil mi ? ,kolayca telaffuz edilen fakat uzun bir ömrü içine alan bu kelime.Basit bir kelimenin ardından çıkan insanlığın bazen acıdan önünü göremediği ,bazen ise mutluluğun içinde hava da süzülen kahkahalara ... Ben ,hayatın gerçek yüzünü ilk canımdan bir insanı kaybettiğimde anladım.Soğuk bir zeminin üzerinde ;sayılı ama bana bir ömür gelen gecelerin her birinde, soğuk bedenine sarılırken ki acizliğimi o an hissettim.Ölüm kokusunu her soluğum da kaybettiğimi bir kez daha farkında vardım. Ölüm,kayıplarımı sararken benim yapabildiğim tek şey ona kucak açmak oldu ,bu yolun sonunda beni de alacağını biliyorum.Şayet ki beni aldığında virane olacağım .Sonumu getiren yol bitene kadar canım dediğim insanın umutlarını çalanların sonunu getirmeden son nefesime kadar savaşacağım. Duruyorum sonra bir an Geçince zaman Yokluğunu anlıyorum Susuyorum tüm, sözler tükenmiş gibi Anlamı yok ya da, zaten geç kaldım Zaman, ağırdı hani neden çabuk geçti Yalan kolay gelirdi sonu hüsran Sensiz günüm geçemez dediğin o an Yalan, yalan

Hayal etmenin bir sınırı olmadığı bir dünya düşünün.İşte o düşündüğünüz dünya tam olarak burada yer alıyor.İstekleriniz,umutlarınız,üzüntüleriniz ,kırılmışlıklarınız...Biz dünyamıza kendimizi sığdırmaya çalışıyoruz.Bırakın o bizim için bir alan oluştursun. O bize yetsin ,biz ona değil.