Işıkta parlayan bir çift yeşil göz ve karanlığa mahkum kalmış kahverengi gözler... Kurumaya yüz tutan yeşil yaprakları bekleyen kara kara topraklar... Yüzlerce kişiye mezar olan topraktan çıkıp büyüyen fidanlar... Dünyası Karanlık Çocuk büyüdü ve Siyah Gözlüklü Adam'a dönüştü. Eskiden karanlık olan kendi dünyasıydı. Sonrasındaysa aydınlandı dünya. Yine de o, diğer renklere karşı kapanarak gözleri karanlığa alıştığı için siyah gözlükleriyle kararttı kendi dünyasını. Ama bir gün mecbur öğrenecekti, Ahdar Karası'nı. Çünkü ne yeşili bütün çıplaklığıyla görüyordu ne de siyah, yeşili tam olarak örtüyordu. Gözlerini çepeçevre sarmalayan siyah gözlüğün ona gösterdiği yeşil, gözlük camlarındaki girdaba düşüp Ahdar Karası'na dönüşüyordu. Yeşil değil, siyah da değil. Bu hikaye, ikisinin bir sarmalda buluşup, tezatlığın oluşturduğu büyüyü yansıtıyor. Hayır, bahsettiğimiz renk gözle görülebilecek yeşilin başka bir tonu da değil. Sadece Gece Doğan ve Işık Saçan'ın gördüğü bir renk bu. Gözlerimizi sıkıca yumup düşündüğümüzde ortaya çıkan bir renk...

Bir tarafta 3 kardeşi olan güzeller güzeli Asi, diğer tarafta ise toprakların sahibi aşiretin oğlu olan Mahir.... Asi, görücü usulü olarak tanıştığı adam, Mahir'e aşık olduğunu nereden bilebilirdi.

En büyük hayali yazar olmak olan bir genç kızın yazdığı bir hikayeye gelen yorum, hayatını tamamen değiştirecek. Peki, yazdığı kitap karakterleri gerçek olursa?

Evet bazı gerçekler saklı kalmaya mahkumdu ama bazıları ise sadece sahibinin kendisini bulmasını bekler durur. Peki benim hikayemde böyle miydi? Böyleydi. Öğrenilecek sırlar bulunmayı bekliyorlardı Peki bu sırlar beni aşıyorsa? Ya öğreneceklerim beni aşıyorsa, ya da tatmin etmeyecekse. Ya da en basitinden beni tatmin etmeyecekse, mutlu.. Etmeyecekse. Olsun. Er ya da geç ortaya çıkacaklardı zaten. Ben tarafından çıkarılsınlar....