Dokunuşlarında şefkat vardı. Hiçbir erkekten şefkat görmeyen bana fazlasıyla yetiyordu. "Eğer bir gün sana aşık olursam ne yaparsın?" dedim hiç düşünmeden "O günleri inan bana iple çekiyorum. Şu yıllardır seni bekleyen ufaklık varya.." dedi erkekliğini göstererek "Ahaha nolmuuş" "İkimizde senin olmak can atıyoruz. Birisi içine girmek, birisi kalbine girebilmek için.." Kitapta çoğunluklu olarak +18 sahneler olacaktır. Rahatsız olacaklar bölüm bölüm atlayabilir. Şimdiden keyifli okumalar♡

"bırak beni aptal herif " dedim sinirle gözleriyle öfke kusuyordu yüzüme bakması bile canımı yakıyordu beni gücüyle daha çok sarstı yatağa doğru ittirdi haketmişmiydim...ne olursa olsun hayır hiç bir kadın bunu hakedemezdi "sen tam bir kaçaksın...korkak yaptığının arkasında durmayı öğren" dedi ne bekliyordu onu öldürmeye çalışıp korkmadan karşısına çıkabiliceğimi mi? Beni tanımıyordu bile sinirle kendi kendini sakinleştirmeye çalıştı yataktan kalkıp karşısına geçtim "senden korkmuyorum" dedim sinirle güldü kendine hakim olmaya çalışıyordu bana zarar vermiyceğine o kadar emindim ki neden bu kadar emin olduğumu ben bile bilmiyordum "benden korkmadığının farkındayım...bundan sonra korkucaksın her hücrenle benden korkucaksın Deniz Özkaya" dedi

0544 *** ****: Ne demişler? 0544 *** ****: Bende ki kalp sende olsa taşıyamazsın. 0544 *** ****: Nerdesin be yiğidim! Özleminden yataklara düştüm, hastayım galiba. 0544 *** ****: Yoksa ölüyor muyum? (11:24) ---------------------------------------------------------------------- Mirza: Kim olduğunuzu söylemezseniz güvenlik açısından sizi araştırmak zorunda kalacağım. 0544 *** ****: Araştırabilirsin. 0544 *** ****: Kendi adıma hat alıp sana yazacak kadar enayi değilim.

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.