Laura Biel, sevgilisi ve iki arkadaşı ile büyüleyici Sicilya'da rüya gibi bir tatile çıkar. Gezilerinin ikinci gününde, yirmi dokuzuncu doğum gününde kaçırılır. Onu kaçıran, Sicilyalı güçlü bir suç ailesinin başı, son derecede yakışıklı genç mafya babası Massimo Toricelli, her ne pahasına olursa olsun Laura'ya sahip olmaya karar vermiştir. Massimo'nun hayatına yapılan bir süikast girişiminde ölümle burun buruna gelmiş ve neredeyse ölmek üzereyken, gözlerinin önünde bir görüntü belirmiştir: Laura'ya çok benzeyen güzel bir kadın. Ölümün eşiğindeyken gördüğü bu kadını bulacağına ve her ne olursa olsun, bu kadının onun olacağına dair kendine söz verir. Massimo, Laura'yı bulup ona aşık olması için 365 gün verdikten kısa bir süre sonra Laura, onu esir alan, bu yakışıklı ve güçlü adamın büyüsüne kapılır. Fakat aralarındaki bu istikrarsız, tehlikeli ilişkiyi, kontrolleri dışında gelişen güçler, parçalamakla tehdit etmektedir... İ𝐥𝐢ş𝐤𝐢𝐥𝐞𝐫𝐢𝐧𝐢 𝐢𝐥𝐞𝐫𝐢 𝐛𝐨𝐲𝐮𝐭𝐥𝐚𝐫𝐚 𝐭𝐚şı𝐬𝐚𝐥𝐚𝐫𝐝𝐚 𝐨𝐧𝐥𝐚𝐫ı 𝐭𝐞𝐡𝐝𝐢𝐭 𝐞𝐝𝐞𝐧 𝐠üç 𝐚𝐬𝐥𝐚 𝐩𝐞𝐬 𝐞𝐭𝐦𝐞𝐲𝐞𝐜𝐞𝐤𝐭𝐢𝐫.

Ardındaki demir kapının çıkardığı tok sesle yerinden sıçradı.Şaşkınlıkla etrafına baktı ve her şeyin ne kadar farklı olduğunu düşündü.Derin bir nefes alarak ne yapacağına karar vermeye çalıştı. Aslında günlerdir bunu düşünüyor ama bir yanıt bulamıyordu. Kafasını kaldırıp uçsuz bucaksız görünen gökyüzüne baktı. Hatırladığından daha mavi görünüyordu. Hayatta sahip olduğu her şeyin içinde olduğu küçücük bavulunu sıkıca tutarak yürümeye başladı. Ayakları nereye gideceğini biliyor gibi kendiliğinden ilerliyordu.Zaman kavramı O'nun için oldukça uzun bir süre önce önemini yitirmişti.Bu yüzden ne kadar yürüdüğünü fark etmedi. Çok özlediği o kokuyu hissedince aniden durdu ve derin nefes alarak içine çekti.Yıllardır birkaç metre karelik bir alanda volta atmaya alışmış bacakları bu uzun yürüyüşe isyan ediyordu ama genç kız bunu anlayacak halde değildi.Eskisinden hızlı adımlarla ilerledi ve masmavi denizi görene kadar durmadı. "İşte" dedi denizi görünce "İşte özgürlük bu" Kalabalık trafiğe dikkat ederek karşıya geçti ve boş bulduğu ilk banka bıraktı vücudunu. Yanaklarından akan yaşların farkında bile değildi. Elinden kayıp giden yılları için ağladı uzun bir süre. Kendine gelip ağlamasını durdurduğunda ne kadar zor bir durumda olduğunu düşündü.Ne ne yapacağını biliyordu ne de nereye gideceğini. İstanbul'a ilk geldiğinde ki hali aklına gelince acı ile kıvrıldı dudakları.Öğrencilik yıllarını geçirmek için ne kadar doğru bir tercih yaptığını düşünmüş aşık olmuştu bu şehre. Oysa bu şehir O'nun için "Sekiz Yıl On ay Altı gün" lük bir hapishane olmaktan öteye gidememişti.

Bundan önce genç kızlık ve bekarlık günlüklerimi okudunuz. İkinci kitapta yer alan günlüklerim. Evlilik hayatımda yazdıklarım

En özel günlüklerimi sizlerle paylaşıyorum.

Basit bir TikTok akımı en fazla ne sonuçlar doğurabilir ki ?

"Karanlık gecemi aydınlatan en parlak yıldız sensin, Sitare." Ben Sitare'ydim. Babasına göre gökteki en güzel yıldız kimine göreyse düğününe bir hafta kala aldatılan, yarı yolda bırakılan o kadın. Sahip olduğum her şey bir gecede avuçlarımın arasından kayıp gitmişti ve ben şimdi yıllar önce dönmemeye yemin ettiğim o eve kendi ayaklarımla dönmek zorundaydım. [+18, küfür, argo, şiddet, cinsellik içerir.]

Sibel: benim birşeyim değilsin. Burak: abin sayılırım Yıllarca aynı mahallede beraber büyüdüğün çocuğa aşık olmak mı? ve hislerini bilip bilmiyormuş gibi davranması...

"Sadece arkadaşımdın." "Şimdi ise kuytularında kaybolan o adamım."

Sürekli görürüz kurguların konularında; abimin arkadaşı. Rutinlerden siz de sıkılmadınız mı? Cevabınız EVET Mİ? O zaman dışarıda durmayın. İçeri gelin. Arkadaşımın abisi temalı bu kurgu da kah ağlayacağız ama bol bol gülüp, eh biraz da utanacağımız bir kurgu sizleri bekliyor. Üstelik tamamlandı. Eee, daha ne olsun? Değil mi ama?

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.