Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

Sabah uyandığımda kesinlikle görmek istediğim şey annem ile babamın yerde duran cesetleri değildi. Evi yoğun bir kan kokusu kaplamıştı, ayrıca havada çok soğuktu dışarı kar kaplamış evin çatısından buzlar sarkıyodu. Cesetleri incelemeye başladım annemin cesedinin üzerine iğne ile bir notu tutturmuş, notta aynen şöyle yazıyordu, önce annen ile baban sonra ise tüm sevdiklerine veda edeceksin ELİS WİLSON, tabii bu beni bulana kadar sürecek:). Birde gülücük koymuştu, o katili bulmam lazımdı bizzat kendim öldüreceğim o şerefsiz katili... Benden tam olarak ne istiyor hiç bir fikrim yok ama kafayı sıyırdığı ortadaydı bir ipucu aramak için evi gezmeye başladım camda kan vardı ve bıçak babamın kalbine saplanmış ellenmemiş bir şekilde duruyordu. Bir anda hüngür hüngür ağlamaya başladım yere düştüm simsiyah saçlarım kana bulanmıştı ki bu da hiç ama hiç umrumda değildi. Şunuda biliyordum ki polisi çağırırsam eğer başım büyük bir belaya girecekti bu yüzden işi kendim halletmeye karar verdim... Bakalım Elis katili bulabilecek mi?