"Bir kadın susarsa, dünya ağlamalı, Ama dünya sağırdı, duymadı feryadı..." Pamir Gülşah Tütüncü (Sahraf), yaşadığı ağır hayat yüzünden sesiyle bir veda gerçekleştirerek, kendini sessizliğe mahkûm etmişti. Bedeninde ve ruhunda var olan yara izleri yıllar sonra bir hastane odasında başlayan yeniliklerle değişecekti. Annesinin ölümü ve babasının gözünde bedeni büyüse bile ruhu büyümeyen kız, ağabeyi tarafından baba sevgisini içindeki küçük kız çocuğu ile tanıştırmayı başarmıştı. Bir kokunun can bulduğu bu evrende, bir hayatın ölümü derin izler bırakarak, ruhlara işleyecekti. Annesinin ölümü onu zaten öldürüyordu...

"Baba, Nazlı ablaya söyle olur mu? De ki Arda senden anne kokusu almış. Sen Arda'nın annesiymişsin." Düşler ağıdının kırık kapanı yavaş yavaş kapanıyor, kırk kere söylenen her şey kırık çıkıyordu. Nazlı Piraye Alkay, bir ihanetin kıyısında kalarak suç ve suçsuzla karşı karşıya gelip kendini bulmaya ve kendini seçmeye bir tohumla başlar. Ölü Göğsün Çiçekleri ve Ölü Göğsün Soluklukları. "Ölü Göğsün hikâyesinin sayfaları bir bir kopmuştu."