Mezuniyet sonrası para biriktirmek için Korzade Yalısı'nda bakıcılığa başlayan Çağla, sadece minik Efe'nin dünyasına değil, bu imparatorluğun ürkütücü sessizliğine de adım atar. Ancak bilmediği bir şey vardır: Bu devasa kapıdan içeri girmek kolay, çıkmak ise imkansızdır. İmparatorluğun tek sahibi Poyraz Korzade, buz gibi bakışlarının ardında kimsenin tahmin edemeyeceği bir yangın taşımaktadır. Çağla yalıdaki suları bulandıran sırları çözdükçe, kendini geri dönülmez bir oyunun ortasında bulur. Herkes onu sıradan bir bakıcı sanırken, yalıdaki kapalı kapılar ardında atılan o gizli imza, Çağla'yı bu imparatorluğun görünmez kraliçesi yapmıştır. "Onun dünyasında bakıcıydım, kalbinde ise ömürlük bir esir. Kimsenin bilmediği o imza, artık bizim tek gerçeğimizdi." 🔞Bu hikaye yetişkin içerikli olup, +18 ağır cesur sahneler ve yoğun romantik betimlemeler içermektedir. Karakterler arasındaki tutku ve gerilim, hikaye kurgusunun temelini oluşturmaktadır.🔞🚫‼️ 🔥Hassas içerik barındıran sahneler, bölüm başlarında veya ilgili kısımlarda özel bir işaretle belirtilecektir. Bu tür sahneleri okumayı tercih etmeyen okurlarımız, işaretlenen kısımları atlayarak hikayeyi gönül rahatlığıyla takip etmeye devam edebilirler.🔥

Güzce, geçmişinin karanlık izlerini sessizce taşıyan, kimseye tam anlamıyla yaklaşamayan bir kadındır. Bir gün karşı daireye taşınan Savcı Kıvanç Karahan'ın hayatına girişiyle dengesi bozulur. Kıvanç'ın merhametle sertlik arasında gidip gelen halleri, Güzce'nin kendine bile itiraf edemediği duygularını harekete geçirirken; Güzce'nin sakladığı gerçekler ikisinin arasında görünmez bir duvar örer. Güzce'nin sakladığı kimlik, Kıvanç'ın adalet arayışı ve Atlas-Okan kardeşlerin geri dönülmez hataları aynı düğümde birleşir. Kim gerçek? Kim yalan? Ve kim kimi kullanıyor? Bu hikâyede herkes bir sır taşır. Bazıları yaşatır... bazıları öldürür.

Adamın yüzü boynunda gezinirken nefesi sıcak, dokunuşları soğuktu. Kalbi öyle hızlı atıyordu ki, sanki göğsünden çıkaracaklardı. Omzundan beline süzülen yabancı el, bedeninde istemsiz bir titreme bıraktı. Parmakları bel oyuntusuna indi. Bu kez daha sertti. Kadının gözleri sulandı; ipler biraz daha gerilerek elini acıttı. Adam aynı sözleri, aynı soğuk vurguyla kulağına tekrar söyledi: "Твои крылья пахнут смертью, мой ангел!" bağırmamıştı fakat sözlerin tonu karnının kasılmasına sebebiyet verdi. Sanki bir şeyi anlamasını istiyordu. Ama kadının zihni, ağır bir sisin içindeydi. Sesler bile kendisine ulaşmadan parçalanıyordu. Onu nasıl anlayabilirdi? Hayal meyal üzerindeki sıcaklığın, dokunuşların ve yabancı elllerin sanki hiç yaşanmamışcasına, birden çekildiğini hisseti. Kadın gözlerini araladığında, adam kapıya doğru gidiyordu. Tam çıkacakken, başını ona doğru çevirdi. Yüzü net değildi ama sesi, bozuk bir plak gibi zihnine çarptı: "Твои крылья пахнут смертью, мой ангел."Aynı sözler... Anlamasını istercesine, tane tane. Kadının göz kapakları ağırlaşarak açık tutmayı imkansız hale getirdi. Kanındaki madde adamın görüntüsünü tamamen silikleştirirken, zihni karanlığa sığınmak istercesine, gözünün önüne siyah noktalar uğratarak onu karanlığa davet etti. Sonra, kapı sertçe kapandı. Ses, bodrumun duvarlarında yankılanıp kadının kulaklarına saplandı. Kuru dudaklarından bir inilti bile dökülemeden, başı öne doğru düştü. Işıklar söndü. Bodrum tamamen karardı. Adam gerisine bakmadan oradan uzaklaştı. " Aklını kaybetmek kolay olandı; zor olan o karanlıkta kalıp hala sevebilmeyi bilmekti." Tür: Piskolojik Dram / Gerilim.

"Bazen hatırlamamak, hatırlamaktan daha çok acıtır..." Işıl, hayatının en karanlık anlarından birinde gözlerini açar. Hafızasında büyük bir boşluk, kalbinde ise sebebini bile bilmediği bir sızı vardır. Geçmişine dair hiçbir şey hatırlamıyordur. Kim olduğunu, ne yaşadığını, kime güvenip kimden kaçması gerektiğini... Her şey bir bilinmezliğin içinde kaybolmuştur. Ancak kader, gerçeklerden kaçmasına izin vermez. Her adımda geçmişe dair yeni bir parça ortaya çıkar ve bu parçalar, onu saklanan büyük sırlarla yüzleşmeye zorlar. Hafızasını kaybetmek, sadece başlangıçtır... Aşkın en karmaşık hali, dostlukların en çarpıcı yüzü, kaybolmuşluk hissinin en derin sancısı bu hikâyede sizi bekliyor. Işıl'ın zihnindeki sisler dağılırken, okur da onunla birlikte gerçeği arayacak. Peki, her şey hatırlanmaya değer mi? Yoksa bazı anılar, sonsuza dek karanlıkta mı kalmalı? Geçmişle yüzleşmeye, yürek burkan sırları keşfetmeye ve aşkın en sarsıcı halini deneyimlemeye hazır olun. "Hafıza, bazen kalpten daha çok yara taşır..." (Kitabım hakkında bana geri bildirimlerde bulunursanız çok sevinirim. Şimdiden teşekkür ederim.🤗) ~Sunofsea~

İnsan kim olduğunu nasıl bilmezdi? Ya da kim olduğunu ne zaman, nasıl bilirdi? Veya birinin kim olduğunu bilmek, biri için ne kadar önemliydi? Annesinin beklenmedik ölümü ardından bu gibi sorularla ve çarpıcı gerçeklerle yüzleşmek zorunda kalan Berfu Avcı, bunlarla yüzleşmekten kaçmak yerine tüm bunların kaynağına gitme kararı aldığında başına gelecekler hakkında tahminleri vardı. Tahmin edemediği şey ise tüm bunların kaynağı olan Queenella kasabasında karşısına kötü gibi gözüken iyi şeylerin de çıkabileceğiydi. Fakat yine de masallar sadece masalken güzeldi. Atladığı tavşan deliği sırf bu yüzden ne sadece zifiri karanlıktı ne de kan kırmızı... Bir kıvılcım tutuştu ve bir gülün yaprakları yanmaya başladı. Tavşan deliğinde artık ateşler de vardı. Umut ve korku... Son ve başlangıç... Güven ve ihanet... "Ateş kaderle buluştuğunda kaçış yolu olmaz, rüyalar bile benzinle yıkanmış olur." demişti annesi ona bıraktığı son sözlerinde. Ama Berfu bu tavşan deliğine atlamadan çok önce zaten kaderinin ateşle buluştuğunun farkındaydı. Ne de olsa bir varmış bir yokmuşla başlayan masallar gibiydi her şey. Bir an vardılar ve bir an yoktular. Tüm telif hakları saklıdır.

Hikayen bazen bir aynayla başlar. Onun kaderi zaten önceden yazılmıştı. Bir hata ile başladığını sandığı hayatına gitgide içine doğru çekilecektir. Hazel Vasili. İkizinin yerine geçen bir kızın hikayesi. Aetherion kaderleri yazdı o kız ise kaderi değiştirerek baştan yazdı.

Çocukluktan gelen arkadaşlık aşka dönüşürse ne olur?

"Terk edilmiş bir şehir..." Kaşları çatıldı. Kafamı tekrar salladım. İşaret parmağımı şakağıma dayadım. "Kafamın içinde terk edilmiş bir şehir var." Gözleri gözlerimde merakla dolandı. Kurcalamak istiyordu. Dediklerimden hiçbir şey anlamamıştı ve öylece kurcalamak istiyordu. "Bu şehir benim sonum olacak." Deli gibi gözüküyordum. Bundan emindim. Benden korkması isteyeceğim son şeydi. Ancak öylece yüzüme baktı ve gözlerimi tavaf etti. Yalnızca birkaç saniye sonra dudakları aralandı. "O şehri yak." Kaşlarım çatıldığında yüzüme ciddi bir şekilde bakıyordu. "Ateşi ben bulurum. Sen sadece o şehri yak." Kolunda bir kurşun yarası, kafamda bir cinayet masası varken o şehri içindekilerle beraber ateşe verdim. H.Y

Slow burn, zamanla ve yavaşça gelişip büyümek anlamında kullanılan bir deyim. Hayatın biraz sığ, küçük ve siyah-beyaz olduğu dönemlerin muhteşem bir karşılığı. Asla bitmeyecek bir sürecin başlangıç noktası. Bu hikaye ise, tuhaflık derecesinde normal olmasını umduğum bir kötü çocuk-iyi kız klişesi. "...Doğrularının içindeki tek yalan şimdi tüm yalanlarının içindeki tek doğru haline gelmişti. Emin olduğu, güvendiği her şeyin bu denli pamuk ipliğine bağlı olması benliğinde bir şeylerin yer değiştirmesine, kendine yabancılaşmasına sebep oluyordu. Şimdi Rüya, tüm mükemmelliğinde uzakta, bir tuvalette oturmuş avcuna karaladığı formüllere korkuyla bakarken Güneş'i düşünüyordu..." ("Hormones" adlı Tayland gençlik dizisinden esinlendiğimi de ekleyeyim. Nadiren doğru anlatılan kötü çocuk karakterine sahip, güzel bir dizidir kendisi.)