Babası onu terk ettiğinde küçük bir kız çocuğuydu. Annesi öldüğündeyse henüz büyüyememişti. Ona arkadaşlık etmek için yanında bir tek dedesi vardı, o da sevgi konusunda eli çok sıkı bir adamdı. O zor da olsa kendi kendini büyüttü; sonra pahalı ayakkabılı bir adamın ayak ucuna düştü. - @askilav

Fıtınalı, soğuğun ne demek olduğunu tekrar öğreten korkutucu bir gece ve o gecede korkusunu hissetmemek için mücadele veren bir kadın. Bu havada yıpranmış sadece kumaş parçası olan pelerininle nereye gidiyorsun? Sadece eflatun gözlerinle, geçmişin verdiği cezayı, yok edebilir misin ki? Geçmişin geleceğe hapsettiği asıl kişi prens Willy'di. Doğduğu anda kaderi belirlenen altı yaşındaki bir çocuk... Geçmiş hakkında tek bir şey dahi bilmeden, erkenden büyümeyi öğrendiği hayatında, yaşanan tüm korkunç ve trajediden oluşan geçmişi öğrenmeyi umut ediyordu. Ondan saklanan sırları bir bir ortaya çıkararak öğrendiği gerçeklere dayanabilecek misin? Zaten lanetiyle anılan bir kralın oğlu ne kadar şanslı ya da ne kadar neşeli bir hikaye sunabilir ki? Sadece altı yaşındaki bir çocuk mu, yoksa tüm geleceğe ismini yazdıran yaşının sınırı olmayan bir prens mi? Belki de ismi anılmamasına yemin edilecek korkunç bir karekter ya da aklını halkının çığlıklarıyla yitirmiş bir zavallı. Bunlar sadece geçmişin geleceğinin değişmesine ya da verilen cezaya göz yummaya bağlı. Belki de bunlardan öte ek çok seçenek vardır... Asıl soru ; sen hangisini seçeceksin?!

A: Karımı sal lan! F: Senin karınsa benim de kardeşim! A: Kavga etmeyin nolur. D: Bugünde benim için kavga ettiğinize göre rahatlıkla ölebilirim.

Korku muydu hareketlerimi yöneten?Yoksa mecburiyet mi?Artık kendime soru sorduğumda cevabı veremiyordum. "Binlerce kez pişmanlık yaşadım buraya geldiğim için.Ama asıl ironik olan ne biliyor musun?Buraya geleceğimi bile bile o kovuğa girerdim.Hemde düşünmeden."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.